Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Frode Gjerstad Trio, Steve Swell
‹At Constellation›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAt Constellation
Wykonawca / KompozytorFrode Gjerstad Trio, Steve Swell
Data wydaniastyczeń 2015
NośnikCD
Czas trwania61:16
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Frode Gjerstad, Steve Swell, Jon Rune Strøm, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Con-28:56
2) Stell-09:10
3) Ation23:09
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Na trzy! Choć we czterech
[Frode Gjerstad Trio, Steve Swell „At Constellation” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Prawdopodobnie artystami, którzy mogą poszczycić się największą liczbą wydawnictw, są ci związani ze środowiskiem freejazzowym. Nie bez powodu. Improwizując w studiu bądź na scenie, nie potrzebują wielomiesięcznych przygotowań; ci najbardziej doświadczeni, a do takich zalicza się Frode Gjerstad, mogą zarejestrować materiał na album praktycznie z marszu. O czym przekonuje najnowsza płyta Norwega – „At Constellation” – którą nagrał on ze swoim triem oraz z gościnnym udziałem Steve’a Swella.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Na trzy! Choć we czterech
[Frode Gjerstad Trio, Steve Swell „At Constellation” - recenzja]

Prawdopodobnie artystami, którzy mogą poszczycić się największą liczbą wydawnictw, są ci związani ze środowiskiem freejazzowym. Nie bez powodu. Improwizując w studiu bądź na scenie, nie potrzebują wielomiesięcznych przygotowań; ci najbardziej doświadczeni, a do takich zalicza się Frode Gjerstad, mogą zarejestrować materiał na album praktycznie z marszu. O czym przekonuje najnowsza płyta Norwega – „At Constellation” – którą nagrał on ze swoim triem oraz z gościnnym udziałem Steve’a Swella.

Frode Gjerstad Trio, Steve Swell
‹At Constellation›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAt Constellation
Wykonawca / KompozytorFrode Gjerstad Trio, Steve Swell
Data wydaniastyczeń 2015
NośnikCD
Czas trwania61:16
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Frode Gjerstad, Steve Swell, Jon Rune Strøm, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Con-28:56
2) Stell-09:10
3) Ation23:09
Wyszukaj / Kup
Saksofonista Frode Gjerstad pochodzi z norweskiego Stavanger i tam też do dzisiaj mieszka. Urodził się w 1948 roku; zawodową karierę rozpoczął stosunkowo późno, bo dopiero pod koniec lat 70. ubiegłego wieku. Ale gdy już się na nią zdecydował, ruszył z kopyta. Współpracował z największymi artystami skandynawskiego (nie tylko norweskiego), a później także światowego jazzu, wreszcie, okrzepłszy, zaczął tworzyć własne formacje – kwartet, trio, ale też większe składy (vide Circulasione Totale Orchestra). Frode Gjerstad Trio powstało w drugiej połowie lat 90., a w jego pierwszym składzie – oprócz lidera – znaleźli się jeszcze dwaj legendarni w środowisku jazzu improwizowanego muzycy zza Oceanu: kontrabasista William Parker oraz perkusista Hamid Drake. W następnych latach roszady personalne w zespole były częste, obecne jego zestawienie ukształtowało się w 2010 roku, przy okazji nagrywania albumu „Mir” (2010). To wtedy do tria dołączył kontrabasista Jon Rune Strøm; bębniarz Paal Nilssen-Love grał już wtedy z Gjerstadem dość długo, bo od 2000 roku (czyli od płyty „The Blessing Light: For John Stevens”).
Drogi muzyków przecinały się zresztą później niejednokrotnie: Nilssen-Love zaprosił Jona Runego do udziału w swoim bigbandowym projekcie Large Unit, z kolei ceniony szwedzki saksofonista Mats Gustafsson skorzystał z pomocy obu panów, gdy stworzył NU Ensemble. Paal dodatkowo niezwykle często współpracował z Amerykaninem Kenem Vandermarkiem (czego dowodem chociażby albumy „Lightning Over Water” czy „Schl8hof”), dzięki pośrednictwu którego poznał puzonistę The Resonance Ensemble – Steve’a Swella (rocznik 1954). Być może to właśnie perkusista podrzucił Gjerstadowi pomysł, aby – jak przed laty z Niemcem Peterem Brötzmannem („Sharp Knives Cut Deeper”, 2003) – nagrać teraz wspólny materiał z artystą zza Atlantyku. Tym bardziej że trio szykowało się właśnie do eskapady do Stanów Zjednoczonych. Swell dołączył więc do trójki Norwegów, a jeden z ich koncertów – który miał miejsce 19 listopada ubiegłego roku w chicagowskim klubie Constellation – trafił na płytę zatytułowaną po prostu… „At Constellation”. Światło dzienne ujrzała ona dwa miesiące później nakładem, będącej własnością Frodego i mającej siedzibę w Stavanger, firmy Circulasione Totale.
Na kompaktowym krążku znalazła się nieco ponad godzina całkowicie improwizowanej muzyki, która podzielona została przez twórców na trzy części. Choć nadane im tytuły świadczyłyby raczej o tym, że należy traktować je jako integralną całość. Trwający prawie trzydzieści minut pierwszy fragment, czyli „Con-”, zaczyna się od partii instrumentów dętych: Gjerstad sięga po saksofon altowy, Swell oczywiście gra na puzonie – najpierw spokojnie, z czasem z coraz większą energią i zaciętością. Panowie jednak wcale ze sobą nie rywalizują, starając się jeden drugiego zepchnąć na margines; raczej wzajemnie się uzupełniają, kiedy zaś pojawia się taka potrzeba – ustępują sobie, robiąc miejsce na solówkę. Nie zapominają też przy tym o znajdujących się za ich plecami kontrabasiście i perkusiście, którzy też dostają swoje „pięć minut”. Jak to często we free jazzie bywa, mamy w „Con-” do czynienia ze skrajnie odmiennymi emocjami – od totalnej, szaleńczej kakofonii do niemal całkowitego wyciszenia. Delikatne dźwięki klarnetu sąsiadują z ostrymi brzmieniami saksofonu, a rytm całości nadaje synkopowana perkusja Paala. W ostatnich kilku minutach muzycy nie oszczędzają już nikogo – ani siebie, ani słuchaczy; ze sceny płynie zaś potężna energia, która udziela się także siedzącym przed głośnikami.
Drugi fragment, „Stell-”, ponownie otwiera partia instrumentów dętych, które jednak po kilku minutach milkną, aby dać szansę wykazania się Jonowi Runemu Strømowi. Norweg wyczynia z kontrabasem cuda; wykorzystując do gry smyczek, sprawia, że przez dłuższy czas można odnieść wrażenie, że słuchamy nie koncertu artystów freejazzowych, ale klasycznej awangardy (z okolic „modern creative”). Na finał powracają, co prawda, saksofon i puzon, ale echa tego, co zagrał Strøm, długo jeszcze dźwięczą w głowie. Tym bardziej że właśnie jemu przypada w udziale zaszczyt wprowadzenia do ostatniej części występu – „Ation” (tym sposobem wyjaśnia się zagadka tytułów: „Con-Stell-Ation”). Gjerstad i Swell podłączają się po kilkudziesięciu sekundach, aby ostatecznie wybić się na plan pierwszy. Od tego momentu kompozycja zyskuje na mocy i rozmachu. Norweg i Amerykanin prowadzą coraz zadziorniej brzmiący dialog, a gdy osiągają punkt kulminacyjny – milkną całkowicie. Godzi ich natomiast rozbudowaną partią perkusji Nilssen-Love, który dodatkowo w ostatniej fazie utworu, do spółki ze Strømem, uspokajają słuchaczy hipnotyczno-motorycznym rytmem. To kolejny niejazzowy moment wieczoru, dużo bardziej kojarzący się z rockową psychodelią.
Jak widać, jazz improwizowany jest tak pojemnym zjawiskiem, że z powodzeniem znajdują w nim miejsce także elementy charakterystyczne dla innych gatunków muzyki popularnej. W porównaniu z recenzowaną w „Esensji” przed rokiem jedną z wcześniejszych płyt tria Frodego Gjerstada „Russian Standard” (2014) ta najnowsza – „At Constellation” – prezentuje się nieco bardziej przewidywalnie. Chociaż i tutaj nie brakuje fragmentów wypełnionych improwizacjami, to jednak więcej jest chwil, w których muzycy pozwalają sobie na wzięcie oddechu, w których starają się zbudować bardziej przyjazny nastrój. Jeśli więc ktoś gustuje w nieco bardziej stonowanym free jazzie, ta płyta jest dla niego!
koniec
18 sierpnia 2015
Skład:
Frode Gjerstad – saksofon altowy, klarnet
Steve Swell – puzon
Jon Rune Strøm – kontrabas
Paal Nilssen-Love – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Jak na kozetce u psycho(delicznego)analityka
Sebastian Chosiński

