Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 października 2018
w Esensji w Esensjopedii

Embryo
‹Father, Son and Holy Ghosts›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFather, Son and Holy Ghosts
Wykonawca / KompozytorEmbryo
Data wydania1972
Wydawca United Artists Records
NośnikCD
Czas trwania38:16
Gatunekfolk, jazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Edgar Hofmann, Siegfried Schwab, Dave King, Christian Burchard
Utwory
Winyl1
1) The Special Trip05:46
2) Nightmares00:58
3) King Insano04:40
4) Free06:11
5) The Sun Song08:38
6) Marimbaroos02:53
7) Forgotten Sea09:12
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Ojciec, Syn i święte duchy

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz piąty niemiecka formacja Embryo.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Ojciec, Syn i święte duchy

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz piąty niemiecka formacja Embryo.

Embryo
‹Father, Son and Holy Ghosts›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFather, Son and Holy Ghosts
Wykonawca / KompozytorEmbryo
Data wydania1972
Wydawca United Artists Records
NośnikCD
Czas trwania38:16
Gatunekfolk, jazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Edgar Hofmann, Siegfried Schwab, Dave King, Christian Burchard
Utwory
Winyl1
1) The Special Trip05:46
2) Nightmares00:58
3) King Insano04:40
4) Free06:11
5) The Sun Song08:38
6) Marimbaroos02:53
7) Forgotten Sea09:12
Wyszukaj / Kup
Po wydaniu płyt „Opal” (1970) oraz „Embryo’s Rache” (1971) grupa Christiana Burcharda zaliczona została do elitarnego grona najciekawszych grup krautrockowych (choć, gwoli ścisłości, w jej muzyce dominowały dotąd głównie wpływy jazzrockowe). Co zaowocowało licznymi występami w całych Niemczech. Jeden z nich opublikowany został – po ponad trzydziestu latach – przez wytwórnię Garden of Delights na albumie „Bremen 1971” (2003). Prezentował on zupełnie odmienne oblicze monachijskiej formacji, dużo bardziej psychodeliczne i progresywne. Jeśli jednak wielbiciele Embryo, pojawiający się w tamtym czasie na koncertach zespołu, liczyli na to, że kolejne studyjne wydawnictwo zawierać będzie takie właśnie nagrania – musieli być bardzo zdziwieni po pierwszym przesłuchaniu „Father, Son and Holy Ghosts”. Longplay ten portretował bowiem jeszcze inne oblicze kwartetu (w tym konkretnym momencie, bo przecież zarówno skład, jak i liczba artystów współpracujących z Burchardem zmieniały się niekiedy z miesiąca na miesiąc). Mniej było tu rocka, znacznie więcej za to fusion wymieszanego z world music.
Po wczesnojesiennej trasie koncertowej, której epizodem był utrwalony przez lokalne radio występ w Bremie – przypomnijmy, miał on miejsce 23 września 1971 roku – rozpoczął się okres wzmożonej aktywności nagraniowej zespołu. Już dwa miesiące później, czyli w listopadzie, formacja zamknęła się w monachijskim Studio 70 i pozostała w nim – oczywiście z przerwami – aż do marca roku następnego. Jeśli zaś opuszczała je na dłużej, to głównie po to, aby w innych miejscach Niemiec (jak chociażby u Dietera Dierksa w Stommeln nieopodal Kolonii), robić dokładnie to samo, a więc ciężko pracować. W efekcie w ciągu zaledwie pięciu miesięcy Burchard i jego koledzy zarejestrowali materiał na… trzy płyty długogrające: „Father, Son and Holy Ghosts” (1972) oraz – wydane już w 1973 roku – „Steig Aus” (z gościnnym udziałem pianisty Mala Waldrona i organisty Jimmy’ego Jacksona) oraz „Rocksession” (na której monachijczyków wsparł swym talentem saksofonista Charlie Mariano). Jak ta nadaktywność przełożyła się na jakość, spróbujemy odpowiedzieć dzisiaj i w najbliższych tygodniach.
W porównaniu ze składem, jaki niespełna rok wcześniej wziął udział w nagraniu albumu „Embryo’s Rache”, zaszły istotne zmiany: zabrakło Hansiego Fischera i Romana Bunki, pojawili się natomiast gitarzysta Siegfried (Sigi) Schwab oraz basista Dave King, którego do studia przyprowadził Mal Waldron. Ten pierwszy, który „obsługiwał” również indyjskie instrumenty ludowe – winę (czyli karnatacką lutnię) oraz tarang (rodzaj cytry) – miał już za sobą owocną współpracę z Wolfgangiem Daunerem („The Oimels”, „Rischka’s Soul”, „Et Cetera”), przed sobą natomiast krótką, ale godną zapamiętania, kooperację z gitarzystą basowym Peterem Trunkiem („Sincerely P.T.”). Drugi, Amerykanin z pochodzenia (urodzony w 1953 roku w Lexington w stanie Kentucky), w 1971 roku tak naprawdę dopiero startował do kariery; w przyszłości dał się za to poznać jako współpracownik Curta Cressa, Toto Blankego, Charliego Mariano oraz aktywny członek supergrupy The United Jazz+Rock Orchestra.
