Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Jonathan Carroll

ImięJonathan
NazwiskoCarroll
WWW

Pisanie jest jak spacer z dużym psem

Esensja.pl
Esensja.pl
Jonathan Carroll
Prezentujemy wywiad z Jonathanem Carrollem przeprowadzony z okazji jego niedawnej wizyty w Polsce i premiery „Kąpiąc lwa”. Nie tylko o jego twórczości, ale też o warsztacie pisarskim, Murakamim i obowiązkach pisarza.

Jonathan Carroll

Pisanie jest jak spacer z dużym psem

Prezentujemy wywiad z Jonathanem Carrollem przeprowadzony z okazji jego niedawnej wizyty w Polsce i premiery „Kąpiąc lwa”. Nie tylko o jego twórczości, ale też o warsztacie pisarskim, Murakamim i obowiązkach pisarza.

Jonathan Carroll

ImięJonathan
NazwiskoCarroll
WWW
Esensja: Krzysztof Kieślowski chciał kiedyś zekranizować „Głos naszego cienia” [ksiązka Carrolla], ale ostatecznie się to nie udało. Którą ze swoich powieści najchętniej zobaczyłby pan na dużym ekranie? I kto byłby reżyserem idealnym takiego projektu?
Jonathan Carroll: Wiele osób o to pyta. Problem z ekranizacjami moich powieści to zwykle nie jest kłopot ze mną czy reżyserami, ale pieniędzmi. Przez lata miałem wiele propozycji dotyczących filmów na podstawie moich książek, różni producenci (np. David Lynch) wyrażali swoje zainteresowanie, ale za każdym razem kiedy miało to dojść do skutku okazywało się, że nie ma wystarczającego budżetu lub że ktoś tak naprawdę nie ma ochoty wyłożyć pieniędzy na taki projekt. Jeśli o mnie chodzi, nie mam żadnych konkretnych preferencji co do książki i filmu: jeśli Lynch chce ekranizować „Krainę Chichów”, proszę bardzo, nie ma problemu, o ile oczywiście zdobędzie na to pieniądze i chętnych.
Esensja: Wykładając literaturę na uniwersytecie w Wiedniu [American International School] zetknął się pan z wieloma młodymi ludźmi, którzy pragnęli zostać pisarzami. Nie ma pan wrażenia, że dziś stanowczo zbyt duża liczba osób chce tworzyć, a jednocześnie kurczy się krąg czytelników?
JC: Wydaje mi się, że najlepiej jest, gdy ludzie piszą dla samej frajdy płynącej z pisania. Jeśli natomiast ktoś chce pisać z nadzieją na zarabianie pieniędzy i zostanie kolejnym Kingiem to, cóż, życzę mu wiele szczęścia. Jeśli chodzi o czytelnictwo, to rzecz nie w tym, że ludzie czytają mniej, ale że czytają inaczej. Sposoby czytania się zmieniły, teraz przecież czytamy bardzo wiele w Internecie, wchodzimy na jedną stronę, przechodzimy z niej na kolejną i kolejną. Nie jest to aż tak mierzalne jak lektura książek, ale musimy zaakceptować ten fakt, że takie rzeczy ulegają ciągłym zmianom i nie czytamy tych samych rzeczy i w taki sam sposób, jak pięćdziesiąt lat temu. Jeśli spojrzysz na statystyki, to sprzedaż książek z gatunku ‘fiction’ w Stanach Zjednoczonych właściwie wzrosła w ostatnim czasie. Ale bierz pod uwagę, że ‘fiction’ to również książki pokroju „50 twarzy Greya” i „How to Grow a Bigger Penis”.
Esensja: Nowe media bardzo zdemokratyzowały możliwość publikacji, ale czy paradoksalnie nie tracą na tym najlepsi, którzy muszą walczyć z tysiącami nowości książkowych, jakie co miesiąc się ukazują?
JC: Dzisiaj każdy może wejść na Amazon i opublikować swoją własną książkę, ale to nie znaczy, że ta książka jest dobra. Szukanie dobrych książek zaczyna trochę przypominać szukanie konkretnej pary majtek na dnie twojej szafy: jeśli masz w niej dużo ubrań, to oczywiste, że zajmie ci to więcej czasu.
Esensja: Pana twórczość jest kojarzona przede wszystkim z zacieraniem granic między światem rzeczywistym a światem fantazji i magii. W dorobku ma pan zaledwie dwie powieści całkowicie realistyczne. Wątki magiczne ułatwiają przekazanie tego, co chce pan powiedzieć swoim czytelnikom?
JC: Jeśli poczytać moje krótsze opowiadania i historie, to praktycznie co trzecia z nich jest w pełni realistyczna. To nie tak, że pisząc jakąś książkę wybieram, czy będzie realistyczna czy też nie. Kiedy zaczynam pisać, to po prostu piszę i dopiero w trakcie pisania wychodzi, czy elementy magiczne do niej pasują i powinny być dodane, czy też książka sprawdza się dobrze jako w pełni realistyczna.
Esensja: Wydaje się, że motywacją części pisarzy jest chęć pewnego „utrwalenia siebie”, sprawienia, by jakąś ich cząstka istniała nawet po śmierci. Pan często umieszcza w książkach wątki autobiograficzne – to wynik tej samej potrzeby, czy czegoś jeszcze?

