Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 czerwca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Jordsjø
‹Nattfiolen›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNattfiolen
Wykonawca / KompozytorJordsjø
Data wydania24 maja 2019
Wydawca Karisma Records
NośnikCD
Czas trwania39:59
Gatunekrock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Håkon Oftung (Dauinghorn of Jordsjø), Kristian Frøland, Håkon Knutzen, Ståle Langhelle, Christian Meaas Svendsen, Vilde Mortensen Storesund, Geir Opdal
Utwory
CD1
1) Ouverture01:20
2) Stifinner07:52
3) Solens sirkulære sang07:39
4) Septemberbål01:49
5) Mine Templer II06:30
6) Til våren09:03
7) Ulvenatt05:46
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Patrząc w przeszłość, iść przed siebie
[Jordsjø „Nattfiolen” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
To było rażące niedopatrzenie! Parokrotnie pojawiał się już w „Esensji” zespół Tusmørke, a jeszcze ani razu Jordsjø, inny projekt wokalisty, gitarzysty i klawiszowca Håkona Oftunga. Na szczęście teraz pojawił się dobry pretekst, aby choć trochę nadrobić zaległości w tym temacie. Norwegowie wydali bowiem właśnie drugi (a w zasadzie trzeci) oficjalny album – „Nattfiolen”.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Patrząc w przeszłość, iść przed siebie
[Jordsjø „Nattfiolen” - recenzja]

To było rażące niedopatrzenie! Parokrotnie pojawiał się już w „Esensji” zespół Tusmørke, a jeszcze ani razu Jordsjø, inny projekt wokalisty, gitarzysty i klawiszowca Håkona Oftunga. Na szczęście teraz pojawił się dobry pretekst, aby choć trochę nadrobić zaległości w tym temacie. Norwegowie wydali bowiem właśnie drugi (a w zasadzie trzeci) oficjalny album – „Nattfiolen”.

Jordsjø
‹Nattfiolen›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNattfiolen
Wykonawca / KompozytorJordsjø
Data wydania24 maja 2019
Wydawca Karisma Records
NośnikCD
Czas trwania39:59
Gatunekrock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Håkon Oftung (Dauinghorn of Jordsjø), Kristian Frøland, Håkon Knutzen, Ståle Langhelle, Christian Meaas Svendsen, Vilde Mortensen Storesund, Geir Opdal
Utwory
CD1
1) Ouverture01:20
2) Stifinner07:52
3) Solens sirkulære sang07:39
4) Septemberbål01:49
5) Mine Templer II06:30
6) Til våren09:03
7) Ulvenatt05:46
Wyszukaj / Kup
Określiłem „Nattfiolen” mianem drugiej – względnie trzeciej – oficjalnej płyty zespołu, a i tak nie mam pewności, czy słusznie. Równie dobrze mógłbym bowiem stwierdzić, że to jego piąte wydawnictwo – i też bym się wybronił przed sądem. Historia zespołu jest trochę zagmatwana, co znalazło również odzwierciedlenie w dyskografii norweskiej formacji. Spróbujmy zatem na początek ustalić pewne rzeczy. Grupa powstała jesienią 2014 roku z inicjatywy dwóch przyjaciół. Głównym motorem napędowym jest wokalista, gitarzysta i klawiszowiec Håkon Oftung, udzielający się jednocześnie w kilku innych projektach, spośród których najsłynniejszym i najbardziej popularnym – zarówno w Skandynawii, jak i poza nią – jest Tusmørke („Elektriske skrekkøgler og forhistoriske framtidsfabler”, „Ført bak lyset”, „Hinsides”, „Fjernsyn i farver”). Od samego początku wspomaga go perkusista Kristian Frøland, którego stopień zaangażowania w powstawanie kolejnych płyt był jednak zmienny (choć można go usłyszeć na wszystkich wydawnictwach Jordsjø).
Od początku istnienia Håkon i Kristian wierni są tej samej stylistyce, starając się w swojej twórczości łączyć wpływy progresu z elementami skandynawskiego folku. W efekcie przypomina to dokonania Jethro Tull wymieszane z twórczością takich klasyków rocka pochodzących z Europy Północnej, jak norweskie Prudence i Kerrs Pink czy szwedzkie Kebnekajse, Ragnarök i Berits Halsband. Zadebiutowali w 2015 roku wydaną własnym sumptem kasetą demo „Jordsjø” (na gitarze zagrał tam dodatkowo Håkon Knutzen); rok później ukazała się druga kaseta – „Jordsjø II” (tu z kolei usłyszeć można drugiego bębniarza Torego Flatjorda oraz wspomagającą Oftunga w chórkach Vilde Mortensen Storesund), a po pięciu kolejnych miesiącach trzecia – „Songs from the Northern Wasteland” (tym razem będąca splitem z elektronicznym projektem Breidablik), do nagrania której zaproszony został perkusista Tusmørke Martin Nordrum Kneppen (znany też jako HlewagastiR). Mając już całkiem sporo materiału w ręku, Håkon i Kristian postanowili zainteresować nim którąś z profesjonalnych wytwórni płytowych. Padło na mającą siedzibę w Bergen Karisma Records.
