Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Ernst-Ludwig Petrowsky

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułErnst-Ludwig Petrowsky
Wykonawca / KompozytorErnst-Ludwig Petrowsky
Data wydania1978
Wydawca Amiga
NośnikWinyl
Czas trwania45:37
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Ernst-Ludwig Petrowsky, Joachim Graswurm, Hubert Katzenbeier, Eberhard Weise, Klaus Koch, Wolfgang Winkler, Helmut Forsthoff, Jochen Gleichmann, Hans Rempel, Günter Sommer, Ulrich Gumpert, Kent Carter, Hans-Günther Wauer
Utwory
Winyl1
1) Aus „Eine Improvisation” [1977]02:01
2) Aus „Hagener Scjleife” [1976]02:50
3) Aus „Hundert Maaßgelinzerte” [1977]02:38
4) Stück für zwei Holzer [1974]05:21
5) Lagegäste [1977]04:33
6) Dreiklang [1974]05:10
7) Wandertag in Freiberg [1976]23:05
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Kuriozum jazzowej improwizacji

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj pełnowymiarowy longplay zawierający różne wcielenia Ernsta-Ludwiga Petrowsky’ego.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Kuriozum jazzowej improwizacji

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj pełnowymiarowy longplay zawierający różne wcielenia Ernsta-Ludwiga Petrowsky’ego.

