Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 lipca 2020
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

10 największych rozczarowań muzycznych 2019 roku

Esensja.pl
Esensja.pl
Choć miniony rok był niezły, jeśli chodzi o muzykę, nie zabrakło także momentów rozczarowań. Poniżej dziesiątka tych najbardziej bolesnych. Choć oczywiście największym rozczarowaniem jest nieustanna promocja i wszechobecność disco polo.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 największych rozczarowań muzycznych 2019 roku

Choć miniony rok był niezły, jeśli chodzi o muzykę, nie zabrakło także momentów rozczarowań. Poniżej dziesiątka tych najbardziej bolesnych. Choć oczywiście największym rozczarowaniem jest nieustanna promocja i wszechobecność disco polo.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
10. Batushka „Hospodi” / Batushka „Panihida”
Debiut formacji Batushka stanowił powiew świeżości na blackmetalowej scenie. W brawurowy sposób połączyła starocerkiewne klimaty z ciężkim brzmieniem. Niestety konflikty wewnątrz składu sprawiły, że obecnie mamy dwie Batushki, rywalizujące ze sobą, o czym świadczy fakt, że prawie jednocześnie wydały swoje albumy. I niestety, choć odwołują się do wspólnej przeszłości, żaden z nich nie dorównuje kapitalnemu debiutowi. Gdybym miał wybierać, to „Hospodi” nieco wyprzedza pod względem jakości konkurenta, ale to wciąż za mało, jak na oczekiwania, jakie wiązano z tymi muzykami.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
9. Pink Floyd „The Later Years 1987 – 2019”
Szczerze? Niniejszy zestaw jest absolutnie niepotrzebny. O tyle, o ile analogiczna kompilacja podsumowująca początek kariery Pink Floyd mogła się podobać, głównie ze względu na to, że psychodeliczne lata w karierze zespołu były traktowane po macoszemu i nie eksploatowano ich przesadnie na rozmaitych rocznicowych składankach, to już schyłkowy okres działalności zespołu nie ma do zaoferowania aż tylu niespodzianek dla fanów. Wydawca chyba zdawał sobie z tego sprawę, dlatego otrzymaliśmy niepotrzebnie odnowiony album „A Momentary Lapse of Reason”. Co by z nim nie zrobić i tak będzie brzmiał jak dziecko swojej epoki. Pozostałe dodatki też nie powalają. Koncerty z tamtego okresu, choć robiły wrażenie, stanowiły wyreżyserowany show i ich najdoskonalsze wersje otrzymaliśmy już w ramach „Delicate Sound of Thunder”, oraz „P.U.L.S.E.”. Co zaś się tyczy pozostałości po nagrywaniu „The Division Bell”, to przecież najciekawsze momenty i tak znamy z „The Endless River”. Szkoda pieniędzy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
8. Coma „Sen o 7 szklankach”
Spoko, ale po co. Podobno miało to być inne spojrzenie na dziecięce piosenki. Bardziej poważne. Zamysł się udał, tyle tylko, że osobiście wciąż wolę posłuchać oryginałów, a „Sen o 7 szklankach” traktuję jako ciekawostkę. Do posłuchania na raz. Szkoda zmarnowanej energii, zwłaszcza, że okazało się, iż to ostatni album Comy, która zasługiwała na o wiele bardziej spektakularny finał działalności.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
7. Blind Guardian Twilight Orchestra „Legacy of the Dark Lands”
Panowie z Blind Guardian od dawna ostrzegali, że marzy im się ambitne, orkiestrowe dzieło. I niestety wreszcie je zrealizowali. Tyle tylko, że poza rozmachem i epickim zadęciem przydałoby się, aby coś z tego zostawało w pamięci, a z tym jest problem. Całość jest przytłaczająca i irytująca. A co najlepsze, o wiele lepiej wypada, kiedy sięgniemy po płytę bez wokali, które wydają się doklejone na siłę i przegadane. Zdecydowanie bardziej wolałem kiedy w twórczości Blind Guardian było więcej metalu, niż symfonii.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
6. The Raconteurs „Help Us Stranger”
Uwielbiam Jacka White’a, ale nie uważam, że wszystko, czego się tknie z miejsca zamienia się w złoto. To właśnie przypadek trzeciej płyty The Raconteurs. Zespołu tworzonego m.in. z Brendanem Bensonem. Debiut formacji był świetny, jego kontynuacja niezła, ale teraz jest po prostu nijako. I nie tylko chodzi o brak hitów, co po prostu dobrych utworów. A jeśli dorzucić spadek energii, otrzymamy jedną z najsłabszych płyt w dorobku byłego lidera Th White Stripes.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
5. Black Star Riders „Another State of Grace”
Black Star Riders to zespół założony przez muzyków, z których większość grała niegdyś w Thin Lizzy. Z początku czuło się radość z faktu, że ponowne mogą razem współpracować. Niestety zapału wystarczyło tylko na kilka lat. Już poprzedni album „Heavy Fire” zdradzał oznaki wypalenia. Te jednak przyszło w pełni dopiero teraz, ponieważ „Another State of Grace” nie ma w sobie nic ciekawego: ani dobrych utworów, ani radości. W efekcie powstało coś, co można nazwać kwintesencją emeryckiego grania.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
4. The Darkness „Easter is Cancelled”
Miało być kpiarsko i na luzie, a wyszło, jak z okładką. Po wszystkim pozostaje uczucie niesmaku. Choć w przypadku muzyki jest to niesmak związany z jałowością materiału, z którego nic nie zostaje w pamięci. Ot, takie tam gitarowe granie z siłowaniem się na przebój, ale ostatecznie nie przynoszące ani grama oryginalności. Krązek wymęczony i bez polotu.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
3. Kat „Without Looking Back”
Nie należę do tych, którzy idą na koncert Kata prowadzonego przez Piotra Luczyka, by przez półtorej godziny wydzierać się: „nie ma Kata bez Romana” i szanuję decyzję, że „Without Looking Back” nie jest odcinaniem kuponów od legendarnej marki, a próbą wkroczenia na nowe terytoria muzyczne. Tyle tylko, że to jest po prostu słaba płyta. Bez polotu, dobrych riffów, czy zapamiętywalnych melodii. A to, że jest śpiewana po angielsku stawia ją w jednym rzędzie z rzeszą nieudanych epigonów Judas Priest.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
2. Of Monsters and Men „Fever Dream”
Po odpaleniu najnowszego dokonania Of Monsters and Men, nie uwierzyłem, że to ten sam zespół, który zachwycił świat energetycznymi, folkrockowymi utworami, jak „Little Talks”, czy „Mountain Sound”. Obecnie w ich muzyce nie ma ani folku, ani rocka, ani nawet energii. Są za to miałkie popowe kawałki, skrojone według najnowszych trendów, które nie wyróżniają się niczym pośród oceanu podobnych produktów. Aż przykro się robi, że dał sobie zrobić to zespół z Islandii, która dała nam przecież tyle muzycznego dobra.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
1. Madonna „Madame X”
„Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść"… To motto od jakiegoś czasu jest synonimem kariery muzycznej Madonny. I w momencie, kiedy wydaje się, że nie nagra gorszego albumu, ukazuje się następny, jeszcze słabszy. Przykro patrzeć, jak artystka, która niegdyś wyznaczała trendy w popkulturze, obecnie starając się dogonić modę, po drodze dostaje zadyszki. Sorry, ale czasu się nie oszuka i kiedy ma się sześćdziesiątkę na karku, nie sposób udawać trzydziestolatkę. Madonna powinna brać przykład z Tiny Turner, czy Cher, by zobaczyć jak się powinno starzeć z godnością. A nie zapraszać młodych producentów i wokalistów, narzucić na siebie tonę tapety i terroryzować ich seksualnie na wideoklipach. I jeszcze ten pretensjonalny image z opaską na oku. Dramat.
koniec
5 lutego 2020

