Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 6 czerwca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Motorpsycho
‹The Crucible›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe Crucible
Wykonawca / KompozytorMotorpsycho
Data wydania15 lutego 2019
Wydawca Rune Grammofon
NośnikCD
Czas trwania40:30
Gatunekrock
EAN7033662010301
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Bent Sæther, Hans Magnus Ryan, Tomas Järmyr, Helge Sten, Susanna Wallumrød, Lars Horntveth
Utwory
CD1
1) Psychotzar08:43
2) Lux aeterna10:56
3) The Crucible20:51
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: A światłość wiekuista niechaj…
[Motorpsycho „The Crucible” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Drugi album nagrany przez norweskie Motorpsycho z udziałem szwedzkiego perkusisty Tomasa Järmyra, który dołączył do zespołu przed trzema laty, sprawia, że przestajemy tęsknić za Kennethem Kapstadem, poprzednim bębniarzem formacji z Trondheim. Na „The Crucicble” słychać wyraźnie, że Szwed stał się pełnoprawnym członkiem zespołu, osiągając z Hansem Magnusem Ryanem i Bentem Sætherem pełną symbiozę.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: A światłość wiekuista niechaj…
[Motorpsycho „The Crucible” - recenzja]

Drugi album nagrany przez norweskie Motorpsycho z udziałem szwedzkiego perkusisty Tomasa Järmyra, który dołączył do zespołu przed trzema laty, sprawia, że przestajemy tęsknić za Kennethem Kapstadem, poprzednim bębniarzem formacji z Trondheim. Na „The Crucicble” słychać wyraźnie, że Szwed stał się pełnoprawnym członkiem zespołu, osiągając z Hansem Magnusem Ryanem i Bentem Sætherem pełną symbiozę.