Ernst-Ludwig Petrowsky

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułErnst-Ludwig Petrowsky
Wykonawca / KompozytorErnst-Ludwig Petrowsky
Data wydania1978
Wydawca Amiga
NośnikWinyl
Czas trwania45:37
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Ernst-Ludwig Petrowsky, Joachim Graswurm, Hubert Katzenbeier, Eberhard Weise, Klaus Koch, Wolfgang Winkler, Helmut Forsthoff, Jochen Gleichmann, Hans Rempel, Günter Sommer, Ulrich Gumpert, Kent Carter, Hans-Günther Wauer
Utwory
Winyl1
1) Aus „Eine Improvisation” [1977]02:01
2) Aus „Hagener Scjleife” [1976]02:50
3) Aus „Hundert Maaßgelinzerte” [1977]02:38
4) Stück für zwei Holzer [1974]05:21
5) Lagegäste [1977]04:33
6) Dreiklang [1974]05:10
7) Wandertag in Freiberg [1976]23:05
Wyszukaj / Kup
Urodzony w grudniu 1933 roku w meklemburskim Güstrow Ernst-Ludwig Petrowsky to jeden z najważniejszych wschodnioniemieckich jazzmanów, pionier free jazzu w dawnej Niemieckiej Republice Demokratycznej, człowiek-instytucja. Karierę zaczynał w latach 60. XX wieku, grając na saksofonie, klarnecie bądź flecie w działającym w przygranicznym Görlitz Manfred Ludwig Sextett oraz w berlińskim Modern Jazz Big Band 65 prowadzonym przez Klausa Lenza. Poznał wtedy większość muzyków, z którymi dane mu było współpracować w kolejnych dekadach, a zwłaszcza w szalonych, freejazzowych latach 70. Jak chociażby puzonistów Ulricha Gumperta i Huberta Katzenbeiera, trębaczy Joachima Graswurma i Jochena Gleichmanna, wreszcie kontrabasistę Klausa Kocha i bębniarza Güntera Sommera. Przewijali się oni niemal we wszystkich zespołach, z którymi Petrowsky w tamtym okresie kooperował, a więc w Ensemble Studio 4 („Jazz mit dem Ensemble Studio 4”, 1969), Ernst-Ludwig Petrowsky Quartet („Just for Fun”, 1973) czy Synopsis („Synopsis”, 1974; „Auf der Elbe schwimmt ein rosa Krokodil”, 1975).
Pracowitość Petrowsky’ego nie przełożyła się jednak na bogactwo dyskografii. Sygnowanych jego własnym nazwiskiem płyt z czasów enerdowskich jest niewiele. Co wynikało zapewne ze specyfiki komunistycznego przemysłu muzycznego oraz podejrzliwości, jaką otaczano będący wynalazkiem „zgniłego Zachodu” free jazz. Te z kolei albumy, jakie się ukazały, nie oddają pełni możliwości artysty. Jak na przykład wydany przez Amigę w 1978 roku longplay zatytułowany po prostu „Ernst-Ludwig Petrowsky”, będący w zasadzie składanką koncertowych nagrań zarejestrowanych w latach 1974-1977 przez różne zespoły kierowane przez Ernsta-Ludwiga. Trudno wydawnictwo to uznać za w pełni reprezentatywne dla tego muzyka, skoro prezentuje ono raczej wyimki z kilku pól jego twórczej aktywności. Aczkolwiek da się jednak wyciągnąć pewne ogólniejsze wnioski po przesłuchaniu tego winylowego krążka.
Wszystkie utwory pochodziły z zasobów radia enerdowskiego, co świadczy o tym, że zapewne po dziś dzień gdzieś w jego archiwach spoczywają pełne zapisy tych występów. Miały one miejsce, patrząc chronologicznie, w berlińskim Kulturhaus Damenmoden (28 czerwca 1974), saksońskim Freibergu w ramach festiwalu Freiberg Jazztage (19 i 20 marca 1976), stołecznym Volksbühne (10 kwietnia 1977), katedrze w Merseburgu (17 września 1977) oraz berlińskim Kammerspiele (19 listopada 1977 roku). Petrowsky występował tam w składach sześciu-, cztero- i trzyosobowych, prezentując zarówno klasyczny free jazz (w większości przypadków), jak i utwory tak zwanego „trzeciego nurtu”, a nawet twórczość jazzową wymieszaną z world music. Z tych wstępnych informacji można już wyciągnąć przynajmniej jeden wniosek: po albumie tym na pewno nie można spodziewać się stylistycznej różnorodności, a zwłaszcza po jego stronie A, na której upchnięto wszystko, co tylko się dało. Dlaczego artysta na to się zgodził? Całkiem prawdopodobne, że na taki kształt płyty nie miał żadnego wpływu.
Trzy pierwsze utwory na stronie A to fragmenty większych całości, o czym przekonują już same tytuły: „Aus «Eine Improvisation»”, „Aus «Hagener Schleife»” oraz „Aus «Hundert Maaßgelinzerte»”. Razem trwają nieco ponad siedem minut i wyraźnie słychać, że są wycięte z szerszego kontekstu. Po co? Naprawdę trudno zrozumieć ten zabieg, tym bardziej że jeżeli odjąć towarzyszące im oklaski, jak również wyciszone wstęp czy zakończenie – to każdy z nich trwa jeszcze o kilka sekund krócej. We wszystkich trzech przypadkach mamy tu do czynienia z impresjami freejazzowymi, o których jednak nie sposób napisać nic więcej, skoro kończą się, zanim na dobre zaczynają. Jedyne, na co warto zwrócić w nich uwagę, to siłą rzeczy mało rozbudowane solówki saksofonów, na których gra Petrowsky. O udziale innych muzyków też niewiele da się powiedzieć, a są to niekiedy artyści dużego formatu (jak Graswurm, Katzenbeier, Gleichmann, Koch i Sommer).
Na szczęście trzy kolejne kompozycje prezentują już dokonania Petrowsky’ego w szerszym stopniu. „Stück für zwei Holzer” (z 1974 roku) to free jazz zagrany na etniczną nutę i modłę. Lider, zamiast saksofonu, gra tu na… fujarce. Ale to wcale nie oznacza, że jego improwizacja jest mniej ekscentryczna. Wręcz przeciwnie! Poczyna sobie tak, jakby chciał tym delikatnym, ludowym instrumentem zburzyć mury Jerycha. A pomagają mu w tym wydatnie Koch (grając na kontrabasie smyczkiem) oraz Sommer (wykorzystując perkusję i perkusjonalia do maksymalnego zagęszczania rytmu). Do wykonania „Lagegäste” (1977) Petrowsky zaprosił czwartego muzyka – organistę Hansa-Günthera Wauera, który zagrał na pochodzącym z połowy XIX wieku, zdobiącym katedrę merseburską legendarnym instrumencie zbudowanym przez organmistrza Friedricha Ladegasta. Wyszło z tego dość karkołomne – i średnio przekonujące – połączenie muzyki klasycznej z jazzem improwizowanym, któremu ton nadaje kilkuminutowy dialog saksofonu sopranowego z organami.
Zamykający stronę A „Dreiklang” (1974) to nagrany w składzie trzyosobowym (lider, Koch, Sommer) najczystszej wody free jazz, stylowy, ale i nieco stonowany, co akurat dla wielbicieli tego gatunku może być istotnym minusem. Całą drugą stronę longplaya wypełniła natomiast jedna dwudziestotrzyminutowa kompozycja – „Wandertag in Freiberg” (zarejestrowana w tym samym zestawieniu osobowym). Muzycy sporo tu sobie pofolgowali, często zmieniając wątki i nastroje, przechodząc od fragmentów ostrych jak brzytwa do delikatnych i klimatycznych. W całość wpleciono też popisy solowe instrumentalistów; najwięcej ma oczywiście do powiedzenia Petrowsky, ale i Günter Sommer dostaje swoje „pięć minut” (w rzeczywistości niespełna trzy). Całość wieńczy natomiast delikatny pochód kontrabasu. Dlaczego podobna improwizacja nie znalazła się również na stronie A. Wtedy album byłby dużo bardziej reprezentatywny dla dokonań Ernsta-Ludwiga i znacznie strawniejszy dla słuchaczy. Bo tak to wyszła przedziwna składanka, która należy przede wszystkim rozpatrywać w formie ciekawostki (by nie rzec: kuriozum).
koniec
12 października 2019
Składy:
Ernst-Ludwig Petrowsky – saksofon altowy (1,2,6), saksofon sopranowy (3,5,7), saksofon tenorowy (7), fujarka (4)
Joachim Graswurm – skrzydłówka (1)
Hubert Katzenbeier – puzon (1)
Eberhard Weise – fortepian (1)
Klaus Koch – kontrabas (1,2,4-7)
Wolfgang Winkler – perkusja (1)
Helmut Forsthoff – saksofon tenorowy (2)
Jochen Gleichmann – trąbka (2)
Hans Rempel – fortepian (2)
Günter Sommer – perkusja (2-7), instrumenty perkusyjne (3-7)
Ulrich Gumpert – puzon tenorowy (3)
Kent Carter – kontrabas (3)
Hans-Günther Wauer – organy Ladegasta (5)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Ursulo… wielkieś mi uczyniła radości w domu moim
Sebastian Chosiński

9 XI 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jazzrockowy Kwintet Günthera Fischera z towarzyszeniem wokalistki Uschi Brüning.

więcej »

Pot i Kreff: Puk… puk…
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

6 XI 2019

W zeszłym tygodniu było o grupie Cream, a dziś skupimy się na jej gitarzyście, czyli Eriku Claptonie i jego wspaniałej interpretacji „Knockin′ on Heavens Door”. Oczywiście w wersji na żywo.

więcej »

Non omnis moriar: Rozdwojenie jaźni w mieście podzielonym murem
Sebastian Chosiński

2 XI 2019

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj wschodnioniemiecki awangardowo-jazzowy kwartet FEZ.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.