11 VIII 2022

Przyznam, że nie wiem, jakie mają wykształcenie czterej muzycy tworzący Svenska Psykvänner. Może naprawdę mieli bądź wciąż jeszcze mają coś wspólnego z psychologią? Jakby nie było, dotąd jednak znacznie więcej rozgłosu przynosi im działalność artystyczna, zwłaszcza że trzech z nich współtworzy jednocześnie jeszcze popularniejszy zespół Kungens Män. Ale dzisiaj nie o nim. Dzisiaj o „Böjda Toner” – drugim wydawnictwie Svenska Psykvänner.

więcej »

Człowiek z duszą i sercem
Sebastian Chosiński

9 VIII 2022

Zaledwie miesiąc temu ukazała się nagrana przez Neila Younga z towarzyszeniem Crazy Horse płyta „Toast” (trafiły na nią utwory zarejestrowane na przełomie lat 2000-2001), a już pojawił się w sprzedaży nowy krążek Kanadyjczyka. „Noise & Flowers” to koncertowy zapis jego europejskiej trasy, jaka miała miejsce przed trzema laty z towarzyszeniem amerykańskiego kwintetu Promise of the Real.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: (Bez)senność we trzech
Sebastian Chosiński

4 VIII 2022

Na świecie pewne są trzy rzeczy: podatki, śmierć i to, że Hawkwind wyda co roku nową płytę. Owszem, to ostatnie jest trochę naciągane, ale biorąc pod uwagę fakt, że od 2016 roku tak właśnie się dzieje, można chyba trochę – dla chwały Dave’a Brocka – naciągnąć rzeczywistość. Gorzej, że nowe produkcje brytyjskiej formacji nie zachwycają. I dotyczy to również tej, jak dotąd, najnowszej – wydanego we wrześniu ubiegłego roku krążka „Somnia”.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.