Motorpsycho
‹The Crucible›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe Crucible
Wykonawca / KompozytorMotorpsycho
Data wydania15 lutego 2019
Wydawca Rune Grammofon
NośnikCD
Czas trwania40:30
Gatunekrock
EAN7033662010301
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Bent Sæther, Hans Magnus Ryan, Tomas Järmyr, Helge Sten, Susanna Wallumrød, Lars Horntveth
Utwory
CD1
1) Psychotzar08:43
2) Lux aeterna10:56
3) The Crucible20:51
Wyszukaj / Kup
Kiedy przed trzema laty z obozu Motorpsycho dotarła wieść, że z grupą rozstaje się Kenneth Kapstad (od 2014 roku coraz bardziej skupiający się na działalności w zespole Spidergawd), wśród fanów zapanowała konsternacja. Jak to, odchodzi muzyk, który w ciągu minionej dekady miał ogromny wpływ na stylistyczną ewolucję formacji? Z którym Hans Magnus Ryan i Bent Sæther nagrali tak udane albumy, jak „Behind the Sun” (2014) i „Here Be Monsters” (2016)? Cóż, zdarza się i tak. Drogi Kennetha, Hansa Magnusa i Benta rozeszły się, ale to wcale nie oznacza, że panowie patrzą na siebie krzywo i że w przyszłości niemożliwa jest między nimi jakakolwiek kooperacja artystyczna. Wszak Kapstad i Ryan wciąż jeszcze są podporami supergrupy Møster!, czego dowodzi wydana w sierpniu ubiegłego roku płyta „States of Minds”.
Po odejściu Kennetha obowiązki perkusisty powierzono doświadczonemu szwedzkiemu pałkerowi Tomasowi Järmyrowi, który oprócz współpracy z Motorpsycho udziela się również chociażby we włoskiej awangardowo-rockowej formacji Zu (dwa lata temu wydał z nią ekscytujący album „Jhator”). Mimo tak wielu zajęć „pozalekcyjnych”, trio znajduje czas na realizację kolejnych wydawnictw. Ba! od jakiegoś czasu podchodzi do własnej twórczości z jeszcze większym rozmachem. „The Tower” – pierwszy krążek nagrany z Tomasem, który ukazał się we wrześniu 2017 roku – był dwupłytowym concept-albumem, nawiązującym do tematów biblijnych; najnowszy „The Crucible” – tym razem pojedynczy – jest zaś jego bezpośrednią kontynuacją. I wcale nie jest powiedziane, że to koniec muzycznych opowieści Motorpsycho, które swoje źródła mają w Starym i Nowym Testamencie.
Kolejnymi wspólnymi mianownikami obu produkcji są: wydawcy, czyli wytwórnia Rune Grammofon z Oslo (w przypadku płyty kompaktowej) i Stickman Records z Norymbergi (w przypadku krążków winylowych), oraz twórca okładek, to jest norweski malarz rodem z Trondheim – a więc miasta, z którego wywodzi się zespół – Håkon Gullvåg (rocznik 1959). Ciekawostką jest również to, że oba albumy w zdecydowanej większości nagrane zostały poza Norwegią (ba! w ogóle poza Skandynawią): „The Tower” w Kalifornii, w Los Angeles i miasteczku Joshua Tree, a „The Crucible” w walijskim Monmouth. Jedynie goście zarejestrowali swoje ścieżki w studiach norweskich. A tym razem członkowie Motorpsycho skorzystali z pomocy ukrywającego się pod pseudonimem Deathprod Helgego Stena, który odpowiadał za efekty elektroniczne, produkcję i mastering, jego żony, wokalistki Susanny Wallumrød, oraz grającego na instrumentach dętych Larsa Horntvetha, podpory innej norweskiej formacji awangardowej – Jaga Jazzist.
Nowym albumem Motorpsycho fani cieszą się zaledwie od kilku dni (dokładnie od piątku 15 lutego). Trochę krótko, by ferować autorytatywne wyroki, ale nie zmienia to faktu, że po kilkunastu odsłuchach można jednak spróbować dokonać w miarę obiektywnej, sprawiedliwej oceny. Co jest podstawowym plusem tego wydawnictwa w porównaniu z poprzednim – to przede wszystkim czas trwania: „The Tower” był pod tym względem nieco przeciągnięty, ale „The Crucible” jest idealne. Czterdzieści minut wystarczy, aby zaspokoić apetyt zagorzałych fanów, a jednocześnie podgrzać emocje na tyle, aby przez kolejne miesiące z utęsknieniem wyczekiwali oni kontynuacji (bo chyba będzie, prawda?). Ale nie wybiegajmy zbyt daleko w przyszłość; wszak kompakt Rune Grammofon jest wciąż na tyle gorący, że parzy w dłonie. Na płytę – w obu wersjach (CD i LP) – trafiły te same kompozycje, rozbudowane na tyle, że zmieściły się jedynie trzy. Nie jest to jednak żadne zaskoczenie, ponieważ praktycznie na każdym wydawnictwie Norwegów – chociaż nie, pamięć bywa niekiedy zawodna, ponieważ mimo wszystko zdarzały się wyjątki – nie brakuje utworów trwających po kilkanaście minut. A tym razem trafił się nawet dwudziestominutowy!
Płytę otwiera najkrótsza z opowieści – „Psychotzar”. Jest to za to bardzo energetyczne otwarcie, w którym stonerowe gitary mieszają się z heavymetalową sekcją rytmiczną, a nad wszystkim góruje smutno-niepokojący głos wokalisty. Dzięki efektom Helgego Stena całość nabiera transowego charakteru, choć Deathprod nie zapomniał także o dodaniu sporej porcji psychodelicznego „brudu”. Czyściej robi się jedynie w tych momentach, gdy solówki gra Hans Magnus Ryan, dzięki czemu bez najmniejszych przeszkód możemy cieszyć się wytworami jego talentu i wyobraźni. Po przesileniu w mniej więcej dwóch trzecich utworu trio od nowa buduje napięcie – i robi to jeszcze intensywniej, maksymalnie zagęszczając fakturę kompozycji. Jeśli muzykom zależało na tym, aby już na samym początku albumu wprawić słuchaczy w oszołomienie – trzeba przyznać, że udało im się znakomicie.
Rozdział drugi tej historii to „Lux aeterna” (czyli „Światłość wiekuista”). Tytuł do czegoś zobowiązuje – i muzycy mają tego pełną świadomość. Może więc dlatego tę właśnie kompozycję wzbogacają żeńskim wokalem (Susanna Wallumrød) oraz partiami saksofonu i klarnetu (Lars Horntveth). Początek jest jeszcze delikatny, znaczony dźwiękami gitary akustycznej i eterycznym trójgłosem. Później jednak utwór nabiera mocy; przez kilkadziesiąt sekund trio – choć w rzeczywistości kwartet, ponieważ należy jeszcze doliczyć Larsa – rozpędza się, aby znów wyhamować i przenieść się z XXI wieku w psychodeliczne lata 70. ubiegłego stulecia. Ten manewr panowie z Motorpsycho powtarzają parokrotnie, po drodze pozwalając sobie na intrygującą improwizację, zbudowaną przede wszystkim na dialogach gitary i saksofonu. Następnie Hans Magnus, nagadawszy się już z Horntvethem, odreagowuje „spór” z nim w samotności, serwując bliską progresywnej stylistyce nastrojową solówkę. W finale natomiast najpierw następuje powrót do akustycznego otwarcia „Światłości…”, by w ostatniej minucie udowodnić, że mimo wszystko Norwegom (i Szwedowi) najbliższy jest rockowy rozmach.
„The Crucible” to suita stanowiąca najprawdziwsze opus magnum albumu. Utwór, w którym – nie tylko z racji długości – dzieje się najwięcej. Hans Magnus, Bent i Thomas dbają tu o to, aby co kilka minut pojawiał się nowy intrygujący wątek. Nie brakuje także aranżacyjnych smaczków; dlatego z psychodelicznym „brudem” i elektronicznymi „pomrukami” sąsiadują delikatne tony fortepianu i symfoniczne wtręty mellotronu (imitującego smyczki). Stonerowo-metalowa sekcja rytmiczna pojawia się zaś w tle zgrzytliwej i przesterowanej, choć niekoniecznie noise’owej, gitary. Z kolei po szaleńczych eksplozjach następują momenty wyciszenia, stanowiące punkt wyjścia do dalszego mozolnego wznoszenia majestatycznej budowli. Tą budowlą okazuje się całe „The Crucible” – album, który sprawia, że Tomas Järmyr przestaje być tym, który „zastąpił Kennetha Kapstada” i staje się pełnoprawnym członkiem grupy. Do którego Ryan i Sæther mogą już bez najmniejszych obaw czy wątpliwości zawołać: „Jeden za wszystkich! Wszyscy za jednego!” Szukacie płyty, która powinna znaleźć się w ścisłym gronie „najlepszych wydawnictw 2019 roku”? No to już ją macie!
koniec
19 lutego 2019
Skład:
Hans Magnus Ryan – śpiew, gitara elektryczna, gitara akustyczna, fortepian
Bent Sæther – śpiew, gitara basowa, gitara elektryczna, mellotron
Tomas Järmyr – perkusja, instrumenty perkusyjne, śpiew, mellotron
Gościnnie:
Helge Sten – elektronika, produkcja, mastering
Susanna Wallumrød – śpiew (2)
Lars Horntveth – instrumenty dęte (2)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Wrzesień to dla jazzmanów intensywna pora
Sebastian Chosiński

