Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 września 2020
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

50 najlepszych płyt 2014

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 3 5 »
Wzorem lat ubiegłych prezentujemy zestawienie 50 najlepszych płyt 2014 roku. Wybór nie był prosty, ale mamy nadzieję, że w miarę reprezentacytjnie ukazuje najciekawsze zjawiska muzyczne ostatnich dwunastu miesięcy.

Esensja

50 najlepszych płyt 2014

Wzorem lat ubiegłych prezentujemy zestawienie 50 najlepszych płyt 2014 roku. Wybór nie był prosty, ale mamy nadzieję, że w miarę reprezentacytjnie ukazuje najciekawsze zjawiska muzyczne ostatnich dwunastu miesięcy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Przemysław Pietruszewski
Letellier dba o spójność albumu, nie nawarstwia niepotrzebnie motywów, co mogło niektórym nie przypaść do gustu na „OR”. Trzyma się znanej zasady: „mniej znaczy więcej”. Choć krążek zachwyca bogactwem pojedynczych sampli, są one użyte z właściwymi dla siebie proporcjami i nie powodują uczucia muzycznej dezinformacji. Z pozoru wyobcowane mikrodźwięki zaczynają się przenikać oraz doskonale zazębiać. Pojawiające się gdzieniegdzie zapętlone melodie gitary, perkusji czy kontrabasu pozwalają odrobinę ocieplić odhumanizowany charakter albumu. Dzięki tej prostocie „Solens Arc” hipnotyzuje i odnajduje się w stylistyce, która z powodzeniem powinna na stałe zadomowić się na parkietach wielu klubów z muzyką elektroniczną („Amber Decay”), a także służyć jako soundtrack do podróży kosmicznych („History of Obscurity”).
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Przemysław Pietruszewski
Z dużą dozą pewności można stwierdzić, że Autopsy jest jak wino – im starsze, tym lepsze. Od czasu powrotu zespół udowadnia, że w świecie oldschoolowego death metalu nie ma sobie równych. Trzy długograje i jedna EP-ka tylko potwierdzają, że Reifert i spółka nadal czują głód muzyki, której granie sprawia im niesamowitą przyjemność. „Tourniquets, Hacksaws & Graves” nie jest w tym wypadku żadnym wyjątkiem. To nadal kwintesencja wypracowanego na przestrzeni lat stylu, z obrzydliwym do szpiku kości brzmieniem, potokiem oślizgłych i brudnych riffów oraz czołową wizytówką zespołu, jaką są wokale Reiferta – najlepsze od czasów „The Tomb Within”: z odpowiednią dawką szaleństwa, przytłaczające, bulgoczące. To czym Amerykanie tym razem zaskakują, to zróżnicowanie. Typowe krótkie strzały, jak „Savagery”, „Teeth of the Shadow Horde” z wspaniałymi, rwanymi riffami, przeplatane są walcowatymi deathmetalowymi suitami w postaci „Deep Crimson Dreaming” czy sabbathowskiego „Burial”. Warstwa liryczna nie odbiega zbytnio od tematyki prezentowanej na poprzednich wydawnictwach. Zresztą wystarczy spojrzeć na okładkę, aby wszystko stało się jasne. Autopsy nie zwalnia tempa i serwuje fanom death metal najwyższej próby, który z jednej strony nie sili się na oryginalność, a z drugiej brzmi bardzo autentycznie i szczerze. Wypada ich tylko pochwalić za śmiałą decyzję powrotu do świata żywych.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Sebastian Chosiński
Album Fortuny, Goldsbury’ego, Minchello i Grassiego zawiera muzykę, którą dziś słychać już z płyt i scen koncertowych coraz rzadziej; tym większa zasługa czwórki muzyków, że zdecydowali się przywrócić czar lat 60. i 70., że zafundowali słuchaczom powrót do czasów, kiedy królowali Miles Davis, John Coltrane, Freddie Hubbard czy Cannonball Adderley. Kiedy nawet bezpretensjonalna muzyka potrafiła urzekać pięknem i wywoływać wzruszenie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Sebastian Chosiński
Wydawnictwo „This Island, Our Funeral” z miejsca podbiło serca wielbicieli… blackgaze’u. To termin, który pojawił się niedawno, a pod którym skrywa się swoista mieszkanka black metalu, post-rocka i shoegaze’u – muzyki niekiedy ostrej i agresywnej, lecz jednocześnie bardzo nastrojowej i urzekającej pięknem. Jak widać, da się takie skrajności łączyć, a z tego mariażu powstaje nowa jakość. Na trwającej nieco ponad pięćdziesiąt minut płycie znalazło się siedem kompozycji, które – jak to często w przypadku podobnych produkcji bywa – układają się w swoisty concept-album.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski
Strachy Na Lachy w ironicznym utworze „I Can′t Get No Gratisfaction” śpiewali: „Tam, gdzie dobrze płatna sztuka / zawsze znajdziesz Maleńczuka”, ale nie tym razem! „Tęczowa swasta” jest najmocniejszą płytą wokalisty od wielu lat. To już nie jest łzawo-popowe granie spod znaku Psychodancingu (choć firmuje je ten właśnie zespół), ani nawet satyryczno-prześmiewczy Pudelsi, to czysta bezkompromisowość rodem z Homo Twist. Maleńczuk nie hamuje się i w tekstach wyrzuca wszystko, co zbierało mu się na wątrobie przez lata. Kiedy do tego dodamy świetną, różnorodną muzykę, otrzymujemy jeden z najważniejszych polskich albumów 2014 roku.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Jacek Walewski
