Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Et Cetera
‹Live›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive
Wykonawca / KompozytorEt Cetera
Data wydania1973
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania82:58
Gatunekjazz, koncert, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Wolfgang Dauner, Jürgen Schmidt-Öhm, Matthias Thurow, Fred Braceful, Branislav Kovačev
Utwory
Winyl1
1) Twelve and Nine12:00
2) Introduction10:13
3) Es soll ein Stück vom Willi Sein08:31
4) Plumcake10:28
Winyl2
1) GX3 and Blues21:18
2) The Love That Cannot Speak It’s Name16:10
3) Nemo’s Dream04:14
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Pożegnanie godne mistrzów

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj – po raz czwarty – międzynarodowa grupa Et Cetera Wolfganga Daunera.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Pożegnanie godne mistrzów

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj – po raz czwarty – międzynarodowa grupa Et Cetera Wolfganga Daunera.

Et Cetera
‹Live›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive
Wykonawca / KompozytorEt Cetera
Data wydania1973
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania82:58
Gatunekjazz, koncert, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Wolfgang Dauner, Jürgen Schmidt-Öhm, Matthias Thurow, Fred Braceful, Branislav Kovačev
Utwory
Winyl1
1) Twelve and Nine12:00
2) Introduction10:13
3) Es soll ein Stück vom Willi Sein08:31
4) Plumcake10:28
Winyl2
1) GX3 and Blues21:18
2) The Love That Cannot Speak It’s Name16:10
3) Nemo’s Dream04:14
Wyszukaj / Kup
W pierwszej połowie lat 70. XX wieku w niemieckiej muzyce jazzowej i rockowej zapanował niezwykle ożywczy ferment, z którego z jednej strony narodził się progresywny i psychodeliczny krautrock, z drugiej – europejska (można by nawet rzec: kontynentalna – w odróżnieniu od brytyjskiej) odmiana jazz-rocka. Ten drugi nurt reprezentowali tacy artyści, jak gitarzyści Volker Kriegel i Toto Blanke oraz pianista Joachim Kühn. Blisko tego ostatniego lokował się również jego kolega po fachu Wolfgang Dauner (rocznik 1935), który na przełomie lat 60. i 70. poświęcił się awangardowemu jazzowi (vide albumy „The Oimels”, „Rischka’s Soul”, „Rischka’s Light Faces”, „Output”), by z czasem, nie porzucając jazzu, coraz odważniej zmierzać ku muzyce fusion. W tym celu powołał do życia międzynarodową formację Et Cetera, z którą nagrał dwa studyjne longplaye: „Et Cetera” (1971) oraz „Knirsch” (1972).
Dyskografię Et Cetera uzupełniło jedno oficjalne wydawnictwo koncertowe – dwupłytowy album zatytułowany po prostu „Live” (1973). Choć nie można zapomnieć także o opublikowanym przed zaledwie trzema laty bootlegowym (ale bardzo dobrej jakości) krążku „Frankfurt, Jahrhunderthalle – March 25th, 1972”, który prezentuje zespół w składzie z płyty „Knirsch”. Obok lidera znalazły się w nim same gwiazdy ówczesnego jazz-rocka, w tym Amerykanie Larry Coryell i Fred Braceful oraz Anglik Jon Hiseman. Ewenementem był fakt, że podczas tej trasy grupa korzystała z dwóch bębniarzy, co z czasem postanowiła zresztą uczynić swym znakiem rozpoznawczym. Szkoda tylko, że w zasadzie rok później Et Cetera przeszło do historii; szczęście, że wcześniej zdążyło nagrać jeszcze „Live”. Na dwa longplaye trafił materiał, jaki kwintet wykonał podczas koncertu – w maju 1973 roku – w miasteczku Sielmingen w Badenii-Wirtembergii, uzupełniony jedną kompozycją dograną przez Daunera w studiu wytwórni MPS Records w Ludwigsburgu.
W nowym – w zasadzie już trzecim – składzie Et Cetera znalazło się tylko dwóch muzyków tworzących tę grupę od samego początku: jej lider, czyli Wolfgang Dauner, oraz czarnoskóry amerykański perkusista Fred Braceful. Doszli do nich natomiast: flecista i skrzypek Jürgen Schmidt-Öhm (na co dzień w Stuttgarter Dixieland All Stars), basista Matthias Thurow (który wcześniej udzielał się w krautrockowych grupach Royal Servants, Peter Rübsam Group i Eulenspygel) oraz drugi perkusista – Serb Branislav „Lala” Kovačev, w Republice Federalnej Niemiec znany przede wszystkim ze współpracy z jazzowym pianistą Horstem Jankowskim. Obaj bębniarze przez cały czas pozostawali na scenie i grali jednocześnie; odtwarzając płyty winylowe, każdego z nich słyszymy w osobnym kanale. W tamtym czasie – ponad czterdzieści lat temu – był to bardzo nowatorski zabieg, a i dzisiaj – nawet wśród artystów freejazzowych – należy do rzadkości. Głównie dlatego, że wymaga perfekcyjnej współpracy tak rozbudowanej sekcji rytmicznej. Gdy ma się jednak u swego boku muzyków tej miary, co Thurow, Kovačev i nade wszystko Braceful, to można pozwolić sobie na podobne eksperymenty.
Choć „Live” – co podkreśla sam tytuł – jest wydawnictwem (prawie w stu procentach) koncertowym, to jednak nie zawiera utworów, które ukazały się już wcześniej na którejś z dwóch płyt studyjnych. Tym samym jego wartość nieporównywalnie do wielu innych podobnych rośnie. Stronę A pierwszego longplaya otwiera dwunastominutowa kompozycja Daunera „Twelve and Nine”. To klasyczny przykład bardzo energetycznego jazz-rocka (na dodatek z inklinacjami do improwizacji), w którym znalazło się miejsce na niezwykle smakowite popisy instrumentalistów: lidera grupy na fortepianie elektrycznym, Jürgena Schmidta-Öhma najpierw na skrzypcach elektrycznych, następnie na flecie, wreszcie w finale ponownie Daunera na syntezatorach. Stylistycznie też jest „na bogato”: od fusion, poprzez free, aż po ethno-jazz (vide flet). Zaskoczeniem na pewno jest użycie w aż takim zakresie syntezatorów, które w tamtym czasie były dla jazz-rocka instrumentem egzotycznym (tacy pianiści jak Jasper van ’t Hof czy Joachim Kühn zdecydowanie woleli sięgać po fortepiany – zarówno akustyczny, jak i elektryczny.
Drugą w kolejności jest kompozycja zespołowa – w sporej części improwizowana – „Introduction”. Znacznie delikatniejsza, oparta na solowych popisach klawiszowca i skrzypka, ale przykuwająca uwagę także – choć wymaga to znacznie uważniejszego wsłuchania się w materię dźwiękową – ekscytującym dialogiem perkusistów na dalszym planie. Rozbrzmiewający po przełożeniu pierwszego winylu na stronę B utwór Schmidta-Öhma „Es soll ein Stück vom Willi Sein” ma formę awangardową. To w zasadzie utrzymane w minorowym nastroju kilkuminutowe syntezatorowe eksperymenty (dopiero w finałowej części pojawia się fortepian elektryczny) okraszone solówką skrzypiec. Dauner, co nie było wówczas wcale rozpowszechnione, sięga także po puszczone z taśmy przetworzone elektronicznie głosy ludzkie. Powrotem do klasycznego jazz-rocka jest za to „Plumcake”, który wyszedł spod kompozytorskiej ręki Thurowa. Podobnie jak w przypadku „Twelve and Nine” mamy tu do czynienia z energetyczną formą, co zostaje podkreślone jeszcze bardziej dzięki motorycznemu pochodowi dwóch perkusji.
Stronę A drugiego longplaya wypełnia w całości „GX3 and Blues” Daunera. Nie tylko tytuł tego utworu jest „pokręcony”. Muzycznie to również jeden wielki eksperyment, w którym muzyka fusion miesza się z odważnymi wycieczkami w stronę free jazzu i awangardowej elektroniki. Zdarzają się też intrygujące „wrzutki” w stylu knajpiano-bluesowego fortepianu (i skrzypiec) czy syntezatorowych „odjazdów” w stylu debiutanckiego albumu Tangerine Dream. Stronę B drugiego longplaya wypełniają z kolei dwa numery Daunera. Szesnastominutowy „The Love That Cannot Speak It’s Name” to nawiązanie do początków Et Cetera, kiedy lider formacji przeżywał wielką fascynację muzyką indyjską. Mamy tu więc i zmasowany atak orientalnie brzmiących perkusjonaliów i – nade wszystko – rozbudowaną partię sitaru, na którym gra Matthias Thurow. W finale dochodzi zaś do perkusyjnego „pojedynku”, którego intensywność jest w stanie wywołać ciarki na plecach. Całość zamyka jedyna kompozycja dograna w studiu przez Wolfganga Daunera – syntezatorowy „Nemo’s Dream”, który dużo bardziej niż z jazz-rockiem kojarzy się z dokonaniami Tangerine Dream i Klausa Schulzego.
Mimo że „Live” prezentuje grupę w szczytowej formie, jej lider uznał, że w tym momencie formuła się wyczerpała. Także z uwagi na fakt, że dla tworzących zespół muzyków był to najczęściej jeden z kilku projektów, w jakie byli zaangażowani. Ale jeśli trzeba już schodzić ze sceny, dobrze gdy to się dzieje w takiej właśnie chwili.
koniec
27 maja 2017
Skład:
Wolfgang Dauner – syntezatory, fortepian elektryczny, fortepian
Jürgen Schmidt-Öhm – flet, skrzypce
Matthias Thurow – gitara basowa, sitar
Fred Braceful – perkusja (prawy kanał), instrumenty perkusyjne
Branislav Kovačev – perkusja (lewy kanał), instrumenty perkusyjne

