Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 maja 2021
w Esensji w Esensjopedii

Perception
‹Live at Le Stadium›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive at Le Stadium
Wykonawca / KompozytorPerception
Data wydania18 października 2019
Wydawca SouffleContinu Records
NośnikCD
Czas trwania54:20
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Jeff „Yochk’o” Seffer, Siegfried Kessler, Didier Levallet, Jacques Thollot
Utwory
CD1
1) Un coq d’amailloux13:24
2) Stadium exchanges04:31
3) Adexqi11:13
4) Ville d’avril05:28
5) Chott Djerid / Hymnus19:46
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Post mortem

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz czwarty (i ostatni) prowadzony przez Jeffa Seffera freejazzowy zespół Perception.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Post mortem

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz czwarty (i ostatni) prowadzony przez Jeffa Seffera freejazzowy zespół Perception.

Perception
‹Live at Le Stadium›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive at Le Stadium
Wykonawca / KompozytorPerception
Data wydania18 października 2019
Wydawca SouffleContinu Records
NośnikCD
Czas trwania54:20
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Jeff „Yochk’o” Seffer, Siegfried Kessler, Didier Levallet, Jacques Thollot
Utwory
CD1
1) Un coq d’amailloux13:24
2) Stadium exchanges04:31
3) Adexqi11:13
4) Ville d’avril05:28
5) Chott Djerid / Hymnus19:46
Wyszukaj / Kup
Od końca 1973 roku działalność Perception zaczęła stopniowo wygasać. Chociaż formalnie zespół wciąż istniał i od czasu do czasu nawet grał koncerty, to jednak przewodzący mu saksofonista i klarnecista Jeff Seffer, czyli „Yochk’o”, więcej uwagi poświęcał swemu sztandarowemu w tym czasie projektowi – prowadzonej do spółki z klawiszowcem François Cahenem formacji Zao („Z=7L”, 1973; „Osiris”, 1974; „Shekina”, 1975; „Kawana”, 1976). Dużo bardziej też zajmowała go działalność pobocznego Speed Limit, któremu współliderował z pianistą Jean-Louisem Bucchim („Speed Limit”, 1974; „Speed Limit [II]”, 1975). Trudno dziwić się więc, że na dbanie jeszcze o interesy Perception zwyczajnie brakowało mu sił i energii. Mimo to siłą rozpędu nabranego wcześniej grupa funkcjonowała.
Ba! kiedy w 1975 roku postanowił rozstać się z nią perkusista Jean-My Truong, pozostali muzycy nie potraktowali tego faktu jako pretekstu do zawieszenia bądź zakończenia działalności, ale poszukali jego następcy. I to nie byle kogo, ale artysty o sporym doświadczeniu i bogatej dyskografii. Nowym bębniarzem, który tym samym dołączył do Seffera, niemieckiego klawiszowca Siegfrieda Kesslera i kontrabasisty Didiera Levalleta, został bowiem Jacques Thollot, mający na koncie współpracę między innymi z niemieckim pianistą Joachimem Kühnem („Bold Music”, 1969; „Monday Morning”, 1969; „In Paris”, 1970; „Paris is Wonderful”, 1970) oraz francuskim klarnecistą i saksofonistą Michelem Portalem („Our Meanings and Our Feelings”, 1969). Tę zmianę personalną można zatem krótko podsumować: świetny muzyk został zastąpiony jeszcze lepszym. Nie wydaje się jednak, by z tego powodu kwartet nabrał wiatru w żagle. Jego historia powoli zbliżała się ku końcowi.
Ostatni jej akord – jak wspomina po latach Levallet – miał najprawdopodobniej miejsce 17 czerwca 1977 roku, kiedy to grupa zagrała koncert w paryskiej Sali Le Stadium podczas imprezy poświęconej freejazzowemu muzykowi i producentowi Michelowi Salou (na scenie pojawiły się także Archie Shepp Quartet oraz zespół perkusisty Philly’ego Joego Jonesa). Czterdzieści dwa lata po tym wydarzeniu został on opublikowany na płycie zatytułowanej po prostu „Live at Le Stadium”, którą opublikowała, działająca w stolicy Francji od 2014 roku, wytwórnia SouffleContinu Records, której szefowie za punkt honoru stawiają sobie przypominanie zapominanych perełek francuskiego undergroundu z lat 60. i 70. ubiegłego wieku. Kwartet Perception, który po wydaniu w epoce zaledwie trzech longplayów – debiutanckiego „Perception” (1971), „Perception & Friends” (1973) oraz „Mestari” (1974) – spełnia te kryteria. Raz, że nawet jak na tamte czasy grał muzykę niszową; dwa, że po rozwiązaniu się popadł w zapomnienie. Chociaż wcale nie dał o sobie zapomnieć jego lider!
