Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 stycznia 2019
w Esensji w Esensjopedii

The New Joachim Kühn – Eje Thelin Group
‹In Paris›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułIn Paris
Wykonawca / KompozytorThe New Joachim Kühn – Eje Thelin Group
Data wydania1970
Wydawca Metronome
NośnikWinyl
Czas trwania62:00
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Joachim Kühn, Eje Thelin, Adelhard Roidinger, Jacques Thollot
Utwory
Winyl1
1) Arrondissement02:25
2) Arrondissement13:23
3) Arrondissement10:15
4) Arrondissement05:34
Winyl2
1) Arrondissement06:09
2) Arrondissement03:01
3) Arrondissement06:21
4) Arrondissement14:53
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Nieopodal Montmartre’u, w 18. dzielnicy…

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj międzynarodowy kwartet niemieckiego pianisty Joachima Kühna oraz szwedzkiego puzonisty Ejego Thelina.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Nieopodal Montmartre’u, w 18. dzielnicy…

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj międzynarodowy kwartet niemieckiego pianisty Joachima Kühna oraz szwedzkiego puzonisty Ejego Thelina.

The New Joachim Kühn – Eje Thelin Group
‹In Paris›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułIn Paris
Wykonawca / KompozytorThe New Joachim Kühn – Eje Thelin Group
Data wydania1970
Wydawca Metronome
NośnikWinyl
Czas trwania62:00
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Joachim Kühn, Eje Thelin, Adelhard Roidinger, Jacques Thollot
Utwory
Winyl1
1) Arrondissement02:25
2) Arrondissement13:23
3) Arrondissement10:15
4) Arrondissement05:34
Winyl2
1) Arrondissement06:09
2) Arrondissement03:01
3) Arrondissement06:21
4) Arrondissement14:53
Wyszukaj / Kup
Przełom lat 60. i 70. XX wieku to w karierze niemieckiego pianisty Joachima Kühna (rocznik 1944) okres znaczony dwoma elementami: przenosinami z Niemiec do Francji, a konkretnie do Paryża, gdzie wziął on udział w realizacji między innymi takich albumów, jak solowy „Paris is Wonderful” (1970), „Dear Prof. Leary” (1968) z udziałem Barneya Wilena i „Our Meanings and Our Feelings” (1969) sygnowanym przez Michela Portala, oraz bliską współpracą ze szwedzkim puzonistą Ejem (a właściwie Eilertem Ovem) Thelinem, co zaowocowało longplayami „Monday Morning” (1969) i „Acoustic Space” (1970), a niebawem również płytą… „In Paris”. Tę ostatnią – zarejestrowaną w ciągu dwudniowej sesji (mającej miejsce 23 i 24 września 1970 roku) w paryskim studiu Ossian – wydano pod nowym szyldem, którym zresztą więcej artyści się już nie posłużyli, The New Joachim Kühn – Eje Thelin Group. Na okładce widniało zaś logo sztokholmskiej wytwórni Metronome.
Kühn (grający na fortepianie i saksofonie altowym) oraz Thelin (ograniczający się do swego sztandarowego instrumentu, czyli puzonu) byli równorzędnymi liderami formacji, w której pojawili się jeszcze dwaj doskonale im znani muzycy: austriacki kontrabasista Adelhard Roidinger (w przyszłości znany z Free Sound Hansa Kollera) oraz francuski perkusista Jacques Thollot (blisko kooperujący z Joachimem w jego „okresie paryskim”). Kwartet nagrał ponad godzinę materiału, a że liderzy nie chcieli niczego odkładać na archiwalną półkę, udało im się przekonać szefów szwedzkiej wytwórni, aby zainwestowali – co w tamtym czasie wcale nie było oczywistością – w publikację dwupłytową. Nagrania zmiksowano w hamburskim studiu Star, które było prywatną własnością Ralfa Arniego (a tak naprawdę Artura Niederbremera), i światło dzienne ujrzały one jeszcze w tym samym 1970 roku. Jak więc widać, był to czas, kiedy muzycy jazzowi, a Joachim Kühn w szczególności, rozpieszczali swoich słuchaczy, wydając w ciągu roku po kilka albumów. Najważniejsze, że utrzymujących równy, wysoki poziom.
Na „In Paris” trafiło osiem instrumentalnych kompozycji; wszystkie zatytułowane zostały tak samo – „Arrondissement” (co nawiązuje do administracyjnego podziału Paryża na „dzielnice”), a rozeznania się w nich dodatkowo nie ułatwia fakt, że nie dodano do nich żadnej cyferki. To jasny sygnał od artystów, że całość należy traktować jako jedno, concept-album tak zwarty, że nieuprawnione jest nawet dzielenie go na rozdziały. Ale taki podział, chcąc nie chcąc, musiał zostać wprowadzony; wymuszała go chociażby pojemność winylowego krążka. W efekcie więc na każdą stronę trafiło około piętnastu-szesnastu minut muzyki. Instrumenty dominujące są oczywiście trzy. Prym wiedzie przede wszystkim puzon Thelina, który pojawia się najczęściej. Dlaczego? Albowiem Kühn dzieli uwagę pomiędzy fortepian i saksofon altowy. Możemy się tylko domyślać, że większość materiału – a może i całość – powstała na tak zwaną „setkę”, nie było więc możliwości, aby Joachim zabawiał się dialogami sam ze sobą. Eje pojawiał się więc zawsze w kontrapunkcie do niego.
