Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Medusa

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMedusa
Wykonawca / KompozytorMedusa
Data wydania1978
Wydawca Columbia Records
NośnikWinyl
Czas trwania37:30
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
John Lee, Gerry Brown, C.P. (Cheryl) Alexander, Eric Tagg, Darryl Thompson, Jim Mahoney, James Batton, Eef Albers, Bob (Malik) Malach, David Sancious, Peter Robinson
Utwory
Winyl1
1) Soul Free06:29
2) Heartburn04:14
3) Second-Hand Brain04:05
4) Our Love is Surely Gospel04:13
5) Medusa04:33
6) Hit and Run Lover04:02
7) You Leave Me Hangin’05:33
8) Mr. C.T.03:57
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Meduza, której nie należy się bać

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj album amerykańskiego jazzrockowego duetu John Lee i Gerry Brown nagrany pod szyldem Medusa.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Meduza, której nie należy się bać

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj album amerykańskiego jazzrockowego duetu John Lee i Gerry Brown nagrany pod szyldem Medusa.

Medusa

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMedusa
Wykonawca / KompozytorMedusa
Data wydania1978
Wydawca Columbia Records
NośnikWinyl
Czas trwania37:30
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
John Lee, Gerry Brown, C.P. (Cheryl) Alexander, Eric Tagg, Darryl Thompson, Jim Mahoney, James Batton, Eef Albers, Bob (Malik) Malach, David Sancious, Peter Robinson
Utwory
Winyl1
1) Soul Free06:29
2) Heartburn04:14
3) Second-Hand Brain04:05
4) Our Love is Surely Gospel04:13
5) Medusa04:33
6) Hit and Run Lover04:02
7) You Leave Me Hangin’05:33
8) Mr. C.T.03:57
Wyszukaj / Kup
Mogło się wydawać, że po publikacji przez basistę Johna Lee i perkusistę Gerry’ego (Geralda) Browna trzech płyt podpisanych własnymi nazwiskami – chodzi o albumy „Infinite Jones” (1974), „Mango Sunrise” (1975) oraz „Still Can’t Say Enough” (1976) – ich dalsza kariera wyhamowała. Kolejny krążek (gwoli ścisłości to nawet dwa) niezwykłego duetu pojawił się bowiem w sprzedaży dopiero pod koniec dekady. Nie oznacza to jednak, że w tym czasie amerykańscy muzycy próżnowali. Nic z tych rzeczy! Na bazie zespołów, z którymi współpracowali przy nagraniach wcześniejszych albumów, stworzyli bowiem zupełnie nową formację – Medusa. Ponownie miała ona skład międzynarodowy, choć mimo wszystko dominowali artyści z Ameryki Północnej. Oprócz dwójki liderów trzon grupy stanowili bowiem: gitarzysta solowy Darryl Thompson (1955-2014), który z równym powodzeniem grał jazz i reggae (kooperacja z rootsowym Black Uhuru), gitarzysta rytmiczny Jim Mahoney, który był wziętym muzykiem sesyjnym (i jako taki wspomagał wówczas Roberta Palmera), oraz klawiszowiec i wokalista James Batton, którego z kolei można było usłyszeć wcześniej na płytach takich wykonawców, jak Frank van der Kloot („Fontessa”, 1976), Zbigniew Seifert („Zbigniew Seifert”, 1977) czy The Chris Hinze Combination („Bamboo Magic”, 1978).
Do tego należy dodać dwóch wokalistów-solistów, z których wsparcia John i Gerry korzystali już podczas pracy nad „Still Can’t Say Enough” (Cheryl Alexander) oraz „Mango Sunrise” (Eric Tagg). A to i tak nie wszyscy. Statusem „gości” w czasie sesji cieszyli się bowiem jeszcze holenderski gitarzysta Eef Albers, brytyjski klawiszowiec Peter Robinson, jak również dwaj rodacy Lee i Browna, to jest saksofonista Bob Malach oraz organista David Sancious (znany z płyt Bruce’a Springsteena i Carlosa Santany). Jak więc widać, Johnowi i Gerry’emu udało się zebrać w nowojorskim studiu Sigma Sound bardzo mocną ekipę. Efektem jej pracy stał się album zatytułowany tak samo, jak cały projekt, czyli „Medusa”. Na jego okładce – poza elementem graficznym (demoniczną twarzą kobiety) – znalazło się tylko to jedno słowo, co oznacza, że muzycy chcieli wystartować od zera, a nie podpierać się swoimi wcześniejszymi dokonaniami. Było to o tyle zrozumiałe, iż muzyka Medusy odbiegała – i to w niektórych przypadkach dość znacznie – od tego, co można było usłyszeć na publikowanych od 1974 roku płytach duetu. Dla wielbicieli rocka była to akurat bardzo dobra wiadomość.
Przyglądając się ewolucji muzyki Lee i Browna, można było bez trudu dostrzec, że artyści stopniowo odchodzili od klasycznego europejskiego jazz-rocka (dominującego jeszcze na fantastycznym „Infinite Jones”) w kierunku przebojowego funku i soulu, ozdobionego jedynie z elementami fusion (vide „Still Can’t Say Enough”). Na „Medusie” nastąpił zasadniczy zwrot. Nie rezygnując z inspiracji soulem (i w znacznie mniejszym stopniu tym razem funkiem), liderzy zwrócili się ku różnym odmianom rocka, co staje się usprawiedliwieniem dla udziału w sesji aż trzech gitarzystów (Thompson, Mahoney i Albers). Nieco inną rolę mają też – nomen omen – do odegrania klawiszowcy (Batton, Sancious, Robinson). W czym więc słyszalny jest soul? Przede wszystkim w partiach wokalnych (Alexander, Tagg, Batton), które nierzadko rozpisane na kilka głosów upodabniają niektóre utwory do pieśni gospel. Ta zmiana stylistyczna spowodowana była głównie tym, że John i Gerry dopuścili również pozostałych członków grupy do tworzenia materiału; szczególnie zaś wykazali się w tej materii Eric (współautor pięciu kompozycji) i Darryl (który podpisał się pod dwiema).