Kompaktowy album „Live at Le Stadium” zawiera pięćdziesiąt cztery minuty freejazzowej muzyki, która tylko częściowo powiela materiał z płyt wydanych w pierwszej połowie lat 70. „Adeqxi” (tutaj zapisane z literówką jako „Adexqi”) i „Ville d’Avril” ukazały się pierwotnie na „Perception & Friends”, natomiast „Chott Djerid” pojawiło się na – również zarejestrowanym na żywo – albumie „Mestari”. Nieznane słuchaczom były więc dwie otwierające występ kompozycje: „Un coq d’amailloux”, która wyszła spod ręki Kesslera, oraz będąca krótką zespołową improwizacją „Stadium exchanges”. Zaczniemy oczywiście chronologicznie od tej pierwszej. Skoro jej autorem jest pianista, to nie zaskakuje, że zaczyna ją partia fortepianu. Jest to jednak tylko krótka introdukcja, ponieważ szybko włącza się Seffer ze swoim saksofonem i natychmiast ogniskuje uwagę słuchaczy. Gra bowiem zadziornie, z wielką werwą i nie mniejszym nerwem. Ta nerwowość z czasem udziela się również kontrabasiście i klawiszowcowi, który w dalszej części porzuca instrument akustyczny na rzecz elektrycznego.
Mimo że ogólne ramy utworu są określone, muzycy pozwalają sobie na improwizacje; robi to i Seffer (tym razem na klarnecie basowym), i Thollot (warto wytężyć słuch i wychwycić to, co bębniarz wyprawia na drugim planie!), a także – bliżej finału – Kessler. Trzeba przyznać, że wejście kwartet ma z przytupem, zupełnie inaczej niż w przypadku swego koncertowego „poprzednika”, czyli „Mestari”. W „Stadium Exchanges” muzycy pozwalają sobie na jeszcze więcej, wchodząc w przeróżne interakcje. Głównym elementem spajającym staje się perkusja, która raz towarzyszy saksofonowi, to znów kontrabasowi, choć trafia się i taki moment, kiedy na placu boju pozostaje tylko „Yochk’o” ze swoim klarnetem. „Adexqi” – pozostaję przy pisowni, jaką zastosowano na okładce „Live at Le Stadium” – ma bardzo podniosłe, by nie rzec, że majestatyczne wprowadzenie, za co odpowiada Seffer. Jeff nadaje ton temu utworowi także w dalszym ciągu, tnąc powietrze ostrymi dźwiękami swego instrumentu, jak chirurg skalpelem ciało pacjenta. Folgują sobie zresztą również Levallet i Thollot, serwując słuchaczom nadzwyczaj dynamiczne free, jakiego nie powstydziliby się współcześni klasycy gatunku. To, co najciekawsze, pojawia się jednak w finale, kiedy kwartet porzuca jazz na rzecz… psychodelicznego krautrocka (duża w tym zasługa Kesslera i jego fortepianu elektrycznego).
„Ville d’Avril” to z kolei kompozycja Didiera Levalleta – należy się więc przygotować na to, że to kontrabas będzie grał w niej – nomen omen – pierwsze skrzypce. Słyszymy go solo (przy mocnym przesterze), w duecie z saksofonem, ale też potraktowanego smyczkiem, gdy wypełnia tło pod popis lidera. Połączone ze sobą „Chott Djerid / Hymnus” są dziełem Kesslera (pierwsza) i Seffera (druga część). Utwór Niemca to zaskakująco, oczywiście jak na repertuar tego konkretnego występu, nastrojowy jazz, w którym piano Rhodesa i sekcja rytmiczna stanowią stonowany, aczkolwiek pełen zmian tempa, podkład pod improwizowany popis „Yochk’o”. „Hymnus” utrzymany jest w podobnej konwencji – kolejni instrumentaliści stopniowo wybijają się na pierwszy plan, mocniej akcentują swoją obecność, po czym umykają w tło. Jakby żegnali się z widzami, nie mając jeszcze chyba pełnej świadomości tego, że już nie powrócą na scenę – przynajmniej w tym składzie i pod tą nazwą.
koniec
5 grudnia 2020
Skład:
Jeff Seffer „Yochk’o” – klarnet basowy, saksofon tenorowy, saksofon sopranowy, saksofon sopraninowy
Siegfried Kessler – fortepian elektryczny, fortepian
Didier Levallet – kontrabas
Jacques Thollot – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Kąpiel słoneczna w strugach fusion
Sebastian Chosiński

8 V 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj album międzynarodowego jazzrockowego projektu niemieckiego pianisty Joachima Kühna.

więcej »

Non omnis moriar: Z Montrealu do Paryża
Sebastian Chosiński

1 V 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj koncertowy album francuskiego skrzypka jazzowego Didiera Lockwooda i towarzyszącego mu kanadyjskiego kwartetu UZEB.

więcej »

Nie przegap: Kwiecień 2021
Esensja

30 IV 2021

Dla tych, którzy w majówkę chcą nadrobić zaległości, podręczny spis naszych recenzji opublikowanych w kwietniu.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.