Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Michael Naura Quintett
‹St. Louis Blues›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSt. Louis Blues
Wykonawca / KompozytorMichael Naura Quintett
Data wydania1976
Wydawca Polydor
NośnikWinyl
Czas trwania50:30
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Michael Naura, Wolfgang Schlüter, Leszek Żądło, Lucas Lindholm, Joe Nay
Utwory
Winyl1
1) St. Louis Blues11:53
2) Blue Barbarowska04:49
3) Now’s the Time08:30
4) Soledad de Murcia13:25
5) Children11:54
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Jazz i blues w jednym stali domu…

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz czwarty niemiecki pianista Michael Naur – tym razem w Kwintecie – z gościnnym udziałem polskiego saksofonisty Leszka Żądły.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Jazz i blues w jednym stali domu…

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz czwarty niemiecki pianista Michael Naur – tym razem w Kwintecie – z gościnnym udziałem polskiego saksofonisty Leszka Żądły.

Michael Naura Quintett
‹St. Louis Blues›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSt. Louis Blues
Wykonawca / KompozytorMichael Naura Quintett
Data wydania1976
Wydawca Polydor
NośnikWinyl
Czas trwania50:30
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Michael Naura, Wolfgang Schlüter, Leszek Żądło, Lucas Lindholm, Joe Nay
Utwory
Winyl1
1) St. Louis Blues11:53
2) Blue Barbarowska04:49
3) Now’s the Time08:30
4) Soledad de Murcia13:25
5) Children11:54
Wyszukaj / Kup
Lata 70. ubiegłego wieku – to był bez wątpienia najlepszy okres dla pianisty Michaela Naury, który przeszedł drogę od hard bopu (vide album „European Jazz Sounds” z 1963 roku), przez jazz-rock (płyty „Call”, 1971; „Rainbow Runner”, 1972; „Vanessa”, 1975), aby w połowie dekady wykonać pełen okrąg i do klasycznego hard bopu powrócić. Było to związane przede wszystkim ze zmianami personalnymi, jakie zaszły w kręgu jego najbliższych artystycznych współpracowników, a nade wszystko z odejściem (kontra)basisty Eberharda Webera, który w tym samym czasie postanowił poświęcić się karierze solowej (zapoczątkowanej wydaniem w 1974 roku albumu „The Colours of Chloё”). Rozpadła się w ten sposób kapitalnie rozumiejąca się i przydająca muzyce Naury jazzrockowego sznytu sekcja rytmiczna Weber-Nay. Choć Joe (Johannes) postanowił akurat u boku Michaela pozostać.
Widać jednak z nowym kompanem, Szwedem Lucasem Lindholmem (rocznik 1943), grało się już Johannesowi zupełnie inaczej. Nie bez znaczenia był również fakt, że skład grupy rozszerzono do kwintetu, dokooptowując polskiego, choć mieszkającego już wówczas od kilku lat w Republice Federalnej Niemiec, saksofonistę – tenorowego i sopranowego – Leszka Żądło, o którym pisaliśmy nie tak dawno przy okazji premiery nagranej w połowie lat 90. płyty „Miss B.” (2018). Nowy kwintet Naury chętnie koncertował, a wspomnieniem jednego z występów stał się – wydany w 1976 roku przez niemiecki oddział Polydoru – longplay „St. Louis Blues”. Nie wiadomo kiedy dokładnie miał on miejsce, wiadomo natomiast gdzie. W znajdującym się w Eppendorfie (dzielnicy Hamburga) klubie Onkel Pös Carnegie Hall (potocznie zwanym Onkel Pö), który stał się na tyle znaczącym na koncertowej mapie Niemiec, że Polydor uruchomił serię wydawniczą „Live im Onkel Pö”.
