Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 czerwca 2018
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Pasja młodego studenta

Esensja.pl
Esensja.pl
Ostatnio pisałem o próbach odtworzenia znanych utworów za pomocą balonów i sprzętów kuchennych. A przecież inaczej można zagrać także na gitarze. Potrzebne do tego są tylko dziwne gogle i już „Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz” Sweet Noise nabiera całkiem nowego kolorytu.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Pasja młodego studenta

Ostatnio pisałem o próbach odtworzenia znanych utworów za pomocą balonów i sprzętów kuchennych. A przecież inaczej można zagrać także na gitarze. Potrzebne do tego są tylko dziwne gogle i już „Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz” Sweet Noise nabiera całkiem nowego kolorytu.
Sweet Noise od samego początku swojej działalności wyróżniał się na tle rodzimej sceny hardcore / metalowej. Duża w tym zasługa charyzmatycznego wokalisty Glacy (Piotr Mohamed), którego mocne teksty od razu przykuwają uwagę. Niemniej to co w 2002 roku zespół zaprezentował na albumie „Czas ludzi cienia” było prawdziwym szokiem. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Muzyka formacji stanowiła nie tylko odświerzający powiew na zakonserwowanej w ścisłych ramach gatunkowych rodzimej scenie ciężkiego grania, ale także pokazała, że można u nas nagrać materiał, który brzmi na światowym poziomie, doskonale wpisując się w popularny na przełomie wieków trend mieszania metalu z elektroniką i rapem. Niemniej Sweet Nois nie można było jednoznacznie nazwać kapelą nu metalową, o czym świadczy singel „Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz”, nagrany z gościnnym udziałem Anny Marii Jopek. Ten posępny utwór ani trochę nie nadawał się na przebój – nie dość, że trwa ponad sześć minut, to jeszcze jego niepokojący klimat, potęgowany przez melorecytację Glacy, używającego dosadnego języka, nie miał prawa nikogo porwać. Stało się inaczej i w alternatywnych rozgłośniach bardzo dobrze sobie poradził.
Niemniej ze względu na jego charakterystykę raczej nie należy do najchętniej coverowanych utworów. Tym większy szacunek dla muzyka, który się na to porwał i mu się udało. Tym kimś był młody człowiek ukrywający się pod pseudonimem Słonek. Kilka lat temu próbował zawojować polski Youtube, prezentując nieortodoksyjne wersje znanych utworów. Najczęściej w ramach duetu Ocuciciele, który tworzył z koleżanką Martą. Nie powiem, by wszystko co nagrali do mnie trafiło. Niemniej ma to swój urok, pozostając w klimacie studenckiej zgrywy, przepełnionej twórczą pasją, która miała urozmaicić uczelnianą rutynę. „Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz” zdecydowanie wyróżnia się na tym tle. Słonek bardzo na serio podszedł do emocjonalnego przesłania utworu i nawet jeśli sporo namieszał w melodyce oryginału, to trzeba mu oddać szacunek, że miał pomysł na to jak zastąpić elektroniczne brzmienie przy pomocy gitary akustycznej. A że tu i tam trafiają się małe niedoskonałości warsztatowe, to nie szkodzi, uzupełnia je autentyczna pasja.
Po sukcesie „Czasu ludzi cienia” Sweet Noise poszli w jeszcze większe eksperymenty, jako pierwsi na naszym rynku prezentując tak odważny mariaż gitarowego grania z hiphopem („Jeden taki dzień” gdzie udzielał się Peja), a nawet popem („Nie było” z Edytą Górniak). Wielu ortodoksyjnych fanów przekreśliło wtedy zespół, który wciąż potrafił zabłysnąć, jak na płycie „The Triptic” z 2007. Nie uchroniło to jednak go przed rozpadem na długie lata. W 2016 roku jednak się reaktywował. Na razie w odsłonie koncertowej.
Co zaś się tyczy Słonka, to w pewnym momencie zarzucił aktywność jutubera. Nie będę spekulował, czy było to związane ze znudzeniem się, zniechęceniem, czy po prostu zakończeniem studiów i rozpoczęciem „dorosłego” życia. Z informacji, jakie można znaleźć w internecie, wynika, że bardzo zaangażował się w ruch harcerski. Dziś już pod własnym imieniem i nazwiskiem – Damian Grzegorczyk – skoncentrował się na prowadzeniu bloga, który jednak tylko w niewielkim stopniu dotyka kwestii muzycznych.
koniec
28 lutego 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zagraj to jeszcze raz Sam: Z Kuśki wzięte
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

20 VI 2018

Szaleństwo Mundialowe trwa w najlepsze. Nie mogło ominąć i Esensji. Dziś więc cover tematyczny utworu, który z piłką nożną kojarzy się nierozerwalnie, choć w zasadzie nie ma z nią nic wspólnego – „Son of My Father”. Tym samym otwieramy wakacyjny sezon dość frywolnych interpretacji znanych piosenek.

więcej »

Non omnis moriar: Coraz dalej od Europy, coraz bliżej Azji
Sebastian Chosiński

16 VI 2018

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz siedemnasty niemiecka formacja Embryo.

więcej »

Zagraj to jeszcze raz Sam: Tata z pasją
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

13 VI 2018

Dzisiejszy tekst w zasadzie powinien pojawić się bliżej dnia ojca, ale ponieważ wtedy wszyscy będą zajęci piłką nożną, wyprzedzimy nieco czas. A to za sprawą coveru przeboju zespołu The Killers „All These Things That I’ve Done”.

więcej »

Polecamy

Z Kuśki wzięte

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Z Kuśki wzięte
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tata z pasją
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szyku, szyku… feel good… szyku, szyku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W ogrodzie na tyłach domu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szalony świat smutnego clowna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szwajcaria dla świata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapela ze wsi Szczecin
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miałem 10 lat…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Podglądanie kochanków
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pośpiewajmy razem w podróży
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Z Kuśki wzięte
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tata z pasją
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szyku, szyku… feel good… szyku, szyku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W ogrodzie na tyłach domu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szalony świat smutnego clowna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szwajcaria dla świata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapela ze wsi Szczecin
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miałem 10 lat…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Podglądanie kochanków
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pośpiewajmy razem w podróży
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Safari z dinozaurami
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Najlepsza stylówa w mieście
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pan Mignola wraca do klasyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Deadpoolem w płot
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Istny kosmos!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Nietzsche nie żyje. Thor
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I cóż, że ze Szwecji
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wszyscy jesteśmy ciężkimi frajerami
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Dyrektor z pazurami
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Jestem Groot!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.