4 VI 2020

Trudno byłoby mi znaleźć lepszy, niż Lean Left, przykład na zobrazowanie pojęcia „międzynarodowa supergrupa”. Kwartet ten tworzą bowiem muzycy ze Stanów Zjednoczonych (Ken Vandermark), Anglii (Andy Moor), Holandii (Terrie Hessels) oraz Norwegii (Paal Nilssen-Love). I każdy z nich ma już w swoim curriculum vitae olbrzymi dorobek. Teraz dołożyli do swojej teczki jeszcze jeden album – „Medemer”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Plus jeden – i na dwa kontrabasy!
Sebastian Chosiński

2 VI 2020

Free jazz kojarzy nam się przede wszystkim z nieskrępowanymi, pełnymi emocji i energii improwizacjami. Ale nie zawsze ma takie właśnie oblicze, co postanowiło udowodnić norweskie trio Frodego Gjerstada, do którego tym razem dołączył – obok Jona Runego Strøma i Paala Nilssen-Love’a – drugi kontrabasista: Øyvind Storesund. Co wyszło z ich kooperacji, można usłyszeć na wydanym na początku maja albumie „Forgotten City”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Kopernik jak antyczne bóstwo
Sebastian Chosiński

28 V 2020

Kiedy z okładki płyty patrzy na Ciebie stylizowany na antycznego boga Mikołaj Kopernik, nie sposób przejść obojętnie obok takiego wydawnictwa. Zwłaszcza jeżeli album nagrała formacja pochodząca nie znad Wisły, ale ze Stanów Zjednoczonych. A tak jest w przypadku grupy The Burning Brain Band, która w połowie marca rozpoczęła swą artystyczną drogę do wieczności.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Z tego cyklu

Wrzesień to dla jazzmanów intensywna pora
— Sebastian Chosiński

Plus jeden – i na dwa kontrabasy!
— Sebastian Chosiński

Kopernik jak antyczne bóstwo
— Sebastian Chosiński

W cieniu kościelnej wieży
— Sebastian Chosiński

Okrzyk radości? I szczęścia!
— Sebastian Chosiński

Hop, hop, hop prosto w… Błoto!
— Sebastian Chosiński

Dwanaście miesięcy wcześniej
— Sebastian Chosiński

Czyst(sz)a forma
— Sebastian Chosiński

Gwiezdna odyseja
— Sebastian Chosiński

Dwaj panowie „D” – Drążek i Drake
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Może być tylko gorzej
— Sebastian Chosiński

PRL w kryminale: Downar jak komisarz Maigret
— Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Przejdziem Dniepr, dojdziem do Bugu…
— Sebastian Chosiński

Bóg, heros, karzeł i wojowniczka
— Sebastian Chosiński

Prometeusze na sowieckim widelcu
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Rozpruwacz w Petersburgu
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Narodziny krautrocka!
— Sebastian Chosiński

Łotr łotra łotrem pogania
— Sebastian Chosiński

Na pogańskim globie
— Sebastian Chosiński

PRL w kryminale: Kuszenie majora Downara
— Sebastian Chosiński

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.