Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 10 grudnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Dajesz Rudolf, dajesz

Esensja.pl
Esensja.pl
Wyjątkowo nie oprę się świątecznemu nastrojowi i dziś pomówimy o coverze okołobożonarodzeniowej piosenki. Ale nie o „Last Christmas”, a „Run Rudolph Run” spopularyzowanym przez Chucka Berry′ego.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Dajesz Rudolf, dajesz

Wyjątkowo nie oprę się świątecznemu nastrojowi i dziś pomówimy o coverze okołobożonarodzeniowej piosenki. Ale nie o „Last Christmas”, a „Run Rudolph Run” spopularyzowanym przez Chucka Berry′ego.
Jakoś tak się dziwnie złożyło, że anglosaskie piosenki o Bożym Narodzeniu zasadniczo nie mówią o Bożym Narodzeniu. Wymienia się w nich wszystko, od choinki, przez Świętego Mikołaja, padający śnieg, po czerwononose renifery, a o żłóbku i narodzinach Pańskich ani słowa. Być może wiąże się to z tym, że najpopularniejsze świąteczne pieśni zostały skomponowane przez osoby niezwiązane bliżej z Kościołem, jak John Lennon (wyobrażał sobie świat bez religii), George Michael (zadeklarowany gej), czy Johnny Marks, autor licznych bożonarodzeniowych piosenek, który był Żydem. To właśnie ten ostatni napisał „Run Rudolph Run”, a w 1958 roku jako pierwszy wykonał go Chuck Berry.
Sporo utworów Johnny′ego Marksa znalazło się na składance „We Wish You a Metal Xmas and a Headbanging New Year” z 2008 roku (poza interesującym nas, także „Rockin′ Around the Xmas Tree” i „Rudolph the Red Nosed Reindeer”). Możemy na niej usłyszeć całą plejadę gwiazd metalu i ostrego rocka, wykonujących popularne pieśni świąteczne w jak najbardziej ognistych wersjach. Raczej nie nadających się do słuchania z dziadkami przy karpiu, ale stanowiących doskonałą odtrutkę na kolejne kolędy sióstr Godlewskich. W zaaranżowanych na poczekaniu supergrupach znaleźli się tacy giganci, jak Tony Iommi, Ronnie James Dio, Vinny Appice (wszyscy trzej z Black Sabbath), Alice Cooper, Johnny 5 (Marilyn Manson), Geoff Tate (Queensrÿche), Tim „Ripper” Owens (Judas Priest), Steve Morse (Deep Purple), Scott Ian (Anthrax), Joe Lynn Turner (Rainbow), Simon Wright (AC/DC), Stebe Lukather (Toto) i wielu, wielu innych.
Za czadowe opracowanie „Run Rudolph Run” odpowiada absolutnie kapitalne trio: Lemmy Kilmister (Motörhead), Billy F. Gibbons (ZZ Top) i Dave Grohl (Foo Fighters). Panowie podeszli do sprawy z właściwym obie luzem i iście piekielną (a jednak!) energią. Pozostawili rock′n′rollowy feeling kawałka, ale dodali mu drapieżności i takiej nonszalancji, że doskonale nadaje się do słuchania o każdej porze roku. Lemmy był wtedy jeszcze w doskonałej formie wokalnej (oczywiście jeśli można tak mówić o gościu, który ma głos, jak silnik traktora), czasem wspomagany jest przez Gibbonsa, który z kolei popisał się dziarską solówką gitarową. Tymczasem Grohl w tle okłada perkusję z taką furią, że aż dziw, że dotrwała do końca nagrań. Pozostaje żałować, że trio nie pokusiło się o nagranie całej płyty (niekoniecznie świątecznej).
koniec
26 grudnia 2018

Komentarze

28 XII 2018   11:16:04

Dla mnie bardzo przystępna jest wersja "Frog Leap Studio", czyli Leo Moracchiollego, o ile odpuścić sobie wizualną część teledysku (spuśćmy na nią zasłonę milczenia):
https://www.youtube.com/watch?v=NzahTUm6EeQ

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Widok na Berlin z tybetańskiej góry
Sebastian Chosiński

7 XII 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj solowy projekt wschodnioniemieckiego perkusisty jazzowego Güntera Sommera.

więcej »

Nie przegap: Listopad 2019
Esensja

30 XI 2019

Jak co miesiąc przypominamy nasze recenzje.

więcej »

Non omnis moriar: Zmodyfikowany zielony ptak
Sebastian Chosiński

30 XI 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj wschodnioniemiecki jazzrockowy big band SOK.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Uwieranie z tyłu głowy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jesteśmy trójwymiarowym efektem ubocznym dwuwymiarowego wszechświata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zmiany… zmiany… zmiany…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mgły kolejnego eventu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Pot i Kreff: Puk… puk…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nigdy tak źle, by nie mogło być gorzej
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: Missisipi w bluesie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Sny w technicolorze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: Kto to, kurde, nagrał?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.