Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 maja 2018
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

10 najważniejszych koncertów 2009 roku i coś ponadto

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Pod względem ilości koncertów zeszły rok w Polsce był wyjątkowy. Chyba po raz pierwszy zdarzyła się sytuacja, kiedy przeszkodą, by zaliczyć najważniejsze imprezy, nie był tylko ograniczony zasób portfela, ale ich natłok. W okresie wakacyjnym wręcz kolidowały ze sobą. Przypomnijmy sobie o tych najważniejszych.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jakub Stępień, Jacek Walewski

10 najważniejszych koncertów 2009 roku i coś ponadto

Pod względem ilości koncertów zeszły rok w Polsce był wyjątkowy. Chyba po raz pierwszy zdarzyła się sytuacja, kiedy przeszkodą, by zaliczyć najważniejsze imprezy, nie był tylko ograniczony zasób portfela, ale ich natłok. W okresie wakacyjnym wręcz kolidowały ze sobą. Przypomnijmy sobie o tych najważniejszych.
Thanks Jimi Festival – 1 maja – Pola Marsowe (Wrocław)
Jak co roku Leszek Cichoński zorganizował wielki festiwal, w czasie którego po raz kolejny odbyło się bicie rekordu Guinessa w jak największej ilości osób grających razem „Hey Joe”. Gościem specjalnym imprezy był Deep Purple. Choć zespół odwiedza nas ostatnio w miarę regularnie (z oficjalnie niepotwierdzonych jeszcze informacji wynika, że przyjadą także w 2010), lecz, zgodnie z przewidywaniami, było czego posłuchać, a szczególnie gry Steva Morse’a, którego spokojnie można zaliczyć do najlepszych gitarzystów globu. I choć tego dnia zabrakło „Child in Time” (Gillan już takich wysokich tonów niestety nie wyciągnie…) to pozostałych przebojów grupy słuchało się świetnie („Smoke on the Water” i „Hush” zabrzmiały cudownie), a pięknym momentem było klawiszowe solo Dona Aireya, z wplecionymi weń fragmentami Mazurka Dąbrowskiego oraz „Poloneza As-dur” Chopina.
Koncert XX Lat Wolności – 4 czerwca – Plac Teatralny (Warszawa)
Z okazji dwudziestolecia upadku komuny, na Placu Teatralnym odbył się niezwykły koncert. Wzięła w nim udział plejada artystów, których śmiało można nazwać legendarnymi: Aya RL, Brygada Kryzys & Dezerter, Dżem, Klaus Mitffoch, Kobranocka, Lady Pank, Perfect, Piersi, Republika, Sztywny Pal Azji, T.Love, Turbo i Voo Voo. Choć każdy z nich zagrał zaledwie po kilka utworów, to jednak zobaczenie na jednej scenie tylu tak znaczących dla polskiej muzyki i kultury zespołów było przeżyciem nie do opisania.
Heineken Open’er Festival – 2-5 lipca – Lotnisko Babie Doły (Gdynia)
Muzycznego podsumowania roku nie da się zrobić bez notatki o jednym z najważniejszych wydarzeń w kalendarzu, jakim od kilku lat jest gdyński Open’er. W roku ubiegłym festiwal miał wymiar niemalże historyczny. Po kilkunastoletniej przerwie wystąpiła w naszym kraju kultowa formacja Faith No More i nie przesadzę jeśli napiszę, że przynajmniej połowa publiczności zjawiła się na Babich Dołach właśnie z ich powodu. A już na pewno wyolbrzymieniem nie będzie stwierdzenie, że wszyscy byli tym koncertem zachwyceni, mimo padającego deszczu – choć z drugiej strony nadało to fajny klimat całości i pozwoliło użyć frontmanowi nowego przedmiotu scenicznego, mianowicie parasola. Kto nie widział, niech żałuje – było tak, jak być powinno – istne szaleństwo, na, i pod sceną. Oprócz Faith No More świetny popis dali Anglicy z The Prodigy i trio rodem ze Stanów – Gossip. Podkreślić trzeba także interesujące koncerty poza główną sceną, jak choćby kapitalny występ Contemporary Noise Sextet.
Jane’s Addiction – 9 lipca – Międzynarodowe Targi Poznańskie (Poznań)
Ten koncert był prawdziwą niespodzianką. Pośród innych szumnych zapowiedzi, występ reaktywowanego Jane’s Addiction odbył się po cichu i z zaskoczenia. Nie oznacza to jednak, że sami muzycy nie grali głośno. Nic bardziej mylnego. Farrell, Navarro i koledzy potrafili rozgrzać czterotysięczną publiczność do czerwoności. Tym bardziej szkoda, że tego wydarzenia odpowiednio wcześniej nie wypromowano, by widzów było dwa razy więcej.
U2 – 4 sierpnia – Stadion Śląski (Chorzów)
Przyznam, że kiedy dowiedziałem się, że fani U2 znów umawiają się na różnych forach internetowych, by zrobić słynną biało-czerwoną flagę z publiczności, nie byłem zachwycony. Bałem się, że to będzie odgrzewany kotlet, pozbawiony magii, jaka wytworzyła się w czasie ostatniej wizyty zespołu w Polsce. Na szczęście udało się, nawet jeszcze lepiej! Bono z kolegami do dziś wspominają o tym w wywiadach. A co poza tym? Efektowna scena-pająk i przede wszystkim dwie godziny hitów pierwszej jakości.
Madonna – 15 sierpnia – Lotnisko Bemowo (Warszawa)
Wreszcie! Po tylu latach ostentacyjnego olewania naszego kraju, królowa pop uraczyła polską publiczność swoim występem. Nie wszyscy byli jednak zadowoleni. Głównie ci, który na koncert iść nie zamierzali, czyli członkowie Komitetu Obrony Wiary i Tradycji Narodowych „Pro Polonia”. Tymczasem obyło się bez profanacji świętości, Madonna dała sobie spokój z tanimi prowokacjami w stylu śpiewania na krzyżu i po prostu zagrała rewelacyjny, w pełni profesjonalny koncert. I tylko pozostaje pytanie: „czemu tak późno?”.
Radiohead – 25 sierpnia – Park Cytadela (Poznań)
Radiogłowi po piętnastu latach znów odwiedzili Polskę. Można powiedzieć – nareszcie. Tym razem mieli więcej przebojów do zaoferowania niż jeden „Creep”. Mimo to skupili się na utworach z ostatnich wydawnictw i dali magiczny koncert. Kto nie był może zapoznać się z nim dzięki bootlegowi „Live at Cytadela City Park” (więcej informacji tutaj).
a-ha – 17 listopada – Hala Arena (Łódź)
Drugi występ Norwegów z a-ha może być zarazem ostatnim, jaki u nas zagrają. Trio ogłosiło bowiem, że zamierza zakończyć działalność. Koncert w Łodzi nie wskazywał jednak na to, by coś między muzykami się psuło, ani tym bardziej, że są za starzy, by dać energetyczny show (Morten Harket jako powód ewentualnego rozpadu kapeli wskazuje na swój wiek). Jeśli jednak zdecydują się na rozstanie, będzie ono w wielkim stylu. To się nazywa odejść niepokonanym.
1 2 »

