Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 czerwca 2021
w Esensji w Esensjopedii
Fot. myspace.com/yvonneelliman
Fot. myspace.com/yvonneelliman

A pamiętacie…: Yvonne Elliman – Maria z Magdali od Bee Geesów i Claptona

Esensja.pl
Esensja.pl
Yvonne Marianne Elliman posiada niewątpliwie oryginalną urodę. Ale czy może być inaczej, skoro w jej żyłach płynie krew irlandzka, japońska i hawajska?

Wojciech Gołąbowski

A pamiętacie…: Yvonne Elliman – Maria z Magdali od Bee Geesów i Claptona

Yvonne Marianne Elliman posiada niewątpliwie oryginalną urodę. Ale czy może być inaczej, skoro w jej żyłach płynie krew irlandzka, japońska i hawajska?
Fot. myspace.com/yvonneelliman
Fot. myspace.com/yvonneelliman
Urodziła się pod koniec roku 1951 w Honolulu na Hawajach i już jako nastolatka była wokalistką własnego zespołu folkowego. Gdy – zachęcona przez nauczyciela muzyki – przeniosła się do Wielkiej Brytanii, dostała angaż w klubie w Chelsea. Tam odnaleźli ją dwaj młodzi ambitni twórcy: Andrew Lloyd Webber i Tim Rice, którzy właśnie szukali odtwórców głównych ról do swej rock opery „Jesus Christ Superstar”.
Głos Yvonne ich zafascynował do tego stopnia, że wzięli swój utwór sprzed kilku lat, dopisali do niego nowy tekst i pod tytułem „I Don’t Know How To Love Him” dali Elliman do zaśpiewania solo – jako Marii Magdalenie. Był rok 1970.
Na Broadwayu „Jesus Christ Superstar” miał premierę w roku 1971, film powstał dwa lata później – tu możemy piosenkarkę nie tylko usłyszeć, ale także ujrzeć. Za tę rolę otrzymała w 1974 roku nominację do nagrody Golden Globe w kategorii Best Actress in a Motion Picture Comedy or Musical (jako pierwsza osoba pochodząca z wysp Pacyfiku).
Z uwagi na występy na Broadwayu, przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie poznała swego pierwszego męża, Billa Oakesa, szefa RSO Records (właścicielem tej wytwórni był Robert Stigwood, manager m.in. zespołów Cream czy Bee Gees) i wydała pierwszą płytę solową. Partnerując Ianowi Gillanowi (rola Jezusa na płycie), poznała Deep Purple, co zaowocowało jej śpiewem na płycie „Gemini Suite” Jona Lorda (1971) oraz wydaniem swej drugiej płyty przez Purple Records.
W 1974 roku za sprawą swego męża została zaproszona przez Erica Claptona do zaśpiewania w „chórku” do coveru Boba Marleya „I Shot the Sheriff” (w ten sposób stała się także pierwszą reprezentantką wysp Pacyfiku, która dotarła na szczyty list przebojów!). Następnie dołączyła do jego trasy koncertowej… i została aż do roku 1977, śpiewając na albumach „461 Ocean Boulevard”, „There’s One in Every Crowd”, „E. C. Was Here”, „No Reason to Cry” oraz „Slowhand”. Jej trzeci album, tym razem wydany przez RSO, wyprodukowany został przez Steve’a Croppera, pamiętnego gitarzysty zespołu Blues Brothers. Czwarty zaś (w roku 1977) zawierał między innymi dwa hity: cover Barbary Lewis „Hello Stranger” oraz kompozycję braci Gibb, „Love Me”.
W tym samym roku Bee Gees pracowali nad swym wiekopomnym dziełem – „Saturday Night Fever”. Specjalnie dla Yvonne napisali słynne „How Deep Is Your Love”, ale Stigwood zdecydował, że mają to wykonać sami. W efekcie Elliman zaśpiewała inną ich kompozycję: „If I Can’t Have You”. Przebój wspiął się na pierwsze miejsce Billboard Hot 100, jako czwarty singiel z tego soundtracku a zarazem pierwszy, którego Bee Gees nie wykonywali osobiście.
Utwór w wykonaniu Elliman trafił na jej piąty album wraz z innym dyskotekowym przebojem, „Love Pains” oraz balladą „Savannah”, za sprawą której żegnała się z muzyką dyskotekową. Natomiast sami Bee Gees, którzy nagrali ten przebój wcześniej, wrzucili go ostatecznie na stronę B singla „Stayin’ Alive”. Z kolei w 1993 roku swój cover piosenki nagrała Kim Wilde, dochodząc z nim do miejsca 12 w Wielkiej Brytanii i 3 w Australii.
Pierwsze małżeństwo Elliman rozpadło się w 1980 roku. Rok później wyszła za mąż za kompozytora Wade’a Hymana, z którym ma dwójkę dzieci. Im to zdecydowała się poświęcić lata 80. i późniejsze, zaprzestając kariery muzycznej. Sporadycznie nagrywała piosenki do filmów – m.in. krótką balladę „Edge Of The World” z pamiętnych „Gier Wojennych” (1983), ukazywały się też liczne albumy-kompilacje, zaawierające wśród innych, także jej najsłynniejsze piosenki – a także kilka własnych płyt typu „greatest hits”.
W roku 2001 Elliman wróciła na Hawaje. Dwa lata później została zaproszona na koncert ku czci Sir Tima Rice’a w Teksasie, co dało impuls do powrotu na scenę i studia nagrań – w 2004 ukazała się pierwszy po ćwierć wieku premierowa płyta (EP) piosenkarki.
koniec
20 stycznia 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Żywot krótki, acz intensywny
Sebastian Chosiński

19 VI 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedyny longplay francuskiego jazzrockowego projektu Weidorje, który powołali do życia dwaj byli muzycy Magmy.

więcej »

Non omnis moriar: Drugie wyjście i powrót do mroku
Sebastian Chosiński

12 VI 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj drugi (i, niestety, ostatni) album francusko-kongijskiego kwartetu jazzrockowego Spheroe.

więcej »

Non omnis moriar: Wyjście z mroku
Sebastian Chosiński

5 VI 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj pierwszy album francusko-kongijskiego kwartetu jazzrockowego Spheroe.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Mała Esensja: Przyznać się proszę – kto wrzucił komiks do pralki?
— Wojciech Gołąbowski

Szkoła dorzucania do stosu
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Powrót trudny w dwójnasób
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Grunt to dawkowanie
— Wojciech Gołąbowski

Jak bardzo mnie (nie) znasz?
— Wojciech Gołąbowski

Historia w obrazkach: Gdy dzieci nie słuchają rodziców…
— Wojciech Gołąbowski

Klasycy rocka ostrzegają
— Wojciech Gołąbowski

Ale czemu szaleńca?
— Wojciech Gołąbowski

Biografia kadrami ilustrowana
— Wojciech Gołąbowski

Niesamowita księga
— Wojciech Gołąbowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.