Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Podglądanie kochanków

Esensja.pl
Esensja.pl
Przeglądając zawartość youtube’a jestem zadziwiony popularnością, jakim wciąż cieszy się harfa. I to nie tylko ta tradycyjna, ale i elektryczna, a nawet laserowa. W połączeniu z nowoczesnym sprzętem do nagrywania można przy jej pomocy wyczyniać cuda. Na przykład nagrać cover utworu „Oceania” z repertuaru Björk.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Podglądanie kochanków

Przeglądając zawartość youtube’a jestem zadziwiony popularnością, jakim wciąż cieszy się harfa. I to nie tylko ta tradycyjna, ale i elektryczna, a nawet laserowa. W połączeniu z nowoczesnym sprzętem do nagrywania można przy jej pomocy wyczyniać cuda. Na przykład nagrać cover utworu „Oceania” z repertuaru Björk.
Björk to dziś instytucja niezależnego grania i dobro narodowe Islandii w jednym. A jednak mam wrażenie, że od jakiegoś czasu za bardzo odpływa w muzycznych eksperymentach, przekraczając cienką granicę między intrygującą alternatywą, a sztuką dla sztuki. Ostatnim jej albumem, który mogę z czystym sumieniem polecić jest „Medúlla” z 2004 roku. Choć całość ma charakter awangardowego popisu, albowiem została nagrana prawie bez wykorzystania instrumentów, jedynie przy pomocy głosu, to nie zatraciła swej melodyjności. Świadczy o tym przepiękna ballada „Oceania”, która na singlu promowała krążek. Oryginalnie została skomponowana z okazji otwarcia XXVIII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Atenach w 2004 roku i brawurowo wykonana przez Björk na ceremonii inauguracji.
Eksperymentalny charakter utworu i specyfika śpiewu Islandki powinna zniechęcać do prób jej naśladowania, a jednak tak się nie stało. W internecie można znaleźć armię młodych wokalistów i wokalistek, podchodzących do tej kompozycji. Na większość wypada spuścić zasłonę milczenia, ale w tym tłumie jest i perełka. Nazywa się Laura Perrudin, pochodzi z Francji i jest harfistką. W intrygujący sposób miesza dźwięki instrumentu z możliwościami, jakie daje współcześnie technika, nie tracąc zwiewności i delikatności. Poza tym, że ma talent muzyczny, Laura bardzo dobrze śpiewa i sama komponuje. Na razie dorobiła się dwóch płyt długogrających: „Impressions” z 2015 roku i „Poisons & Antidotes” z roku 2017.
Na żadnej z nich nie ma jednak coveru „Oceanii”. Ten został nagrany na żywo i opatrzony zmysłowym klipem, prezentującym proces twórczy. Jeśli o harfie można powiedzieć, że ma w sobie erotyczną zmysłowość, to doskonale została ona uchwycona przez reżysera. Perrudin z początku służy głównie jako pomoc w wydobywaniu dźwięków, które następnie są samplowane i zapętlane. W przeciwieństwie do Björk, Francuska nie postawiła wyłącznie na dźwięki organiczne, choć specjalnie powieliła wokalizę, by zabrzmiała jak wieloosobowy chór. Najważniejsze jest jednak to, że pozostała uchwycona zmysłowość oryginału. Laura nie stara się szarżować. Śpiewa też z mniejszą ekspresją niż Islandka. Niemniej od strony emocjonalnej „Oceania” nic nie straciła. Jest to istotne zwłaszcza w końcówce, kiedy napięcie jest łagodzone przez wyśpiewane delikatnie słowa „Your sweat is salty / I am why / I am why / I am why”.
Filmik pozbawiony jest efektów specjalnych i agresywnego montażu, a jednak ogląda się go z wypiekami na twarzy. Porusza nie tylko muzyka, ale także subtelność z jaką Laura traktuje swój instrument (podobno robiony na zamówienie). Trochę wstyd tak włączać „play” od nowa. To jak podglądanie pary kochanków.
koniec
25 kwietnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zagraj to jeszcze raz Sam: Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

16 I 2019

Gorillaz już raz wystąpił w niniejszej rubryce, ale dobrego nigdy za wiele. Dziś będzie o utworze „Stylo”.

więcej »

Non omnis moriar: Silna grupa pod światłym przywództwem
Sebastian Chosiński

12 I 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Tym razem Niagara – międzynarodowy projekt perkusyjny Klausa Weissa.

więcej »

Pożegnania 2018 (4)
Jarosław Loretz

11 I 2019

Nadszedł czas na podsumowanie strat szeroko pojętej popkultury w 2018 roku. Dziś miesiące październik-grudzień.

więcej »

Polecamy

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Stan
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Seria z karabinu maszynowego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dobra humppa, tylko z Finlandii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Stan
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Seria z karabinu maszynowego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dobra humppa, tylko z Finlandii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Marvel: Wolność wiodąca lud na barykady
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Piję, bo się wstydzę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Puzzle doktora Dooma
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dawno temu w Zamorze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: Do czterech razy sztuka
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tajne wojny domowe
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Ciąża to nie choroba, ale…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pot i Kreff: Made in Heaven
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Duch Marina Goodmana ma się dobrze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nazywał się Lemmy i grał rock’n’roll
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.