Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Ballister
‹Slag›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSlag
Wykonawca / KompozytorBallister
Data wydania7 lutego 2017
Wydawca Aerophonic Records
NośnikCD
Czas trwania62:30
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Dave Rempis, Fred Lonberg-Holm, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Fauchard23:04
2) Guisarme16:58
3) Glaive22:27
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: To nie jest muzyka dla grzecznych panienek
[Ballister „Slag” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Międzynarodowe trio freejazzowe Ballister działa od siedmiu lat. W tym czasie bardzo regularnie – średnio raz do roku – publikuje kolejne płyty. Najnowsza, „Slag”, zapowiedziana została na 7 lutego. Czego można się po niej spodziewać? Wystarczy spojrzeć na nazwiska muzyków tworzących zespół. One są najlepszą rekomendacją. Saksofonista Dave Rempis. Wiolonczelista Fred Lonberg-Holm. Bębniarz Paal Nilssen-Love.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: To nie jest muzyka dla grzecznych panienek
[Ballister „Slag” - recenzja]

Międzynarodowe trio freejazzowe Ballister działa od siedmiu lat. W tym czasie bardzo regularnie – średnio raz do roku – publikuje kolejne płyty. Najnowsza, „Slag”, zapowiedziana została na 7 lutego. Czego można się po niej spodziewać? Wystarczy spojrzeć na nazwiska muzyków tworzących zespół. One są najlepszą rekomendacją. Saksofonista Dave Rempis. Wiolonczelista Fred Lonberg-Holm. Bębniarz Paal Nilssen-Love.

Ballister
‹Slag›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSlag
Wykonawca / KompozytorBallister
Data wydania7 lutego 2017
Wydawca Aerophonic Records
NośnikCD
Czas trwania62:30
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Dave Rempis, Fred Lonberg-Holm, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Fauchard23:04
2) Guisarme16:58
3) Glaive22:27
Wyszukaj / Kup
Amerykańsko-norweskie trio Ballister to jeden z wielu projektów cieszących się sporym uznaniem w światku freejazzowym, co najczęściej przekłada się na znakomitą frekwencję podczas klubowych – innych oczywiście nie grają – koncertów formacji. Jeśli jednak zdamy sobie sprawę z formatu muzyków, którzy tworzą ją od zarania istnienia, nie powinno nas to aż tak dziwić. Ton zespołowi nadają dwaj Amerykanie: saksofonista Dave Rempis, znany z takich grup, jak Audio One Kena Vandermarka, The Blue Lights Michaela Zeranga i własnego The Rempis Percussion Quartet, oraz grający na wiolonczeli i odpowiadający za efekty elektroniczne Fred Lonberg-Holm („The Cliff of Time”, „You Can Be Mine”, „The Chicago Plan”). Tym trzecim jest natomiast, rozchwytywany na całym świecie przez artystów z kręgu jazzu improwizowanego, norweski bębniarz Paal Nilssen-Love, który ma na koncie liczne występy z Vandermarkiem („Lightning Over Water”), Matsem Gustafssonem („Shake”, „Hidros6 – Knockin’”), Frodem Gjerstadem („Steam in the Casa”) oraz Peterem Brötzmannem („Live in Copenhagen”). A to i tak jedynie wierzchołek góry lodowej ich aktywności.
Debiutancką płytę trio Ballister opublikowało w 2011 roku; kompaktowy krążek „Bastard String” był zapisem wcześniejszego o rok koncertu w chicagowskim klubie Hide Out. W tym samym miejscu zarejestrowano materiał, który trafił na album „Mechanism” (2012). „Mi casa es en fuego” (2013) zawiera występ z kanadyjskiego Montrealu, a wydany jedynie na winylu przez Bocian Records „Both Ends” – z Polski. Kolejne wydawnictwo – „The Ballister Monologues” (zarejestrowane w Austin w amerykańskim stanie Texas) – ukazało się dla odmiany jedynie na… kasecie magnetofonowej (w zaledwie stu pięćdziesięciu egzemplarzach, co czyni je fonograficznym „białym krukiem”). Nagrywając album „Worse for the Wear” (2015), zespół powrócił do Chicago, ale tym razem skorzystał z podwojów konkurencyjnego do Hide Out klubu Constellation. Podsumowując: omawiana dzisiaj płyta „Slag” jest siódmym punktem w dyskografii grupy i dopiero drugim, który powstał na Starym Kontynencie. Przy czym – należy podkreślić – nie jest to wcale materiał nowy; powstał przed niemal dwoma laty (dokładnie: 23 marca 2015 roku) podczas koncertu w prestiżowym londyńskim Café OTO.
Jak zwykle w takich przypadkach, nie sposób stwierdzić, czy na album trafił cały występ tria, czy jedynie jego fragmenty. W każdym razie muzycy zachowali tradycję umieszczania na płytach trzech kompozycji. Trzeba jednak pamiętać, że są to kompozycje bardzo rozbudowane; w efekcie całość trwa nieco ponad godzinę. I jest to godzina – z paroma wyjątkami – niezwykle ekspresyjna i dynamiczna. Jak na jazz improwizowany przystało. Wydawnictwo otwiera utwór zatytułowany „Fauchard”, który zaczyna się od potężnego dźwiękowego uderzenia saksofonu i… wiolonczeli. Jakkolwiek dziwne może się to wydawać, w tym momencie instrumentem najbardziej stonowanym jest perkusja, chociaż Paal Nilssen-Love wcale się nie oszczędza. To świadczy jedynie o tym, z jaką energią postanowili „wejść w koncert” Dave Rempis i Fred Lonberg-Holm. A jeśli dodać do tego jeszcze noise’owe efekty elektroniczne, mamy pełen obraz freejazzowego szaleństwa, jakim panowie z Ballister uraczyli londyńską publiczność. Przychodzi jednak w końcu taka chwila, kiedy nawet tak zaprawieni w bojach artyści muszą wziąć oddech. Dzieje się tak mniej więcej po siedmiu minutach. Norweg wycofuje się wówczas na krótko, ustępując pola Amerykanom.
Ale to jedynie cisza przed burzą. Gdy Paal powraca – trio atakuje ze zdwojoną (a może raczej: z potrojoną) siłą. Z czasem to perkusja wybija się na plan pierwszy, głównie o to, aby teraz – dla odmiany – dać odetchnąć Dave’owi i Fredowi. Jest im to potrzebne, aby mieć siły na podłączenie się do zakończenia „Faucharda”, które wiąże się z powrotem do energetycznego punktu wyjścia. Zdając sobie sprawę z tego, że pierwszym utworem zespół przejechał się po publiczności jak walec, drugi numer – „Guisarme” – muzycy postanowili rozpocząć od dźwięków mocno stonowanych. Zaszczyt ten przypada w udziale Lonbergowi-Holmowi, który we wstępie gra na wiolonczeli, jak na kontrabasie, palcami. Saksofonista i perkusista starają się go nie rozpraszać i jedynie delikatnie wypełniają tło. Nawet kiedy Fred odstawia wiolonczelę i siada do laptopa, pozostała dwójka nie wykorzystuje tego faktu, aby go zastąpić. I słusznie, ponieważ to, co Amerykanin wyczarowuje w swoim komputerze, zasługuje na najwyższą uwagę – to hipnotyczna sekwencja niemal psychodelicznych dźwięków, z czasem dopiero coraz energiczniej wspierana przez saksofonistę. W końcówce trio ponownie wkracza na tory freejazzowe, choć noise’owe zgrzyty towarzyszą „Guisarme” do ostatniej nuty.
Album zamyka numer, który muzycy zatytułowali „Glaive”. Podobnie jak w przypadku „Guisarme”, początek jest nieco spokojniejszy. Ale nie trwa to długo. Improwizatorskie zacięcie muzyków szybko bowiem daje znać o sobie, w efekcie z niemal każdą sekundą Nilssen-Love podkręca tempo, „ciągnąc” za sobą kolegów zza Oceanu. Nastrój ten udziela się przede wszystkim Fredowi, który bezlitośnie traktuje swoją wiolonczelę, zmuszając ją do wydawania coraz bardziej rozhisteryzowanych tonów. W dalszej części także głównie na nim spoczywa odpowiedzialność za budowanie nastroju, kiedy to – wykorzystując swego laptopa – wraz z perkusistą generuje brzmienia kojarzące się jednoznacznie z muzyką industrialną i noise-rockiem. Rempis zaskakująco długo może sobie tutaj odpocząć, ale gdy już dołącza do kolegów, to nie ma najmniejszego zamiaru oszczędzać się. Im bliżej końca, z tym większą zapamiętałością międzynarodowe trio udowadnia słuchaczom, że free jazz to nie jest muzyka dla grzecznych panienek z dobrych domów. I nie zmienia tego nawet fakt, że na finał panowie nieco łagodnieją. Tak się tylko żegnają. Do następnej płyty. Na której znów będą ostrzy i bezlitośni.
koniec
31 stycznia 2017
Skład:
Dave Rempis – saksofon altowy, saksofon tenorowy
Fred Lonberg-Holm – wiolonczela, efekty elektroniczne
Paal Nilssen-Love – perkusja, instrumenty perkusyjne