Początek wydawnictwa jest jeszcze stosunkowo łagodny, choć już w pełni improwizowany. Duet puzonu i fortepianu utrzymany jest w stylu lat 50. i 60., nawiązuje tym samym do tradycji Charliego Parkera i zmarłego przed paroma miesiącami Cecila Taylora. Pierwsze „Arrondissement”, choć krótkie, przechodzi jednak znaczącą ewolucję – na koniec to już dynamiczny free jazz, do którego Joachim przyzwyczaił swoich słuchaczy na albumach bezpośrednio poprzedzających „In Paris”. Fragment drugi kontynuuje tę linię. Na plan pierwszy wybijają się dęciaki, każdy słyszalny w innym kanale, dzięki czemu kompozycja zyskuje na rozmachu, od razu też robi się w niej więcej „powietrza”, a muzycy mają pole do zagospodarowania. Do liderów dostosowuje się sekcja rytmiczna: Thollot jest tym, który przydaje mocy, a Roidinger – klimatu. Kühn natomiast zaskakująco płynnie przechodzi od dialogów saksofonowo-puzonowych do tych prowadzonych przez fortepian; jako pianista zaś udowadnia, że nie ma sobie równych. Że z taką samą wirtuozerią może improwizować, co wypuszczać się w rejony jak najbardziej klasyczne. Kwartet potrafi więc w jednej chwili podkręcić tempo i zalać słuchaczy powodzią freejazzowych dźwięków, by chwilę później stonować emocje, wypuszczając na przykład przed szereg Adelharda bądź Jacques’a.
Na stronie B nie zmienia się nic. Trzeci „Arrondissement” to kolejny przykład filozofii zaprezentowanej już wcześniej. Tylko jakby… bardziej. Joachim z jeszcze większym zacięciem „katuje” swój fortepian, a następnie zmusza saksofon do „krztuszenia” się; Eje w tym samym czasie, aby poszerzyć paletę barw, wykorzystuje przetworniki dźwięku, by po chwili – w kontraście do Kühna – zagrać tak czysto, że aż można się rozmarzyć. Po wielkiej dawce free następuje wreszcie chwila oddechu – w czwartym rozdziale opowieści kwartet nieco spuszcza z tonu, skupiając się na budowaniu nastroju. Nawet jeżeli pojawiają się fragmenty improwizowane, są one podporządkowane odgórnym wytycznym. Tak klimatycznie kończy się pierwsza płyta zespołu. A jak zaczyna się druga? Od potężnego uderzenia, które wyprowadza przede wszystkim dwuosobowa sekcja dęta. To powrót na właściwe tory. Chociaż dwa kolejne fragmenty nieco zaskakują: pierwszy to w całości skoczny i zadziorny duet puzonu i kontrabasu, w drugim z kolei instrumentem wiodącym jest fortepian wspomagany przez sekcję rytmiczną.
Stronę D wydawnictwa wypełnia ostatni – najdłuższy, bo prawie piętnastominutowy – fragment „Arrondissement”. Idealnie wieńczy on całość. Raz, że stanowi przekrój współczesnego (w tamtej epoce) free jazzu, z oczywistymi nawiązaniami do Johna Coltrane’a i Ornette’a Colemana; dwa, że saksofon i puzon wchodzą na jeszcze wyższy poziom współpracy – przy zachowaniu podziału na dwa kanały Joachim i Eje grają unisono. Efekt jest piorunujący! Żal tylko, że muzycy nie wykorzystywali tego patentu częściej. Ale może wtedy nie robiłby on aż tak wielkiego wrażenia. W każdym razie zdając sobie sprawę, że po takim zapierającym dech w piersiach wtręcie nie będzie łatwo wymyśleć rzecz równie ekscytującą, kwartet do samego końca, a zostało od tego momentu jeszcze jakieś dziesięć minut, przygotowuje słuchaczy do pożegnania. Fragmenty dynamiczne są coraz częściej przetykane delikatniejszymi (a to stonowana sekcja rytmiczne, a to perkusja solo), w końcu zespół zwalnia tempo i… milknie. Podróż przez paryskie „dzielnice” dobiega tym samym końca. Wracamy do punktu wyjścia, czyli do studia Ossian, które mieściło się na prawym brzegu Sekwany, przy pasażu Abbesses, nieopodal legendarnego wzgórza Montmartre – w 18. dzielnicy stolicy Francji.
koniec
8 września 2018
Skład:
Joachim Kühn – fortepian, saksofon altowy
Eje Thelin – puzon
Adelhard Roidinger – kontrabas
Jacques Thollot – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zagraj to jeszcze raz Sam: Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

16 I 2019

Gorillaz już raz wystąpił w niniejszej rubryce, ale dobrego nigdy za wiele. Dziś będzie o utworze „Stylo”.

więcej »

Non omnis moriar: Silna grupa pod światłym przywództwem
Sebastian Chosiński

12 I 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Tym razem Niagara – międzynarodowy projekt perkusyjny Klausa Weissa.

więcej »

Pożegnania 2018 (4)
Jarosław Loretz

11 I 2019

Nadszedł czas na podsumowanie strat szeroko pojętej popkultury w 2018 roku. Dziś miesiące październik-grudzień.

więcej »

Polecamy

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Stan
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Seria z karabinu maszynowego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dobra humppa, tylko z Finlandii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.