Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Zagraj to jeszcze raz Sam: Gruby cover

Esensja.pl
Esensja.pl
Moda na zespół Queen wciąż trwa. Nieortodoksyjnym fanom chciałem więc zaproponować nieortodoksyjny cover „I Want to Break Free”.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Gruby cover

Moda na zespół Queen wciąż trwa. Nieortodoksyjnym fanom chciałem więc zaproponować nieortodoksyjny cover „I Want to Break Free”.
Nigdy nie było i nie będzie takiego zespołu, jak Queen. Sposób w jaki łączył kicz ze sztuką stał się legendarny i rzeczy, które u innych natychmiast byłyby odrzucane, jako przegięcie, tutaj były traktowane, jak coś najbardziej normalnego. Weźmy choćby klip do singla „I Want to Break Free”. Choć w Stanach Zjednoczonych został zakazany ze względów obyczajowych, dziś uznawany jest za kultowy. Przedstawia bowiem ikoniczną parodię opery mydlanej, w której muzycy zespołu przebrani są za kobiety. Niby nic, ale w 1984 roku było to szokujące i wywołało masę kontrowersji.
Tak samo, jak cały album „The Works”, z którego pochodzi utwór. Chociaż z zupełnie innych powodów. Fani w jego ocenie wciąż są podzieleni. Jedni doceniają ultraprzebojowe kompozycje, jak na interesująca, „Radio Ga Ga”, czy „Hammer to Fall”. Inni natomiast zauważają, że poza nimi zespół nie zaprezentował tu nic ciekawego, gubiąc się artystycznie i oddalając od siebie personalnie.
Ciekawy jestem, jak jedni i drudzy reagują na cover „I Want to Break Free” autorstwa naszej jajcarskiej formacji Łydka Grubasa, przemianowując go na „Nie mieszczę się w drzwi”. Jak łatwo się domyślić, polski tekst ma się nijak do angielskiego. Opowiada bowiem o koledze, który otworzył budę z gyrosem i efektach obżarstwa. Pastisz ten można znaleźć na debiutanckim krążku Łydki „Bąż Woa” z 2010 roku.
Warto zainteresować się tym zespołem, albowiem właśnie walczy o Złotego Bączka w ramach występu na festiwalu Pol’and’Rock i nie jest tu bez szans. Zwłaszcza, że takie abstrakcyjno-parodystyczne granie jest ostatnio modne, o czym świadczy popularność Nocnego Kochanka.
koniec
5 września 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Narodziny Giganta
Sebastian Chosiński

18 I 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedno z najwcześniejszych płytowych dokonań niemieckiego pianisty Wolfganga Daunera.

więcej »

Pożegnania 2019 (4/4)
Jarosław Loretz

11 I 2020

Nadszedł czas na podsumowanie strat szeroko pojętej popkultury w 2019 roku. Dziś miesiące październik-grudzień.

więcej »

Non omnis moriar: Umarł Kwartet, niech żyje oktet
Sebastian Chosiński

11 I 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj kolejny międzynarodowy projekt zainicjowany przez brytyjskiego perkusistę Tony’ego Oxleya – European Jazz Ensemble.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jesteś moim sercem, jesteś moją duszą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Żegnaj Gert
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zieloną Strzałą w dziesiątkę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bez przemyślenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zanim zagrał to Sam: Czekając na rok 2000
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie ma tej mocy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Władcy wszechświata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Berni Wrightson żyje, żyje!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Prezenty świąteczne 2019: Ja chcę to! (Prezentownik muzyczny 2019)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dreszczyk tajemnicy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Uwieranie z tyłu głowy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.