Linkin Park po latach ewolucji i eksperymentów chce chyba wrócić do swoich korzeni. Ich najnowsza płyta jest właśnie takim przeproszeniem starszych fanów za wszystko, co wydali po „Meteora”. Stylistycznie „The Hunting Party” najbliżej właśnie do pierwszych dwóch albumów zespołu, choć w paru miejscach (choćby „War”) mamy tutaj do czynienia z graniem nawet cięższym i ostrzejszym. Czy jest to jednak powrót do złotej ery nu metalu? Zaproszeni goście (Daron Malakina z System of a Down i Tom Morello z RATM) mają to sugerować. Całości brakuje trochę wielkości debiutu grupy, ale mimo tego słucha się tego przyjemnie i z łezką w oku. Dla wszystkich, którzy wychowywali się na przełomie lat 90. i dwutysięcznych pozycja niemal obowiązkowa!
WASZ EKSTRAKT:
60,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski
Oczywiście można narzekać, że „The Endless River” nie dorównuje klasycznym dokonaniom Pink Floyd, że nie zawiera przebojów na miarę „Comfortably Numb” czy „High Hopes”, że odgrzewa się odrzuty z sesji do „The Division Bell”, ale po co. Należy przede wszystkim cieszyć się z nowej muzyki zespołu, który miał już więcej nic nowego nie stworzyć. Zwłaszcza że instrumentalna, delikatna muzyka zawarta na albumie również potrafi uwieść słuchacza. David Gilmour nie stracił umiejętności czarowania swoją gitarą, która w połączeniu z archiwalnymi nagraniami klawiszy nieżyjącego już Ricka Wrighta pozwala ponownie poczuć magię, jaka kojarzy się z nazwą formacji.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Przemysław Pietruszewski
Oj, przysłużyła się kolaboracja z Markiem Laneganem na nowym krążku Earth. Tym razem jest mniej bluesowo, a bardziej metalowo. Wydawać by się mogło, że artysta z Seattle nie odnajdzie się w tej roli, z uwagi na jego ostatnie krążki, wpadające czasem nawet w elektroniczny bit. Jednak jego udział w „There Is A Serpent Coming” jest nie do przecenienia. Melodeklamacja bardzo dobrze wkomponowuje się w strukturę utworu, który ciągnie całość nawet w rejony lat 70. Siłą „Primitive and Deadly” nie są tylko gościnne występy. To także wolna i psychodeliczna atmosfera, do której zespół na przestrzeni albumów zdążył nas już przyzwyczaić. Dylan Carlson wyrasta na alternatywną osobowość muzyczną. Niezależnie od jego fascynacji sceną doom, drone czy blues, nadal potrafi wyczarować przyciągające dźwięki w tak sztywnych ramach, jakie serwuje nam Earth. Monolityczne i rozciągnięte do granic możliwości riffy nadal mają ten charakterystyczny doomowy sznyt, który jednak gdzieś tam w głebi podszyty jest podwalinami starego rocka, co tylko świadczy o klasie „Primitive and Deadly”.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Przemysław Pietruszewski
Brytyjczycy chyba się jednak trochę wystraszyli eksperymentu (bardzo dobrego zresztą), jakim była stonowana i wyciszona poprzedniczka. Postanowili zatem powrócić do znajomych, jazgotliwych progresywnych brzmień na nowej płycie. Utwory jednak są bardziej zwarte niż na pierwszych albumach, a częste wycieczki w kierunku prog rocka mogą momentami nasuwać skojarzenia z Tool. Zespół z Manchesteru postawił tym razem na ciężar i dość solidną produkcję, gdzie wszystko podkręcone jest poziom wyżej na wzmacniaczach niż dotychczas. To co przykuwa na dłużej, to tła wypełnione co rusz jammującą gitarą, przyjemnie zahaczającą o rejony stoner rocka, jak ma to miejsce w „Black Rainbow” czy „Named After Rocky”. Aż chciałoby się usłyszeć takich dźwięków więcej, ale Amplifier stawia zbyt bezpieczne kroki w wypracowanym przez siebie stylu. Wyjątkiem jest dość rozrywkowy, popowy wręcz „Cat′s Cradle”, z „radiową” linią melodyczną, która nijak nie pasuje do ambitniejszych dokonań zespołu. „Open Up” to z kolei ukłon w stronę „The Octopus” i najbardziej zadziorny kawałek na płycie. Choć z pozoru zaczyna się bardzo łagodnie, to refreny przywołują na myśl wczesne dokonania Soundgarden z charakterystycznym „brudem” w gitarach. „Mystoria” powraca do dźwięków, w których zespół czuje się najpewniej, z doskonale skrojonymi progresywnymi kompozycjami, gdzie oprócz chwytliwych melodii odnajdziemy także sporą dawkę rockowego ciężaru, którego próżno szukać na obecnej scenie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Przemysław Pietruszewski
Dziewięć lat przyszło nam czekać na następcę „Altered States of Divinity”, ale śmiało można napisać, że opłaciło się. „Enemy of Man” wydaje się kłaść akcenty w zupełnie innych miejscach niż debiut. Nadal mamy do czynienia z charakterystycznymi ciętymi, rwanymi riffami oraz surową i sterylną produkcją, ale tym razem bez problemu da się wyczuć inspirację francuską awangardą sceny BM. Transowe, dysonansowe struktury dość często każą nam przywoływać klimat utworów Deathspell Omega. Na szczęście nie są to tak wyraźne zapożyczenia, aby nazywać „Enemy of Man” koniunkturalnym wybrykiem. Krakowianie w pewnym sensie oddają hołd tej odmianie metalu i śmiało dorzucają swoją porcję blackmetalowego szaleństwa. Plemienna czy wręcz szamańska perkusja wydaje się głównym atutem wydawnictwa. Tempo czasem gna na złamanie karku, ale zamiast kanonady riffów i blastów, powszechnej dla gatunku, atmosfera krążka ma raczej charakter oszczędny, momentami wręcz ascetyczny jeśli chodzi o gitarowe zagrywki. I to właśnie ta jakość, nie ilość, stanowi o sile albumu.
1 2 3 5 »

