Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 maja 2019
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Melinda na kwasie

Esensja.pl
Esensja.pl
Zastanawiałem się, czy dzisiejszy utwór powinien znaleźć się w tej rubryce, czy raczej w „Zanim zagrał to Sam”, albowiem nie tylko interesujący nas cover nie jest specjalnie znany, ale także oryginał. Mowa o „Come Away Melinda”, który większość kojarzy z formacją Uriah Heep.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Melinda na kwasie

Zastanawiałem się, czy dzisiejszy utwór powinien znaleźć się w tej rubryce, czy raczej w „Zanim zagrał to Sam”, albowiem nie tylko interesujący nas cover nie jest specjalnie znany, ale także oryginał. Mowa o „Come Away Melinda”, który większość kojarzy z formacją Uriah Heep.
W sumie nie ma się co dziwić, ponieważ „Come Away Melinda” Uriah Heep jest chyba najdoskonalszą wersją tego utworu. Znaleźć ją można na debiucie zespołu „…Very ’Eavy …Very ’Umble” z 1970 i stanowi jego niewątpliwą ozdobę (razem z hitem „Gypsy”). To jeszcze jest surowe granie, które zostanie dopiero później rozwinięte w formułę powszechnie znaną z epickimi refrenami i wielogłosami. Na razie jednak jest minimalizm i przejmująca interpretacja wstrząsającego, antywojennego tekstu.
Został napisany w 1963 roku przez duet kompozytorski Fred Hellerman / Fran Minkoff dla zespołu The Weavers, w którym występowali. Miał go w swoim koncertowym repertuarze, ale tak się złożyło, że pierwszego studyjnego nagrania „Come Away Melinda” dokonał wokalista tej formacji Harry Belafonte na własny longplay „Streets I Have Walked”, również z 1963 roku. Na przestrzeni lat sięgało po niego wielu artystów, nie tylko Uriah Heep, ale także Judy Collins, Tim Rose, UFO, Dexys Midnight Runners, czy nasz rodzimy L.Stadt.
Dziś jednak proponuję wersję nieco zapomnianej już, psychodelicznej formacji Velvett Fogg. W historii muzyki zespół ten zapisał się dwoma rzeczami – kontrowersyjną okładką debiutanckiego i jedynego albumu (1969), na której widzimy m.in. przyozdobione farbą panie topless. Drugą rzeczą jest to, że przez moment w jej szeregi zasilił młodziutki Tony Iommi (jeszcze zanim założył Black Sabbath). Na wspomnianym krążku (zatytułowanym „Velvett Fogg”) znajdziemy także interesujące nas nagranie, jednak zupełnie niepodobne do innych. Zgodnie z duchem czasu, przesycone jest aurą pschodelii i brzmi, jakby muzycy byli pod wpływem niedozwolonych substancji (czego wykluczyć nie można). Dominującą rolę przejęły tu partie organów, spychając na dalszy plan gitarę. Przez pierwsze ponad dwie minuty generalnie ciężko zorientować się, czy to cover, czy kompozycja autorska. Wyjaśnienie przychodzi wraz z wejściem wokali. Może nie jest to interpretacja tak porażająca, jak Uriah Heep, ale zespół zgrabnie zaproponował dialog córki z ojcem, ubarwiając wszystko muzyką wyrosłą z antywojennego buntu Dzieci Kwiatów.
koniec
17 kwietnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zanim zagrał to Sam: To nie jest kolejna piosenka o miłości
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 V 2019

Na początku XXI wieku Marilyn Manson w brawurowy sposób przypomniał przebój „Tainted Love”. Większość wiedziała, że to cover, ale wskazanie jego twórcy nie jest takie proste.

więcej »

Non omnis moriar: Magiczne rękodzieło
Sebastian Chosiński

18 V 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz trzeci jazzrockowa formacja Passport Klausa Doldingera.

więcej »

Zagraj to jeszcze raz Sam: Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

15 V 2019

Wydawać by się mogło, że idealnym wykonawcą piosenek Adele, jest wyłącznie Adele. Niekoniecznie, co spróbuję udowodnić na przykładzie coveru „Set Fire to the Rain”.

więcej »

Polecamy

Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Melinda na kwasie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Cała ta miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Cała ta miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Kiedy robili coś razem, poza zabijaniem?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: To nie jest kolejna piosenka o miłości
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Dinozaury nie wyginęły - nawet od kamieni
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Marna podróba Szczurzych Królowych
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pot i Kreff: Strzelając z bombowca
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Igrzyska śmierci
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj Pink Floyd Sam: Atomowe serce matki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dla sentymentalnych czytelników
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Czas na Venoma
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: …ale, to jest kaczka!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.