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jesienny spacer po parku
Sebastian Chosiński

25 I 2022

Jak na razie, muzykom duńskiego tria Little North udaje się zachować godną podziwu regularność. Kolejne płyty wydają bowiem w odstępach… jedenastomiesięcznych. Najnowsza – zatytułowana „Familiar Places” – uraduje na pewno wszystkich wielbicieli klasycznego nordic-jazzu spod znaku E.S.T. i Jana Garbarka. Tylko patrzeć, jak po kopenhaski zespół wyciągnie swoje ręce monachijska wytwórnia ECM Records.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Moc i eMOCje
Sebastian Chosiński

20 I 2022

Nie zawsze takie marzenia spełniają się. Historia norweskiego kwintetu Bear Brother udowadnia jednak, że warto marzyć. Na swój pierwszy ważny koncert zaprosili do współpracy szwedzkiego puzonistę Matsa Äleklinta, który nie tylko, że im nie odmówił, to na dodatek obiecał dalszą współpracę. Czego efektem stał się doskonały freejazzowy album „Played Freely with Power and Emotion”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Piekielna czeluść świata
Sebastian Chosiński

18 I 2022

Tytuł najnowszej płyty madryckiego kwartetu postrockowego Toundra – „Klątwa” („Hex”) – może budzić niepokój. Podobnie zresztą jak „szyld” najdłuższej kompozycji na albumie – suity „Nienawiść” („El odio”). Widać więc od razu, że to nie jest muzyka dla każdego, a jedynie dla najwytrwalszych wielbicieli gatunku. Którzy na dodatek nie boją się zajrzeć w piekielną czeluść naszego świata.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.