Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 września 2019
w Esensji w Esensjopedii

Arashi
‹Trost Live Series›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTrost Live Series
Wykonawca / KompozytorArashi
Data wydania5 września 2017
Wydawca Trost Records
NośnikCD
Czas trwania45:24
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Akira Sakata, Johan Berthling, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Live at Fylkingen 120:41
2) Live at Fylkingen 224:43
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Świadectwo dojrzałości
[Arashi „Trost Live Series” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Trzecia płyta japońsko-szwedzko-norweskiego freejazzowego tria Arashi otwiera nową serię wydawniczą wiedeńskiej wytwórni Trost Records. W jej ramach prezentowane mają być koncerty związanych z nią artystów. Dlaczego na otwarcie wybrano akurat dzieło Akiry Sakaty, Johana Berthlinga i Paala Nilssen-Love’a? Nie, nie… nic w tym złego. Wszak dla wielbicieli jazzu improwizowanego to już uznana marka.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Świadectwo dojrzałości
[Arashi „Trost Live Series” - recenzja]

Trzecia płyta japońsko-szwedzko-norweskiego freejazzowego tria Arashi otwiera nową serię wydawniczą wiedeńskiej wytwórni Trost Records. W jej ramach prezentowane mają być koncerty związanych z nią artystów. Dlaczego na otwarcie wybrano akurat dzieło Akiry Sakaty, Johana Berthlinga i Paala Nilssen-Love’a? Nie, nie… nic w tym złego. Wszak dla wielbicieli jazzu improwizowanego to już uznana marka.

Arashi
‹Trost Live Series›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTrost Live Series
Wykonawca / KompozytorArashi
Data wydania5 września 2017
Wydawca Trost Records
NośnikCD
Czas trwania45:24
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Akira Sakata, Johan Berthling, Paal Nilssen-Love
Utwory
CD1
1) Live at Fylkingen 120:41
2) Live at Fylkingen 224:43
Wyszukaj / Kup
Nazwa Arashi – w języku japońskim słowo to oznacza „burzę”, „nawałnicę” bądź „sztorm” – przylgnęła już na dobre do wspomnianych powyżej muzyków, choć pierwotnie była jedynie tytułem ich pierwszego wspólnego, wydanego przed trzema laty, albumu. Każdy z nich był już wtedy uznanym twórcą, mającym na koncie po kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt płyt. Początkowo kooperacja Japończyka (saksofonista i klarnecista Akira Sakata), Szweda (kontrabasista Johan Berthling) oraz Norwega (perkusista Paal Nilssen-Love) mogła wydawać się tak częstą wśród jazzmanów efemerydą; pewnie mało kto przewidywał, że wytrzymają ze sobą – biorąc pod uwagę odległość dzielącą Skandynawię od Kraju Kwitnącej Wiśni – tak długo. Sygnałem, że mimo wszystko tak właśnie może się stać, było wydanie w ubiegłym roku krążka „Semikujira”. Trzecie wydawnictwo, dopiero co opublikowane, pozwala widzieć w triu grupę ze znacznie większymi perspektywami. I bez znaczenia jest fakt, że Sakata przekroczył już siedemdziesiątkę. Przecież jeszcze starsi od niego (i wciąż aktywni) są chociażby niemiecki saksofonista Peter Brötzmann czy amerykański puzonista Roswell Rudd.
Najnowsza płyta międzynarodowej supergrupy nosi mało skomplikowany tytuł: „Trost Live Series” (z cyferką „001”), a trafił na nią występ, jaki Sakata, Berthling i Nilssen-Love dali 4 maja tego roku w sztokholmskim klubie Fylkingen. To czterdziestopięciominutowa improwizacja, która podzielona została na dwie „bezimienne” części – głównie po to, by wyczerpany fizycznie Japończyk mógł wziąć chwilę oddechu przed kolejnym potężnym uderzeniem serwowanym słuchaczom. Sakata zalicza się bowiem do tych saksofonistów freejazzowych, którzy podczas „bliskich spotkań trzeciego stopnia” z publiką dają z siebie – dosłownie – wszystko (podobnie zresztą jak wspomniany już Brötzmann). Co jednak nie oznacza, że nie stopniuje napięcia lub że obce jest mu granie klimatyczne. Nic z tych rzeczy. Tyle że – prędzej czy później – w końcu zawsze przejedzie się po zebranych w sali koncertowej jak walec. Ale czy może inaczej reagować artysta, który jako półroczne dziecko przeżył atomowy atak na Hiroszimę?
Pierwszy fragment koncertu (w opisie płyty funkcjonujący jako „Live at Fylkingen 1”) zaczyna się – zgodnie z wymogami gatunku – w miarę spokojnie. Otwiera go saksofon Sakaty; następnie do Japończyka dołączają Nilssen-Love i – na końcu – Berthling, którego kontrabas jest najdelikatniejszym elementem układanki. Z każdą kolejną minutą muzycy grają jednak z coraz większym nerwem i coraz bardziej emocjonalnie, by wreszcie w wskoczyć na tory właściwe artystom uprawiającym freejazzowe poletko. Jest to moment, w którym po plecach zaczynają przebiegać ciarki – w dużej mierze dzięki Sakacie, który zdaje się przekraczać kolejne granice niemożliwości. Nie można zagrać głośniej? Otóż można. Nie da się mocniej? Przeciwnie. Nie warto szybciej? Skądże. Nawet trzeba. Bo przecież tempo podkręca sekcja rytmiczna, która skutecznie dopasowuje się do pełnych furii improwizacji Japończyka.
Dotarłszy do granicy wytrzymałości (swojej i słuchaczy), trio wycisza emocje; na polu boju przez kilka kolejnych minut pozostaje jedynie Berthling. Po to, by pozostali muzycy mogli odsapnąć i zacząć na nowo budować misterną konstrukcję, pełną wyboistych fraz i postrzępionych motywów. W „Live at Fylkingen 2” Sakata sięga po drugi ze swoich sztandarowych instrumentów, czyli klarnet, który pojawia się z całkowitego wyciszenia. Służy on głównie stworzeniu odpowiedniego nastroju, bo kiedy zespół nabiera mocy, artysta z Kraju Kwitnącej Wiśni ponownie sięga po saksofon. Nie odpuszcza sobie także… zabrania głosu. I to dosłownie. Tradycją jest bowiem, że Japończyk okrasza zespołowe improwizacje wokalizami. Tym razem prezentuje pełną gamę swych możliwości – od scenicznego szeptu, poprzez gardłowy śpiew, aż po pogranicze krzyku. Czyli robi z własnym głosem dokładnie to samo, co robiłby z saksofonem. Do którego zresztą pod koniec wraca, aby postawić „kropkę nad i”. Nie jest to wprawdzie najwybitniejsze dzieło Sakaty ani całego Arashi („Semikujira” prezentowała się ciekawiej), ale dla wielbicieli jazzowej awangardy i tak powinno być lekturą obowiązkową. Jak pewnie – ale to okaże się dopiero w przyszłości – cała seria „Trost Live”.
koniec
31 października 2017
Skład:
Akira Sakata – saksofon altowy, klarnet, głos
Johan Berthling – kontrabas
Paal Nilssen-Love – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Od Maroka do Syrii droga wiedzie przez Paryż
Sebastian Chosiński