Jonathan Carroll
‹Kąpiąc lwa›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKąpiąc lwa
Tytuł oryginalnyBathing the Lion
Data wydania8 października 2013
Autor
PrzekładJacek Wietecki
Wydawca Rebis
ISBN978-83-7818-408-9
Format320s. 128×197mm; oprawa twarda
Cena34,90
Gatunekfantastyka, obyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 22,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
JC: To kwestia tego „czy chcesz by ludzie czytali twoje książki pięćdziesiąt lat po twojej śmierci?”. Szczerze mówiąc mało mnie obchodzi, co ludzie będą czytać i czy w ogóle będą czytać po mojej śmierci. Owszem, to byłoby miłe, ale nie sądzę, żebym po pięćdziesięciu latach po tym, jak zamienię się w pył, przejmował się jeszcze tym, czy ludzie znają moje książki. Jeśli chodzi o wątki autobiograficzne, wplatam je w książki dlatego, że akurat tam pasują. Na przykład pisząc „Krainę Chichów” wykorzystałem swoje doświadczenia w pracy nauczycielskiej. Każda książka ma w sobie jakieś elementy z życia twórcy, nie da się ich uniknąć. Nawet jeśli czytać powieść o średniowiecznych mnichach, to zawsze znajdzie się tam chociaż jedna postać, która ma coś wspólnego z jej autorem. Oczywiście są pisarze, którzy twierdzą, że to, co oni piszą, pozbawione są takich elementów. Moim zdaniem to nie może być prawdą.
Esensja: Sam pan przyznaje, że jako młody człowiek był zakałą rodziny i wiódł żywot raczej łobuzerski. Co wpłynęło na zmianę takiej postawy i sprawiło, że 19-latek wziął się za pisanie?
JC: Jest w tym pewna zbieżność: przede wszystkim zacząłem czytać. Kiedy byłem dzieckiem, nigdy nie lubiłem czytać. Dopiero w wieku 19 lat odkryłem ten fantastyczny świat. Ponadto wyprowadziłem się z domu, co było dobre. Cała moja rodzina była wspaniała i odnosząca sukcesy, przez co sam czułem się nieco w cieniu ich wszystkich. Kiedy się przeprowadziłem, zostawiając to wszystko, mogłem stworzyć swoją własną osobowość… Trochę jak kwiat – mogłem wreszcie zakwitnąć po odejściu z tego cienia rzucanego przez rodzinę.
Esensja: Często jest pan pytany o ulubionych pisarzy, więc to sobie darujemy. Ja chciałbym spytać, którzy autorzy – z tych najbardziej znanych – pana irytują, do których klasyków nigdy się pan nie przekonał?
JC: Murakami. Murakami mnie irytuje. Często porównuje się moje książki z książkami Murakamiego. Czytałem go dość dużo i to, co on pisze, nie jest autentyczne. Owszem, jest pomysłowy, ale jest trochę jak magik, który używa różnych sztuczek, żebyś uwierzył w coś, czego tam nie ma.
Esensja: W swoich książkach prezentuje pan koncepcję Boga i wszechświata jako Mozaiki, która rozpada się i na powrót porządkuje, czemu próbuje przeciwstawić się Chaos. Czy pana warsztat pracy jest podobny, tzn. powieść wyłania się z porozrzucanych kawałków, czy może od razu ma pan spójną koncepcję danej książki i wie, co w którym miejscu powinno się wydarzyć?
JC: Nigdy nie wiem, co wydarzy się w moich książkach. Mogę zacząć pisać książkę kiedy znam tytuł i pierwsze zdanie i właśnie stamtąd rozwijam pomysł. Myślę, że są dwa rodzaje pisarzy: tacy, którzy wiedzą wszystko od A do Z i pisząc po prostu wypełniają luki. Inni piszą w sposób, który nazywam „spacerem z dużym psem”. Wychodzisz za drzwi i to pies zabiera cię na spacer. To właśnie mój sposób na pisanie.
Zaczynam pisać i ufam mojemu instynktowi. To nie jest kwestia zastanawiania się, co będzie dalej. Kiedy pisałem „Kąpiąc lwa”, pewnego dnia siedziałem pijąc kawę i właśnie wtedy przyszło mi do głowy to pierwsze zdanie: „Większość mężczyzn uważa się za dobrych kierowców. Większość kobiet uważa się za dobre w łóżku. I oni, i one się mylą.” („All men think they’re good drivers. All women think they’re good in bed. They’re wrong.”) To zdanie mnie po prostu rozbawiło i pomyślałem, że go użyję. Potem zacząłem myśleć, kto co mówi, gdzie te osoby się znajdują, co robią, w jakiej są sytuacji. I tak zaczęła się książka.
Esensja: Lubi pan „Wielkiego Gatsby’ego” za to, że obnaża szkodliwość „American Dream”. Pan też nie unika trudnych tematów, jak śmierć czy aborcja. Czy uważa pan, że literatura jest odpowiednim miejscem do krytycznej wypowiedzi o świecie? Na ile ważny przekaz ideologiczny/społeczny może lub powinien być inspiracją do powstania książki?
JC: To chyba Tołstoj powiedział, ze pisarze mają moralny obowiązek wobec swoich czytelników. W moich książkach nie kieruję się żadnymi politycznymi motywami ani nie wplatam w nie żadnych politycznych wniosków. Uważam jednak, że literatura, tak jak i inne media, ma taki sam moralny obowiązek i jednym z jej zadań jest przedstawianie tych trudnych kwestii.
koniec
7 listopada 2013