Komentarze

« 1 2
16 I 2010   00:23:00

Oesu, no faktycznie. Kilka tysięcy ludzi zagrało, usiłowało lub udawało, że gra riff "Hey Joe". Zajebiste osiągnięcie godne pomnika. Oddziaływanie poszło takie, że aż się na Haiti zatrzęsło. To pewnie przez ten koncert Deep Purple.

16 I 2010   00:33:41

Tak właśnie było. Skąd wiesz? :)
Amatorska chała piszesz. Tak, zgoda. Ale z sercem, którego brakuje już chyba wielu \"profesjonalistom\"... niestety.

07 I 2011   16:23:07

wieśniackie a-ha ? :/ i kto to pisze ?

« 1 2

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zagraj to jeszcze raz Sam: Szalony świat smutnego clowna
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 V 2018

Po czym poznać dobrą kompozycję? Po tym, że można ją zagrać na tysiąc sposobów i ciężko ją zepsuć. Współczesna muzyka pop co prawda wyspecjalizowała się w niszczeniu znakomitych utworów sprzed lat, ale „Mad World” Tears For Fears póki co miał szczęście do wykonawców, którzy się za niego zabierali.

więcej »

Non omnis moriar: Jak wypromować hinduskiego żółtodzioba
Sebastian Chosiński

19 V 2018

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj po raz piętnasty niemiecka formacja Embryo.

więcej »

Zagraj to jeszcze raz Sam: Szwajcaria dla świata
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

16 V 2018

Jest taki rodzaj filmów, o których mówi się, że są tak złe, że aż dobre. Dziś będzie o podobnym zjawisku, tyle, że w dziedzinie muzyki. A konkretnie chodzi o „We Are the World” zaśpiewany przez wyjątkowo malowniczy odpowiednik USA for Africa.

więcej »

Polecamy

Szalony świat smutnego clowna

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Szalony świat smutnego clowna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szwajcaria dla świata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapela ze wsi Szczecin
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miałem 10 lat…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Podglądanie kochanków
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pośpiewajmy razem w podróży
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Leży w zsypie pijany cieć Mieciek
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bieszczadzcy metale
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W oczekiwaniu na nową płytę Toola
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dzień dobry, digliśmobry
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Msza dla ortodoksyjnych wyznawców
— Przemysław Pietruszewski

Esensja słucha: Grudzień 2013
— Sebastian Chosiński, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Dawid Josz, Mateusz Kowalski

Underground from Poland: Zbuntowani weterani
— Sebastian Chosiński

Underground from Poland: Zespół na nowe czasy – na „wrzenie Solidarności”
— Sebastian Chosiński

Kopiuj - wklej
— Jakub Stępień

Pot i Kreff – Made in Poland: U2 w bieli i czerwieni
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Zagraj to jeszcze raz Sam: Szalony świat smutnego clowna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Jestem Groot!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Szwajcaria dla świata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Thanos kopie tyłki!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Bo przez twe oczy… oszalaaaałem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Kapela ze wsi Szczecin
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Infantylność > Charakter
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Miałem 10 lat…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Pomysł był, zabrakło serca
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Sam: Podglądanie kochanków
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.