Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 7 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Embryo, Charlie Mariano, Karnataka College of Percussion
‹Life›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLife
Wykonawca / KompozytorEmbryo, Charlie Mariano, Karnataka College of Percussion
Data wydania1981
Wydawca Schneeball
NośnikCD
Czas trwania49:00
Gatunekfolk, jazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Charlie Mariano, Edgar Hoffman, Jay Zier, Christian Burchard, Uwe Müllrich, Friedemann Josch, Michael Wehmeyer
Utwory
Winyl1
1) Cello, Cello15:28
2) Telisirama07:26
3) Tala Tarangini14:48
4) Moroccan Pirates11:25
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Z Indii w szeroki świat

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz osiemnasty niemiecka formacja Embryo, po raz kolejny wspomagana przez Charliego Mariano.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Z Indii w szeroki świat

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz osiemnasty niemiecka formacja Embryo, po raz kolejny wspomagana przez Charliego Mariano.

Embryo, Charlie Mariano, Karnataka College of Percussion
‹Life›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLife
Wykonawca / KompozytorEmbryo, Charlie Mariano, Karnataka College of Percussion
Data wydania1981
Wydawca Schneeball
NośnikCD
Czas trwania49:00
Gatunekfolk, jazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Charlie Mariano, Edgar Hoffman, Jay Zier, Christian Burchard, Uwe Müllrich, Friedemann Josch, Michael Wehmeyer
Utwory
Winyl1
1) Cello, Cello15:28
2) Telisirama07:26
3) Tala Tarangini14:48
4) Moroccan Pirates11:25
Wyszukaj / Kup
To już nasze ostatnie spotkanie z zespołem Embryo. Chyba że w najbliższej przyszłości, a jest to całkiem prawdopodobne, grupa wyda kolejny album z archiwaliami, który przeniesie nas w lata 70. ubiegłego wieku, czyli okres największych triumfów monachijskiej formacji. Na razie jednak na to się nie zanosi, można więc uznać, że kilkumiesięczna podróż w głąb wyobraźni Christiana Burcharda i Romana Bunki dobiega końca. Wieńczymy ją koncertowym albumem „Life”, który światło dzienne ujrzał – nakładem należącej do samych muzyków wytwórni Schneeball – w 1981 roku. Znalazły się na nim cztery utwory zarejestrowane w końcu lipca – pomiędzy 24 a 28 – roku poprzedniego w czasie tournée po zachodnich Niemczech. Co ciekawe, artystom z Bawarii towarzyszyli w tej trasie amerykański saksofonista Charlie Mariano (znany już z płyt „We Keep On”, „Surfin’”, „Bad Heads nad Bad Cats” i „Live”) oraz… kilkunastoosobowy band Karnataka College of Percussion rodem z południowoindyjskiego Bengalūru (czyli Bangalore).
Niemcy poznali Hindusów w czasie swojej podróży po Azji Środkowej, jaka miała miejsce na początku 1979 roku (i która została zilustrowana filmem dokumentalnym Wernera Penzela „Vagabunden Karawane”). Znajomość ta zaowocowała najpierw pojawieniem się muzyków z Bengalūru na albumie „Embryo’s Reise” (1979), a następnie zaproszeniem ich na koncerty w Europie. Latem 1980 roku miało miejsce kilka wspólnych występów Bawarczyków i Hindusów (wspomaganych jeszcze przez Charliego Mariano) w klubach muzycznych i skłotach, jakie powstały na terenie dawnych zabudowań fabrycznych. 24 lipca zagrali w hamburskim Fabrik (znanym z albumu „Invisible Documents”), dzień później w hanowerskim Pavillonie, a 27 i 28 lipca w UFA-Berlin (oczywiście w zachodniej części miasta). Kilka miesięcy po fakcie Niemcy postanowili udokumentować to niezwykłe przedsięwzięcie płytą, wybierając na nią po jednym utworze z każdego koncertu.
Embryo wystąpiło w składzie sześcioosobowym. Trzon tym razem stanowili muzycy związani z grupą od początku jej istnienia (jak Christian Burchard i Edgar Hoffman), współpracujący z nią od kilku lat (vide Michael Wehmeyer i Uwe Müllrich), jak również dwaj debiutanci w szeregach monachijczyków, czyli flecista Friedo – a właściwie Friedemann – Josch (wcześniej związany z jazzrockową formacją Missus Beastly) oraz gitarzysta akustyczny Jay Zier. W sumie to za stałego członka Embryo można by uznać także Charliego Mariano. Tyle że z jakiegoś powodu Amerykanin wymieniony został na okładce jako odrębny „podmiot wykonawczy”. Podobnie zresztą jak – co akurat w tym przypadku jest jak najbardziej zrozumiałe – Karnataka College of Percussion (mający w swoim składzie, oprócz perkusjonalistów, też dwóch wokalistów).