Komentarze

07 XI 2013   11:09:47

Dlaczego podajecie angielski tytuł "Voice of Our Shadow" zamiast "Głos naszego cienia", a "Kraina Chichów" już występuje pod polskim tytułem?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Wracać wciąż do domu
Ursula K. Le Guin, Michał Hernes

24 I 2018

Cztery lata temu opublikowaliśmy krótki wywiad z Ursulą K. Le Guin.

więcej »

Jak zrobić „Indianę Jonesa” lepszego od „Poszukiwaczy Zaginionej Arki”?
Menno Meyjes

23 XI 2014

Usłyszałem od Spielberga, że nie powinienem kręcić, dopóki nie poznam emocjonalnego sedna sceny, dopóki nie spojrzę na nią z sercem- mówi Menno Meyjes, scenarzysta „Koloru purpury” i „Imperium słońca”, które wkrótce ponownie wejdą do polskich kin.

więcej »

Piszę o osobach zagubionych i poszukujących
Anna Kozak

17 XI 2014

Prezentujemy wywiad z Anną Kozak, autorką powieści „Okna” wydanej w październiku 2014 roku nakładem wydawnictwa Akurat.

więcej »

Polecamy

Prawdziwe kłamstwa

Na rubieżach rzeczywistości:

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Dwadzieścia sroczych ogonów
— Marcin Knyszyński

Kto tu jest chory?
— Marcin Knyszyński

„Osacza nas zewsząd wug!”
— Marcin Knyszyński

Otwórz oczy!
— Marcin Knyszyński

Zapchajdziura
— Marcin Knyszyński

Ten świat to jeden wielki Kant!
— Marcin Knyszyński

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” – 1 Kor 13, 12
— Marcin Knyszyński

Świat jako miraż albo ludzie jak bogowie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Czytając Carrolla
— Daniel Markiewicz

Tegoż twórcy

Opowiedz mi swój sen
— Joanna Kapica-Curzytek

Bez (dłuższej) formy
— Daniel Markiewicz

Między Marquezem a brzegiem rozlewiska
— Daniel Markiewicz

Bynajmniej nie wrzątek
— Daniel Markiewicz

Blogiem w czytelnika
— Daniel Markiewicz

U Carrolla bez zmian
— Tomasz Kujawski

Kraina Carrolla
— Tomasz Kujawski

Strefa Carrolla
— Michał Młotek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.