19 IX 2019

To nie jest debiut wymarzony. Francuskiej formacji Pelegrin sporo jeszcze brakuje do tego, aby okrzyknąć ją rewelacją. Ale jednak na „Al-Mahruqa” słychać pewne elementy, które pozwalają sądzić, że w przyszłości rockowy – a nade wszystko psychodeliczno-stonerowy – światek będzie mieć z paryżan pociechę.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Na cztery boskie wiatry
Sebastian Chosiński

17 IX 2019

Trzy i pół roku! tyle kazał czekać na swoją nową płytę holenderski kwintet Monomyth. Zespół, który w swej twórczości łączy wpływy psychodelii ze space- i krautrockiem, a nawet nie unika nawiązań do post-rocka i progresywnej elektroniki w stylu Tangerine Dream. To wszystko znajdziecie na trwającym zaledwie czterdzieści minut concept-albumie „Orbis Quadrantis”.

więcej »

Olbrzym, którego nie należy się bać
Sebastian Chosiński

12 IX 2019

Aż trudno w to uwierzyć, ale petersburski Piknik (Пикник) obchodził w ubiegłym roku czterdziestolecie istnienia. Co ciekawe, do dzisiaj w składzie grupy nie pozostał już ani jeden z jego założycieli; nie był nim nawet pełniący nieprzerwanie funkcję lidera od 1981 roku wokalista i gitarzysta Edmund Szklarski. Najnowszy album formacji, „В руках великана”, jest jej dwudziestym trzecim wydawnictwem z premierowym studyjnym materiałem.

więcej »

Polecamy

Lament zniewolonego ludu

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jesteś moim sercem, jesteś moją duszą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.