Stronę A płyty wypełniają dwie kompozycje zarejstrowane w Berlinie (każda innego dnia). „Cello, Cello” to rozbudowana – do ponad piętnastu minut – wersja utworu, jaki znalazł się już na albumie „Embryo’s Reise”. Różni się ona od oryginału znacząco, głównie dzięki zdecydowanie większemu wkładowi Hindusów. Od pierwszej do ostatniej sekundy to oni narzucają motoryczny, transowy rytm, wokół którego budowane są wokalizy i partie pozostałych instrumentów. Muzycy Embryo zabierają „głos” okazjonalnie, dorzucając krótkie wstawki fletu (Josch), saksofonu sopranowego (Mariano, Hoffman), fisharmonii (Wehmeyer), wibrafonu i marimbafonu (Burchard) oraz gitary akustycznej (Zier). Dopiero w drugiej części numeru znajdują nieco więcej miejsca dla siebie, choć cały czas pamiętają o tym, że jako gospodarze powinni mimo wszystko dać się „wygadać” gościom. „Telisirama” to z kolei typowa hinduska melodia, jaką w czasie swoich licznych podróży po Azji usłyszał, zapamiętał i po latach postanowił twórczo przerobić Mariano. Stąd pewnie nieco więcej tu jazzu niż muzyki etnicznej. Na plan pierwszy wybijają się głównie saksofony grające unisono z wokalizami oraz klasycznie jazzowa solówka wibrafonu w finale (w stylu uwielbianego przez Burcharda Walta Dickersona).
Po przełożeniu winylowego krążka na stronę B również otrzymujemy dwa utwory, oba trwające ponad dziesięć minut. „Tala Tarangini” nagrany został w Hamburgu. Otwiera go stonowana partia wibrafonu Burcharda, do którego po minucie dołączają muzycy z Indii. Od tego momentu ton kompozycji nadają tak egzotyczne instrumenty perkusyjne, jak kanjira, ghatam, dholak, mridanga oraz… drumla, na której gra M. Gururaja. To on nakręca całość, wchodząc w dyskusję ze śpiewającym scatem M. Raghavendrą. Muzyków Embryo, poza wstępem Christiana, nie ma tutaj w ogóle. Powracają oni natomiast w zamykającym „Life” utworze „Moroccan Pirates”, który jest o tyle intrygujący, że klasyczna muzyka z Afryki Północnej zostaje w nim przerobiona na hinduską modłę. Instrumentami odgrywający jednak role pierwszoplanowe są sasksofony oraz – po raz kolejny – drumla. Dopiero w finale, coraz mocniejszym dzięki motorycznym perkusjonaliom, pojawia się, jakby na przekorę, delikatniejszy flet. Wspólne koncerty Embryo, Charliego Mariano i Karnataka College of Percussion musiały być, sądząc po owacjach, jakie zgotowano wykonawcom, sporym przeżyciem artystycznym dla widzów. Wpłynęły też na dalszą karierę wszystkich wykonawców.
Dzięki wsparciu ze strony Christiana Burcharda Hindusom dane było wypłynąć na szersze wody, poznał ich cały świat. W kolejnych latach współpracowali oni z Charliem Mariano („Jyothi”, 1983; „Live”, 1990; „Sketches of Bangalore”, 2001; „Om Keshav”, 2005), flecistą Chrisem Hinzem („Blue Glass”, 1989), klarnecistą Davidem Rothenbergiem („Bangalore Wild”, 1999) oraz perkusjonalistą Okayem Temizem („Sankirna”, 1985). Do wspólnych nagrań zapraszał ich również Friedo Josch, który w 1981 roku – po przygodzie z Embryo – powołał do życia (za zgodą i z błogosławieństwem Christiana) formację Dissidenten, która podążyła szlakiem wyznaczonym przez Burcharda na płytach „Embryo’s Reise” i „Life”. Co ciekawe, przez szeregi Dissidenten przewijali się w późniejszych latach muzycy związani z Embryo, jak chociażby Uwe Müllrich, Roman Bunka czy Michael Wehmeyer. A samo Embryo? Burchard i jego kolejni artystyczni towarzysze podróży wciąż pozostają wierni drodze obranej pod koniec lat 70., penetrując muzyczne „zakamarki” Azji Środkowej, Bliskiego Wschodu i Afryki (także tej „czarnej”).
koniec
23 czerwca 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Stulecie Stanisława Lema: Pogrzeb pośród mgławic
Mieszko B. Wandowicz

2 XII 2021

Ani myślę oceniać płyty ni całej twórczości. Od dekady pisuję co najwyżej o koncertach, pozostawiając nagrania recenzentom właściwszym: nawet jeśli miałem jakiekolwiek kompetencje, z pewnością już nie mam. Są jednak, i w to nie wątpię, muzycy, którzy się marnują i przez złe podejście tracą potencjał. Niekiedy, ze względu na nadzwyczajną inspirację, mogą na chwilę niewykorzystanych zdolności użyć, a nawet je przekroczyć. Jak Maleńczuk w „Lema pamięci kosmicznym pogrzebie”.

więcej »

Nie przegap: Listopad 2021
Esensja

30 XI 2021

Na coraz dłuższe wieczory proponujemy lekturę naszych listopadowych recenzji.

więcej »

Non omnis moriar: Eksperymenty nieformalne
Sebastian Chosiński

20 XI 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj drugi z bootlegów freejazzowego projektu The German All Stars.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.