Komentarze

05 II 2020   15:00:47

Totalnie się zgadzam co do Batushki. Przerażająco smutny przypadek zmarnowania potencjału zespołu, który mógł być wielki.

05 II 2020   15:35:15

Batiuszek jest już około 70. ;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie przegap: Czerwiec 2020
Esensja

30 VI 2020

To chyba najobfitsze zestawienie recenzji w historii naszego cyklu. Sprawdźcie, czy a pewno czegoś nie przegapiliście!

więcej »

Non omnis moriar: Requiem dla krautrocka
Sebastian Chosiński

27 VI 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj ostatni studyjny album zachodnioniemieckiego zespołu Xhol.

więcej »

Dwutakt: Usuwamy najsłabsze utwory z albumów Metalliki
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jacek Walewski

24 VI 2020

Każdy ma swoje ulubione albumy muzyczne, ale nawet na nich znajdują się fragmenty, które mniej lubimy od innych. O tym, które najsłabiej wypadają na płytach Metalliki rozmawiają Jacek Walewski i Piotr „Pi” Gołębiewski.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Inne recenzje

40 najgorszych okładek płyt roku 2019
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Prezenty świąteczne 2019: Ja chcę to! (Prezentownik muzyczny 2019)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż twórcy

Tu miejsce na labirynt…: Hospodi pomiłuj! Albo lepiej nie…
— Sebastian Chosiński

Esensja słucha: Grudzień 2013
— Sebastian Chosiński, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Dawid Josz, Mateusz Kowalski

Esensja słucha: Luty 2013
— Łukasz Izbiński, Dawid Josz, Michał Perzyna, Przemysław Pietruszewski

Pot i Kreff: 100 tysięcy jednakowych piosenek
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pot i Kreff – Oni czasem wracają: Szkoda, że ich tu nie ma
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świetnej muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Od zbrukanego czytelnika
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

X-tra restart
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bój to jest nasz ostatni?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie czas na zastanawianie się
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Polemika z „opinią” Bogusława Nowickiego „Tak zwana Lista Przebojów ‘Trójki’” z 26 maja 2020 r.
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Witajcie w krainie Mad Maxa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Oprawa zdobi fabułę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek, który gapił się na rzeczy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

20 muzycznych wynalazków Listy Przebojów Trójki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ultimate zadyszka
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.