Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 listopada 2020
w Esensji w Esensjopedii

Surya

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSurya
Wykonawca / KompozytorSurya
Data wydania1977
Wydawca Tapioca
NośnikWinyl
Czas trwania38:44
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Didier Lockwood, Francis Lockwood, Luc Plouton, Sylvain Marc, Jean-My Truong, Jean-Claude d’Agostini
Utwory
Winyl1
1) Agartha06:46
2) Aspiring Answer06:00
3) Automatic Man06:51
4) Aura02:45
5) Patty03:45
6) Stakaü07:09
7) Do Anything You Want05:29
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: W objęciach wedyjskiego boga

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj francuska formacja progresywno-jazzrockowa Surya, której współliderem był skrzypek Didier Lockwood.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: W objęciach wedyjskiego boga

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj francuska formacja progresywno-jazzrockowa Surya, której współliderem był skrzypek Didier Lockwood.

Surya

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSurya
Wykonawca / KompozytorSurya
Data wydania1977
Wydawca Tapioca
NośnikWinyl
Czas trwania38:44
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Didier Lockwood, Francis Lockwood, Luc Plouton, Sylvain Marc, Jean-My Truong, Jean-Claude d’Agostini
Utwory
Winyl1
1) Agartha06:46
2) Aspiring Answer06:00
3) Automatic Man06:51
4) Aura02:45
5) Patty03:45
6) Stakaü07:09
7) Do Anything You Want05:29
Wyszukaj / Kup
Historia tego zespołu, działającego zaledwie przez dwa lata, była krótka, ale za to nadzwyczaj skomplikowana. Wiosną 1977 roku, po serii koncertów promujących czwarty studyjny album jazzrockowego Zao („Kawana”), w formacji nastąpiło prawdziwe personalne trzęsienie ziemi. Pożegnał się z nią nie tylko współlider, czyli saksofonista i kompozytor Jeff Seffer (który założył własną grupę – Yochk’o Seffer Neffesh Music), ale także skrzypek Didier Lockwood i perkusista Jean-My Truong. Ten ostatni postanowił wspierać Seffera. Lecz nie tylko. Był bowiem także „po słowie” z Lockwoodem. Młody, w tym momencie dwudziestojednoletni, Didier miał już za sobą owocną kooperację z Christianem Vanderem (w Magmie oraz jej projektach pobocznych, takich jak VanderTop i Utopic Sporadic Orchestra), jak również nagrany do spółki ze swoim starszym bratem Francisem longplay „Jazz-Rock” (1976). Tacy muzycy, rozpierani przez energię, nie mogli pozostać zbyt długo bezrobotni.
I nie pozostali, bo już w kwietniu 1977 roku ogłosili powołanie do życia nowego zespołu, któremu nadali nazwę… Surya. Było to nawiązanie do religii wedyjskiej i jednego z jej (pochodzenia irańskiego) bogów, który był personifikacją słońca. W pierwszym składzie, poza Didierem i Jean-My, znaleźli się jeszcze: grający na fortepianie i syntezatorach Francis Lockwood, początkujący klawiszowiec Luc Plouton (jemu w udziale przypadły syntezatory i fortepian elektryczny) oraz basista Dominique Bertram. Swoją działalność chcieli zacząć z przytupem; pierwotny plan zakładał, że już w maju zarejestrują materiał na debiutancką płytę, jaką wydać miała wytwórnia RCA Victor (z którą od kilku lat kontraktem związane było Zao). Z tych zamierzeń nic jednak nie wyszło, co sprawiło, że z grupą rozstał się Bertram; na jego miejsce przyjęto wówczas Bunny’ego (Bernarda) Brunela, którego bracia Lockwoodowie znali z pracy nad krążkiem „Jazz-Rock”.
Brunel towarzyszył formacji podczas pierwszych koncertów, jakie miały miejsce jeszcze w maju 1977 roku. Ale też nie wytrwał długo; po trzech miesiącach trzeba było szukać jego następcy. A został nim, pochodzący z… Madagaskaru, Sylvain Marc, który miał już godne uwagi artystyczne curriculum vitae. Wcześniej był bowiem członkiem współpracującej z pianistą Jefem Gilsonem formacji Malagasy („Malagasy”, 1972; „At Newport-Paris”, 1973), jak też nagrał jeden album z multiinstrumentalistą Delem Rabenją („Madagascar Now – Maintenant ’Zao”, 1973) oraz jeden w trio z saksofonistą Byardem Lancasterem i kontrabasistą Steve’em McCallem („Us”, 1974). Soul, klasyczny jazz i jazz improwizowany nie miały dla niego tajemnic, był więc właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. W tym składzie kwintet wybrał się do położonego nieopodal Paryża, także nad Sekwaną, Boulogne-Billocourt, gdzie mieściło się studio Damien(s), którego właścicielem był wibrafonista jazzowy Guy Boyer.
