Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj Pink Floyd Sam: Wtrącam się

Esensja.pl
Esensja.pl
Po nie do końca satysfakcjonującej pracy nad płytą „Atomowe serce matki”, członkowie Pink Floyd postanowili spróbować jeszcze raz zmierzyć się z podobną, monumentalną formułą. W ten sposób powstał album „Meddle”, którego połowę zajmuje wspaniała kompozycja „Echoes”.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj Pink Floyd Sam: Wtrącam się

Po nie do końca satysfakcjonującej pracy nad płytą „Atomowe serce matki”, członkowie Pink Floyd postanowili spróbować jeszcze raz zmierzyć się z podobną, monumentalną formułą. W ten sposób powstał album „Meddle”, którego połowę zajmuje wspaniała kompozycja „Echoes”.
One of These Days – Monkey3
Zespół Monkey3 pochodzi ze szwajcarskiej Lozanny i działa od 2001 roku. Początkowo istniał w formie niezobowiązującego jam bandu. Wkrótce jednak, wychodząc od klasycznych utworów, zaczął prezentować bardziej spójną wersję swojej twórczości. Niemniej na opublikowanej własnym sumptem płycie „Undercover” (2009) panowie oddali hołd swoim mistrzom, nagrywając covery kompozycji Ennia Morricone, Led Zeppelin, Kiss, a także Pink Floyd. W przypadku „One of These Days” mamy do czynienia z wierną wersją, ale z zaakcentowanym ostrym pazurem.
A Pillow of Winds – The Orb
Kiedy słucha się „A Pillow of Winds” w wersji The Orb, czuć, że ten ambientowy duet świetnie rozumie muzykę Pink Floyd. Przynajmniej jej nostalgiczny klimat, który uwypukla przy pomocy jednostajnej, ale ciepłej elektroniki. Nic dziwnego, że David Gilmour zdecydował się na nagranie z nim wspólnej płyty („Metallic Spheres” z 2010 r.) i powierzył mu pieczę nad produkcją albumu „The Endless River”. Interesujący nas utwór można znaleźć na nieoficjalnym cyklu płyt „Pink Floyd Trance Remixes”, jaki ukazywał się w latach 1993-1995.
Fearless – Low
Low to chyba najbardziej znany wykonawca, jaki pojawia się w dzisiejszym odcinku. Amerykanie, kojarzeni głównie z gitarową odmianą indie, utwór Pink Floyd umieścili w obszernym boksie z 2004 roku „A Lifetime of Temporary Relief: 10 Years of B-Sides and Rarities”, na który składają się nagrania z całego okresu działalności, obchodzącego wtedy swoje dziesięciolecie zespołu. W ich wersji brakuje trochę chóralnego śpiewu kibiców Liverpoolu „You’re Never Walk Alone”, ale i tak jest bardzo dobrze.
San Tropez – The Rocket Downstairs
„San Tropez” to jeden z najdziwniejszych utworów w dorobku Pink Floyd, całkowicie odstając od stylu grupy. Zapewne dlatego idealnie nadaje się do wykonania na ukulele, o czym przekonuje amerykańska formacja The Rocket Downstairs, która w internecie promuje ten właśnie instrument. Trzeba jednak dodać, że stanowi on ważny, choć nie jedyny atrybut ich twórczości, ponieważ kolektyw stawia na show, twierdząc, że ich występy to rodzaj psychodelicznego filmu.
Seamus – Henrique Luiz & Carlos Assad
Dla odmiany „Seamus” to przygotowana na szybko zapchajdziura, która domyka stronę A płyty winylowej. Generalnie chodziło o zgryw związany z tym, że tytułowy Seamus, pies należący do znanego z The Small Faces i Humble Pie, Steve’a Marriotta zaczynał wyć, kiedy słyszał muzykę. Odtworzenia tego prostego bluesa podjęli się dwaj brazylijscy fani Pink Floyd – wokalista Henrique Luiz i grający na wszystkich instrumentach (pianino, bass, gitara akustyczna i harmonijka ustna) Carlos Assad. W wizualnym nagraniu psa nie stwierdzono, więc należy przypuszczać, że to wsamplowany oryginał.
Echoes – The Flight of Sleipnir
Jak już wspominałem, praca nad „Atom Heart Mother” nie przyniosła członkom Pink Floyd satysfakcji i postanowili stworzyć coś równie imponującego, ale na tyle prostszego formalnie, by dało się to odtworzyć na koncertach. I to bezapelacyjnie się udało w postaci suity „Echoes”. Polecam także jej rewelacyjną wersję na żywo z filmu „Live at Pompeii” z 1972 roku. Utwór doczekał się licznych coverów, ale ja polecę doom/stoner rockową wersję autorstwa The Flight Sleipnir. Co prawda jest krótszy od oryginału o 5 minut, ale i tak całość zachwyca swoją monumentalną formą (w końcu zostało jeszcze 18). Poza bardziej surowym brzmieniem w uszy rzuca się okrojony środek, bez syntezatorowego wycia. Został zastąpiony czymś w rodzaju nawoływania na otwartym morzu. Utwór można zdobyć na pierwszym demo Amerykanów „Wisdom Calls for Sacrifice” z 2008 roku.
koniec
29 maja 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Permutacje na temat miłości
Sebastian Chosiński

17 VIII 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz kolejny (wschodnio)niemiecka orkiestra jazzowa Klausa Lenza.

więcej »
Fot. facebook.com/krupnioki

Zagraj to jeszcze raz Sam: Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

14 VIII 2019

Popularne utwory mają to do siebie, że są przetwarzane przez fanów na tysiące różnych, często nieoczywistych, sposobów. Dziś zajmiemy się taką sytuacją, która dotknęła song „Baranek” autorstwa Stanisława Staszewskiego.

więcej »

Non omnis moriar: Dwa w jednym – modern jazz i modern soul
Sebastian Chosiński

10 VIII 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj (wschodnio)niemiecka orkiestra jazzowa Klausa Lenza do spółki z Modern Soul Band.

więcej »

Polecamy

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jesteś moim sercem, jesteś moją duszą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To jest Gość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Black pop
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

O rajdowcu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Echa – suplement
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Atomowe serce matki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ten, tego…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Soczyste sekrety
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Grajek u Bram Świtu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż twórcy

Pot i Kreff – Oni czasem wracają: Szkoda, że ich tu nie ma
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Olśniewający chaos
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dick byłby dumny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Todd McFarlane wielkim artystą jest!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Fujnie, że wróciła
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gdzie jest generał?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Śmierć nie jest końcem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Kosmos taki wielki, a Avengers malutcy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.