W latach 1975-1976 ukazało się w niej co najmniej pięć płyt. Choć pewnie mogło znacznie więcej, ponieważ klub, który zaczął działalność w 1970 roku, funkcjonował w sumie przez szesnaście lat. Na „St. Louis Blues” trafiło pięć kompozycji; trzy wyszły spod ręki lidera formacji, dwie były przeróbkami jazzowych standardów. I właśnie jeden z nich, tytułowy, otwiera stronę A winylowego krążka. To utwór autorstwa W.(illiama) C.(hristophera) Handy’ego, czarnoskórego amerykańskiego bluesmana rodem z Alabamy, który ochrzczony został nawet szacownym tytułem „Ojca Bluesa”. Oryginalnie „St. Louis Blues” ukazał się w 1953 roku na płycie „Blues Revisited”. I rzeczywiście jest to klimatyczny blues, choć przez Kwintet Naury zagrany w hardbopowej konwencji. W odpowiedni nastrój wprowadza słuchaczy polski saksofonista, który potrafi grać z niezwykłym wprost wyczuciem.
O bluesowym rodowodzie oryginału przypominają głównie partie fortepianu akustycznego Naury i wibrafonu Wolfganga Schlütera, chociaż Żądło także potrafi wpasować się w konwencję. Z kolei Lindholm i Nay nie mają problemów, aby podkręcić tempo i zagrać z takim groove’em, iż nikt nie ma prawa wątpić w to, czy obaj w ogóle „czują bluesa”. Czują – i to jak! „Blue Barbarowska” z bluesem nie ma już zbyt wiele wspólnego; jest to liryczna, chociaż rozkręcająca się z czasem, kompozycja oparta w stu procentach na dialogu fortepianu z wibrafonem. „Now’s the Time” to kolejny standard, tym razem wyjęty z repertuaru legendarnego Charliego Parkera (z wydanej już po śmierci artysty płyty „The Quartet of Charlie Parker”). To numer dynamiczny, zbudowany na bluesowym fundamencie, ale niestroniący także od improwizacji. Szansę wykazania się mają tu przede wszystkim Schlüter i Żądło, którego partia zahacza o konwencję freejazzową.
Stronę B rozpoczyna znany już z wydanego pięć lat wcześniej longplaya „Call” utwór „Soledad de Murcia”. Nowsza wersja różni się jednak znacznie od oryginału. Dość powiedzieć, że jest o ponad siedem minut dłuższa. Ale to oczywiście nie jest jedyna zmiana, jakiej numer poddano. Honoru otwarcia i zwieńczenia dostąpił Leszek Żądło, którego liryczna partia saksofonu idealnie podkreśla nostalgiczny charakter kompozycji. Nie mniej ekscytująco brzmi też solówka wibrafonu. Ale to akurat nie dziwi. Wsłuchując się we wcześniejsze albumy Michaela Naury, wiedzieliśmy już, na co stać Wolfganga Schlütera. W „Children” dominują natomiast pełne rozmachu improwizacje – i to zarówno fortepianu, jak i wibrafonu oraz saksofonu. Zapewne właśnie z tego powodu ten utwór wieńczy dzieło; jest on bowiem doskonałym podsumowanie tego wszystkiego, co słyszeliśmy wcześniej. I jednocześnie zachętą, by do „St. Louis Blues” często wracać.
koniec
29 grudnia 2018
Skład:
Michael Naura – fortepian
Wolfgang Schlüter – wibrafon
Leszek Żądło – saksofon tenorowy, saksofon sopranowy
Lucas Lindholm – kontrabas
Joe Nay – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zagraj to jeszcze raz Sam: Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

20 III 2019

Dziś skupimy się na piosence przedwojennej. Jej oryginalny tytuł brzmi „Rebeka (Tango)” i obecnie najbardziej znana jest w wykonaniu Ewy Demarczyk.

więcej »

Non omnis moriar: Karaibski progres z przebojami w tle
Sebastian Chosiński

16 III 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz trzeci (i ostatni) międzynarodowy jazzrockowo-progresywny projekt Snowball.

więcej »

Zanim zagrał to Sam: Ludzie ludziom
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

13 III 2019

Nagła popularność, jaką zdobyła Roksana Węgiel, przypomniała mi o innej, bardzo utalentowanej dziewczynce, która kilka lat temu podbiła listy przebojów, przepięknie śpiewając utwór „People Help the People”.

więcej »

Polecamy

Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Cała ta miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Stan
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.