Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968

Esensja.pl
Esensja.pl
Gorillaz już raz wystąpił w niniejszej rubryce, ale dobrego nigdy za wiele. Dziś będzie o utworze „Stylo”.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968

Gorillaz już raz wystąpił w niniejszej rubryce, ale dobrego nigdy za wiele. Dziś będzie o utworze „Stylo”.
Kawałek ten pochodzi z wydanej w 2010 roku płyty „Plastic Beach”, która okazała się łabędzim śpiewem cyfrowego projektu. Był to bowiem ostatni raz, kiedy można powiedzieć, że zachował własną tożsamość, nie tracąc na przebojowości. Świadczą o tym takie single, jak „On Melancholy Hill”, czy właśnie „Stylo”. Ten drugi zapamiętany został także dzięki efektownemu klipowi z gościnnym udziałem Bruce’a Willisa, który gonił samochodem (stylowym Chevroletem El Camino z 1968 roku) członków wirtualnego zespołu.
W nagraniu „Stylo” grupie towarzyszyli raper Mos Def i doświadczony wokalista Bobby Womack, których udział był więcej, niż tylko ozdobą kompozycji. Dlatego też ciężko wyobrazić sobie, aby ktoś zagrał ten kawałek bez partii wokalnych. Zwłaszcza, że pod względem muzycznym nie jest specjalnie rozbudowany. A jednak do odważnych świat należy i tego zadania podjął się Meksykanin Erik Martinz, który wyspecjalizował się w przerabianiu twórczości Gorillaz.
W jego wersji zamiast wokali mamy gitarę elektryczną. Choć z początku wpisuje się w miejsca, w których oryginalnie słyszeliśmy Mos Defa i Damona Albarna, wkrótce okazuje się, że Martinz motyw przewodni traktuje jako podkład do swobodnej improwizacji. W jego stylu czuć starą szkołę szkołę Carlosa Santany, ale nie traktowałbym tego, jako zarzutu. To raczej hołdowanie klasycznym wzorcom – zagrane na luzie i smakiem, bez popisywania się i z dbałością o melodię. Czyli rzeczy, które zawsze są w cenie.
koniec
16 stycznia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

30 najlepszych płyt 2019 roku
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

29 I 2020

Czas na tradycyjne, esensyjne podsumowanie roku w muzyce. Prezentowane poniżej 30 albumów świadczy o tym, że 2019 rok był wyjątkowo udany.

więcej »

Non omnis moriar: Między ciszą a ciszą…
Sebastian Chosiński

25 I 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj najbardziej awangardowe i minimalistyczne dokonanie niemieckiego pianisty Wolfganga Daunera.

więcej »

Non omnis moriar: Narodziny Giganta
Sebastian Chosiński

18 I 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedno z najwcześniejszych płytowych dokonań niemieckiego pianisty Wolfganga Daunera.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

30 najlepszych płyt 2019 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szóstka na tróję (z plusem)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Żegnaj Gert
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zieloną Strzałą w dziesiątkę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bez przemyślenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: Czekając na rok 2000
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie ma tej mocy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Władcy wszechświata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Berni Wrightson żyje, żyje!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Prezenty świąteczne 2019: Ja chcę to! (Prezentownik muzyczny 2019)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.