Można zastanawiać się jeszcze, co kryje się pod religijnym tytułem albumu. Wątpliwości rozwiał sam Burchard, twierdząc, że „Ojcem” był Mal Waldron, jego „Synem” – stworzone przez Christiana Embryo, a „święte duchy” (sic! w liczbie mnogiej) to zrodzone z ich współpracy idee (czytaj: muzyka). Całkiem sprytne wyjaśnienie i – co najważniejsze – wymykające się posądzeniom o profanację. Na płytę trafiło siedem kompozycji (w tym dwie miniatury), trwających w sumie nieco ponad trzydzieści osiem minut. Stronę A winylowego krążka otwiera energetyczne „The Special Trip” (autorstwa Burcharda), w którym znakomitą okazję do zaprezentowania swoich umiejętności wielbicielom Embryo zyskał Siegfried Schwab. Jego gitara – nierzadko przesterowana (podobnie zresztą jak bas Dave’a Kinga) – wybija się bowiem przez większość czasu na plan pierwszy. Ale i pozostali muzycy, może poza Edgarem Hofmannem, który pozostaje tu praktycznie bezrobotny, nie próżnują. Ręce pełne roboty, głównie w końcówce, ma na pewno Christian, podkręcający tempo dynamicznymi perkusjonaliami. Niespełna minutowe „Nightmares” to popis Schwaba – zwiewną melodię gra on, wykorzystując akustyczne brzmienie gitary dwunastostrunowej i hinduskiej winy (dalekiego kuzyna europejskiej lutni).
„King Insano” to utwór, który do repertuaru Embryo wniósł w posagu Dave King. Nic zatem dziwnego, że to Amerykanin gra w nim pierwszoplanową rolę – czy to jako basista, czy też flecista. Po raz pierwszy też możemy podziwiać tutaj partię skrzypiec Hofmanna. Ale niech was nie zmyli fakt wykorzystania instrumentów, które kojarzone są zazwyczaj z bardziej wyrafinowaną muzyką klasyczną, albowiem przez mniej więcej połowę kompozycji mamy do czynienia z prawdziwie hardrockowo-bluesowym uderzeniem. Zamykająca tę część wydawnictwa kompozycja „Free” (pod którą zgodnie podpisali się wszyscy członkowie zespołu oprócz Edgara) to jazzrockowa improwizacja z intrygującym wokalnym dialogiem Dave’a i Christiana. Ten pierwszy „ciągnie” numer w stronę soulu, drugi natomiast zdaje się przekonywać kolegę zza Wielkiej Wody, że bliższa tradycji europejskiej (czy konkretniej niemieckiej) jest mimo wszystko psychodelia. Obu na końcu godzi i tak Siegfried, przykuwając uwagę łkającą partią gitary.
Początek strony B albumu to pełna egzotyki muzyczna podróż do Indii, którą fundują słuchaczom Hofmann i Schwab – przynajmniej oni widnieją jako autorzy „The Sun Song” i „Marimbaroos”. Pierwsze z wymienionych nagrań to eksperyment, którego nie powstydziłby się sam Charlie Mariano. Uszy raduje nade wszystko bogactwo aranżacyjne i brzmieniowe – obok winy i tarangu pojawiają się również saksofon i dwie marimby. Ścieżki kolejnych instrumentów nakładają się na siebie, w efekcie czego z biegiem czasu numer zyskuje na mocy. Choć w końcówce muzycy dążą do stopniowego wyciszenia. W „Marimbaroos”, jak można się domyśleć, prym wiodą perkusjonalia, choć znajduje się także miejsce, wprawdzie na drugim planie, na dialog skrzypiec z gitarą. Ostatnie słowo zachował dla siebie lider Embryo; to jego dzieło wieńczy płytę. I trudno byłoby wyobrazić sobie lepszy finał. Dziewięciominutowa kompozycja „Forgotten Sea” to – przynajmniej w pierwszej części – piękna i nastrojowa ballada, której rytm nadaje partia wibrafonu. Wokół niego zbudowane są solówki gitary i basu, przez które nieśmiało przebijają się bluesowe frazy.
Na tle wcześniejszych albumów monachijczyków „Father, Son and Holy Ghosts” wypada najbardziej różnorodnie, ale też… niekonsekwentnie. Można w tym upatrywać zasadniczy plus wydawnictwa (jeśli komuś nie przeszkadza eklektyzm), ale też jego słabość, wynikającą z braku zdecydowania, w którą stronę chcą podążyć muzycy Embryo, a przede wszystkim Christian Burchard, bo to, nie ukrywajmy, on głównie decydował o aktualnym obliczu artystycznym grupy. Dwie pozostałe nagrane w tym czasie płyty – wspomniane już „Steig Aus” i „Rocksession” – będą pod tym względem bardziej homogeniczne. Ale czy jednocześnie ciekawsze?
koniec
3 lutego 2018
Skład:
Edgar Hofmann – saksofon sopranowy, skrzypce
Siegfried Schwab – gitara elektryczna, gitara dwunastostrunowa, wina, bulbul tarang
Dave King – gitara basowa, flet, altomarimba, śpiew
Christian Burchard – perkusja, instrumenty perkusyjne, wibrafon, marimbafon, śpiew