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Arcydzieło wykopane z archiwów
Sebastian Chosiński

21 V 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj trzecia – opublikowana 36 lat po nagraniu – część projektu „Odyssey” Terjego Rypdala.

więcej »

Pink Floyd w XXI wieku: TEN album na to zasługiwał
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

18 V 2022

W XXI wieku zespół Pink Floyd praktycznie przestał istnieć. Panowie jeśli już nagrywali, to raczej na swój rachunek, a o koncertach mowy być nie mogło. Niemniej fani niemal co roku są uszczęśliwiani kolejnymi albumami sygnowanymi nazwą formacji. Na przykład efektownym wydaniem „The Dark Side Of The Moon [Immersion Box Set]” z 2011 roku.

więcej »

Non omnis moriar: Rypdal – czarodziej gitary
Sebastian Chosiński

14 V 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj druga część albumu „Odyssey” Terjego Rypdala.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Arcydzieło wykopane z archiwów
— Sebastian Chosiński

Rypdal – czarodziej gitary
— Sebastian Chosiński

Na falach oceanu dźwięków
— Sebastian Chosiński

Cień tancerza
— Sebastian Chosiński

Tańcząc na górskich halach
— Sebastian Chosiński

Z Oregonu przez Oslo do Monachium
— Sebastian Chosiński

Jazz, blues i… co jeszcze?
— Sebastian Chosiński

Niewiarygodne przygody Skandynawów za Atlantykiem
— Sebastian Chosiński

Góry i pastwiska
— Sebastian Chosiński

Polowanie na srebrnego ptaka
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.