Otwierający krążek numer „Soul Free” jest właśnie dziełem Thompsona – i to bardzo wyraźnie słychać. Mocny jazzrockowy początek sprawia, że sekcja rytmiczna narzuca zespołowi niezwykle szybkie tempo. W tle pojawiają się natomiast wszechobecne syntezatory, które jednak wcale nie zmiękczają brzmienia, lecz przydają całości progresywnego rozmachu. W tę bowiem stronę podąża wyobraźnia kompozytora. Nawet kiedy dołącza Cheryl, nic się w tej materii nie zmienia. Przeciwnie! można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z nieznaną wcześniej piosenką angielskiej formacji Renaissance. Progresywny pop w wydaniu Medusy ma bowiem tę brytyjską szlachetność i zwiewność, której nie traci nawet wówczas, gdy pojawia się stricte rockowa solówka Darryla. W „Heartburn” z kolei zespół skręca w stronę… blues-rocka. Nawet głos Alexander nabiera charakterystycznej bluesowej chrypki, tym samym idealnie wpasowując się w nałożone na siebie zadziorne ścieżki gitar. Gdyby pozostała część wydawnictwa była utrzymana w podobnej tonacji, wielbiciele Lee i Browna zapewne długo jeszcze musieliby otrząsać się z szoku.
Na szczęście dla nich kolejne utwory są nieco bardziej przewidywalne. W energetycznym „Second-Hand Brain” (swoją drogą cóż za przenikliwy tytuł, pasujący doskonale do naszych czasów) dużo więcej jest już – przynajmniej w rozpisanej na trzy głosy warstwie wokalnej – soulu, aczkolwiek gitarowy popis przypomina o rockowych korzeniach części artystów. Stronę A winylowego krążka wieńczy natomiast „Our Love is Surely Gospel” – zaśpiewana przez Erica Tagga popowo-soulowa ballada, której subtelności przydaje dodatkowo „pościelowy” saksofon tenorowy Boba Malacha. To już jest to, na co zapewne liczyli słuchacze, którzy sięgnęli po „Medusę” dlatego, że wcześniej przypadł im do gustu longplay „Still Can’t Say Enough”. Chociaż po przełożeniu płyty na stronę B ponownie czekały się ich ciężkie chwile. A to za sprawą umieszczonych na jej otwarcie kompozycji tytułowej (autorstwa Tagga i Lee) oraz „Hit and Run Lover” (która wyszła spod ręki Browna). Obie mają bowiem charakter klasycznie rockowy (za sprawą gitar i keyboardów), czego nie zmieniają zasadniczo nawet zmiękczające całość stonowane wokale.
Trzeci w kolejności, jeśli oczywiście chodzi o stronę B, „You Leave Me Hangin’” to powrót do klimatu „Our Love is Surely Gospel”. Ponownie mamy tu do czynienia z soulowym śpiewem Erica, żeńskim chórkiem Cheryl w tle i nastrojowym saksofonem Malacha, który spycha na dalszy plan nawet rockową gitarę Darryla (dopiero w końcówce może on nieco bardziej rozwinąć skrzydła). Ciekawym eksperymentem wydaje się również zamykający całość „Mr. C.T.”, w którym na czoło wysuwają się progresywne syntezatory Petera Robinsona i Davida Sanciousa. Dziwi to tym bardziej, że kompozytorem tego utworu jest… perkusista. Cóż, album „Medusa” udowadnia, choć tak naprawdę żadne kolejne dowody na to wcale nie były konieczne, iż artystyczna wyobraźnia Johna Lee i Gerry’ego Browna nie miała granic. Że utalentowani amerykańscy muzycy doskonale odnajdywali się w każdym stylu: obojętnie czy grali jazz, soul, fusion, czy też odpływali w dużo bardziej rockowe i bluesowe rejony. I co w tym najistotniejsze – w żadnym z tych gatunków ich dźwięki nie pobrzmiewały fałszem.
koniec
3 kwietnia 2021
Skład:
John Lee – gitara basowa, gitara basowa 8-strunowa
Gerry Brown – perkusja, instrumenty perkusyjne

oraz
C.P. (Cheryl) Alexander – śpiew
Eric Tagg – śpiew
Darryl Thompson – gitara elektryczna, gitara akustyczna
Jim Mahoney – gitara elektryczna
James Batton – instrumenty klawiszowe, śpiew

gościnnie:
Eef Albers – gitara elektryczna
Bob Malach – saksofon tenorowy
David Sancious – syntezator, organy
Peter Robinson – syntezator

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Apokalipsa bez konsekwencji
Sebastian Chosiński

16 X 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedyny album holendersko-duńsko-szwedzkiego kwartetu jazzrockowego Apocalypse, któremu ton nadawał pianista Jasper van ’t Hof.

więcej »

Non omnis moriar: Bajki, od których drży serce
Sebastian Chosiński

9 X 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj album sygnowany przez holendersko-szwajcarski duet klawiszowców Jaspera van ’t Hofa i George’a Gruntza.

więcej »

Non omnis moriar: (Nie)zgniły kompromis
Sebastian Chosiński

2 X 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj projekt Holendra Jaspera van ’t Hofa, w którym wsparło go trzech amerykańskich jazzmanów.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.