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Warsztaty Jazzowe w Hamburgu
Sebastian Chosiński

13 X 2018

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj kolejny międzynarodowy projekt braci Kühnów, z udziałem plejady gwiazd światowego jazzu.

więcej »

Zagraj to jeszcze raz Sam: Knajpiana Kapela Oddech Silnika Sierżanta Hetfielda
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 X 2018

W zeszłym tygodniu mówiliśmy o coverze jednego z największych przebojów Metalliki. Dziś nie oddalimy się zbytnio od tego zespołu, choć w zasadzie głównym bohaterem będzie hymn The Beatles „Hey Jude”.

więcej »

Non omnis moriar: Do smaku dodaj trzech Brytyjczyków i dwóch Amerykanów!
Sebastian Chosiński

6 X 2018

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj międzynarodowy projekt Rolfa Kühna (z udziałem między innymi jego brata Joachima oraz Chicka Corea).

więcej »

Polecamy

Knajpiana Kapela Oddech Silnika Sierżanta Hetfielda

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Knajpiana Kapela Oddech Silnika Sierżanta Hetfielda
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Sułtan swingu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Plus, nie minus
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zacznijmy od „gis”
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Czołowy przedstawiciel wieś punku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Maaammaaa Juhuuu!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Taki biały kożuszek
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Idziemy z kraju, gdzie lód i śnieg
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostre hejka!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 wspominkowych coverów Maanamu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.