Gotowy materiał trafił w ręce właścicieli paryskiej wytwórni Tapioca, którzy nie czekając na ostateczną decyzję zespołu, zdecydowali się opublikować go w grudniu 1977 roku. Firma ta, mająca bardzo krótki żywot, cieszyła się złą sławą wśród francuskich rockmanów; wcześniej wydała między innymi płyty grup Gong i Etron Fou Leloublan, lecz – zdaniem ich członków – winylowe krążki nie spełniały standardów jakości. W efekcie Didier i Jean-My przystąpili do walki o wstrzymanie dystrybucji wydawnictwa, co udało im się dopiero latem 1978 roku. Jednocześnie zaczęli rozglądać się za nowym wydawcą, którym ostatecznie zostało Cornélia Productions. W porównaniu z edycją Tapioki dokonano pewnych cięć, ale podstawowa część materiału nie różniła się. Podniesieni nieco na duchu muzycy planowali nawet ekspansję na rynek amerykański, ale nic z tego ostatecznie nie wyszło. W latach 1978-1979 sporo za to koncertowali w Europie Zachodniej, coraz bardziej odchodząc od fusion w stronę rocka progresywnego (którego także wcześniej w ich dokonaniach nie brakowało).
„Surya”, bo tak też zatytułowano jedyny, jak się później okazało, album grupy, to niespełna czterdziestominutowa ekscytująca podróż do krainy progresywnego jazz-rocka, brzmiącego, jak na tamte czasy, bardzo nowocześnie. Początek płyty zalicza się do perfekcyjnych; otwiera ją bowiem nadzwyczaj dynamiczna „Agartha” (dzieło Ploutona), w której zagrane z intensywnością godną formacji hardrockowych klasyczne fusion wsparte jest charakterystycznym brzmieniem syntezatora Mooga. W wielu momentach można wręcz przecierać oczy (i uszy) ze zdumienia, tak bardzo Surya przypomina nasze rodzime SBB. W każdym razie trudno byłoby sobie wyobrazić lepsze otwarcie debiutanckiego krążka. Drugim utworem w kolejności jest skomponowany przez Truonga „Aspiring Answer” – znacznie spokojniejszy, nastrojowy, znaczony dialogami syntezatorów z fortepianem elektrycznym. W tle rozbrzmiewają również skrzypce. Tym razem jednak Didier nie ma ciągotek, by przebijać się na plan pierwszy, jakby uznał, że po morderczym początku (w postaci „Agarthy”) należy mu się chwila odpoczynku.
Stronę A winylowego krążka zamyka „Automatic Man” – jedyna w całym zestawie kompozycja Didiera Lockwooda. Ale za to jest to dzieło najbardziej zróżnicowane, które z racji długości (prawie siedem minut) i wielowątkowości można uznać za minisuitę. Mamy tu bowiem i dynamiczny jazz-rock, i funkujący jazz, i swingujący fortepian, a w finale progresywno-powłóczyste dźwięki Mooga, których na pewno nie powstydziłby się nawet Józef Skrzek. Drugą stronę wydawnictwa otwierają dwa krótsze numery autorstwa drugiego braci Lockwoodów, Francisa – „Aura” i „Patty”. W tym pierwszym po eksperymentalnym początku wykluwa się najpierw partia fortepianu elektrycznego, później płynnie przechodząca w popis możliwości Mooga. I kiedy wydaje się, że to dopiero początek, utwór kończy się, jak zdanie przerwane w pół słowa. Druga kompozycja wzbogacona jest o partię skrzypiec, które na tle nieco sennego rytmu wypadają niezwykle dynamicznie. W każdym razie rozmachu im nie brakuje.
Z kolei dwa ostatnie numery na „Suryę” dostarczył przybysz z odległego Madagaskaru, czyli basista Sylvain Marc. I są to dziełka, których absolutnie wstydzić się nie musi. Zwłaszcza pierwszego z nich – „Stakaü”, w którym fusion (vide zadziorne skrzypce) miesza się z psychodelią („zamglony” fortepian elektryczny) i progresem (syntezator Mooga). A im bardziej utwór się rozwija, tym większą rolę odgrywa Didier, wspomagany przez Sylvaina. Mniej zwartą konstrukcję ma natomiast „Do Anything You Want”, w którym ni stąd, ni zowąd pojawiają się afrykańskie wokalizy sąsiadujące z funkowym „plumkaniem”, co zapewne było reminiscencją po doświadczeniach nabytych przez basistę w czasach, kiedy grał w formacji Malagasy. Czy „Surya” mogłaby być jeszcze lepsza? Bez wątpienia! Ale nie zapominajmy, w jakim pośpiechu album powstawał i w jakich okolicznościach został wydany. Gdyby zarejestrowano go nie na początku twórczej drogi, lecz – na przykład – wiosną 1979 roku, kiedy zespół był już mocno dotarty i u szczyty swych możliwości, moglibyśmy mieć do czynienia z najprawdziwszym jazzrockowym diamentem. A tak mamy płytę – co najwyżej – …doskonałą!
koniec
3 października 2020
Skład:
Didier Lockwood – skrzypce, skrzypce elektryczne, skrzypce basowe
Francis Lockwood – fortepian, syntezatory
Luc Plouton – fortepian elektryczny, syntezatory
Sylvain Marc – gitara basowa, wokaliza (7)
Jean-My Truong – perkusja

gościnnie:
Jean-Claude d’Agostini – gitara elektryczna (7)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Chilijski łącznik
Sebastian Chosiński

21 XI 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz drugi prowadzony przez Jeffa Seffera zespół freejazzowy Perception.

więcej »

Non omnis moriar: Gdy wszystkie drogi prowadzą do Paryża…
Sebastian Chosiński

14 XI 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz pierwszy prowadzony przez Jeffa Seffera francusko-niemiecki zespół freejazzowy Perception.

więcej »

Non omnis moriar: Biali, choć „czarni”; rockowi, choć soulowi
Sebastian Chosiński

7 XI 2020

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj francuska formacja jazzrockowa Troc, w której udzielali się szkocki wokalista Alex Ligertwood oraz francuski basista Jannick Top.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.