Komentarze

« 1 2
18 I 2015   22:57:39

Chciałam sprawdzić, czy faktycznie przybędą do mnie jakieś wspomnienia z przeszłości po wysłuchaniu Linkin Park, ale.. jak szybko przyszły, tak szybko odeszły. Chyba już do nich nie wrócę. Dobrze jest zobaczyć Sólstafir na pierwszej pozycji.

19 I 2015   08:29:00

no ten Linkin Park jakimś psim swędem się tutaj dostał, bo nie wierzę że na 50 płyt to gówno warta w ogóle było wspomnienia

27 I 2015   02:47:42

20 stycznia zmarł Edgar Froese, założyciel i lider Tangerine Dream.

« 1 2

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Wieloma językami… na tej samej drodze
Sebastian Chosiński

19 IX 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jeden z dwóch albumów francuskiego projektu Synchro Rhythmic Eclectic Language.

więcej »

Non omnis moriar: Futurystyczna schizofrenia
Sebastian Chosiński

12 IX 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj płyta francuskiej formacji VanderTop, prowadzonej przez muzyków Magmy – Christiana Vandera i Jannicka Topa – z Didierem Lockwoodem w składzie.

więcej »

Słuchaj i patrz: Weź głęboki oddech
Beatrycze Nowicka

9 IX 2020

Coś dla amatorów mocnych wrażeń, czyli „Lydia” zespołu Highly Suspect.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.