Podpisanie kontraktu z prawdziwego zdarzenia sprawiło, że szybko zaczęły ukazywać się oficjalne płyty zespołu: najpierw „debiutanckie” – rozumiecie ten cudzysłów, prawda? – „Jord” (2017), powstałe z pomocą basisty Roberta Dalla Frøsetha z grupy Spectral Haze, a następnie „Jordsjø” (2018), które było kompilacją nagrań z trzech pierwszych kaset formacji. Wydając ten drugi krążek, można uznać, że grupa wyszła na prostą; ocaliła swoje undergroundowe dokonania i teraz mogła wreszcie śmiało spojrzeć w przyszłość. Efektem tego „śmiałego patrzenia” okazało się „Nattfiolen”, opublikowane przez Karisma Records 24 maja tego roku. Podstawowy skład ponownie tworzyli Oftung i Frøland, ale nie zabrakło także gości, wśród których byli zarówno starzy znajomi – vide chórzystka Vilde Mortensen Storesund i Håkon Knutzen, tym razem grający na perkusjonaliach – jak i nowi przyjaciele zespołu: kontrabasista Christian Meaas Svendsen (udzielający się między innymi w takich freejazzowych formacjach, jak Jon Rune Strøm Quintet, Large Unit i Momentum) oraz dwaj klawiszowcy, Ståle Langhelle i Geir Opdal (kojarzony z eksperymentalno-ambientowych grup BOK, BIO bądź Untermensch).
Dzięki zaproszeniu do studia gości muzyka Jordsjø zdecydowanie zyskała na brzmieniu, które stało się znacznie bogatsze. Ale nie zapominajmy o tym, że i bez nich Håkon Oftung zapewne by sobie poradził, skoro jest nadzwyczaj zdolnym i pojętnym multiinstrumentalistą. Chodziło jednak o wpuszczenie do krwioobiegu zespołu świeżej krwi. I jeśli o to chodzi, zabieg zakończył się pełnym sukcesem. Na czterdziestominutowe „Nattfiolen” składa się pięć pełnoprawnych kompozycji oraz dwie miniatury; od jednej z nich – zatytułowanej adekwatnie do pełnionej roli „Ouverture” – album się zaczyna. Jest to początek nadzwyczaj delikatny, znaczony głównie dźwiękami dwóch instrumentów, które także później będą odgrywać pierwszoplanową rolę, czyli fletu i fortepianu. W kontrze do „Uwertury” rozbrzmiewa otwarcie „Stifinner” – dynamiczne, mocno progresywne, ale z folkowymi naleciałościami zahaczającymi o inspiracje muzyką dawną (kłaniają się Jethro Tull i Gryphon!). Po energetycznym początku z czasem grupa łagodnieje, na co wpływ ma również wykorzystanie przez Håkona gitary akustycznej. Ale nawet gdy sięga po gitarę elektryczną, nadal skupia się głównie na budowaniu nostalgicznego nastroju.
A że Oftung ma szczególny dar do tworzenia pięknych i smutnych jednocześnie melodii, nic dziwnego, że „Stifinner” skręca w tę właśnie stronę. By jednak nie było tylko uroczo, nadchodzi taki moment (w sumie około dziewięćdziesięciu sekund), w którym muzycy zaczynają mocno kombinować – zarówno w warstwie rytmicznej, jak i aranżacyjnej. Trzeci w kolejności utwór „Solens sirkulære sang” nie wnosi nic nowego, ugruntowuje za to wszystko, co poznaliśmy wcześniej. Z tą różnicą, że w większym stopniu wykorzystywane są w nim syntezatory – i we fragmentach spokojniejszych (gdy towarzyszą fletowi i gitarze akustycznej), i tych dynamiczniejszych. Dzięki nim także w finale robi się coraz dostojniej i majestatyczniej. Chciało się wręcz rzec: dworsko – w nawiązaniu do inspiracji muzyką dawną. Której echa rozbrzmiewają również w drugiej z miniatur, opartym na gitarze akustycznej „Septemberbål”. To udany przerywnik, po którym następuje „Mine Templer II” z istotnym nowym elementem w postaci organów, które dołączają do fortepianu i syntezatora (tym razem odpowiadającego za sprzężone dźwięki). Sekcja rytmiczna z kolei – to tutaj Kristiana wspiera na kontrabasie Christian Meaas Svendsen – dba o progresywny rozmach.
Opus magnum wydawnictwa jawi się natomiast dziewięciominutowy „Til våren” – najdłuższy i najbardziej zróżnicowany. Obecne są w nim wszystkie te elementy, za które już wcześniej chwaliłem Jordsjø, czyli delikatne partie akustyczne (flet, fortepian, gitara) sąsiadujące z pełnymi rozmachu sekwencjami rockowymi (w których szczególnie dużo pracy mają bębniarz i gitarzysta). Nad wszystkim góruje jednak piękny motyw zagrany na flecie, które repryza pojawia się również w końcowej fazie kompozycji. Co ciekawe, ewoluuje on do tego stopnia, że w finale nabiera nieco posępnego charakteru. Jakby muzycy chcieli nas przed czymś przestrzec… Równie dobrze „Nattfiolen” mogłoby się w tym momencie skończyć (tak zresztą sugerowałaby dramaturgia), lecz wtedy mielibyśmy do czynienia z płytą zdecydowanie zbyt krótką i najprawdopodobniej pozostawiającą słuchacza z uczuciem niedosytu. Dlatego po „Til våren” pojawia się jeszcze „Ulvenatt” – stonowany i minimalistyczny w środkach, wolny i dostojny, wykorzystujący przez pięć minut ten sam wątek. Po to, by wyciszyć emocje i przygotować do tego, co nieuchronne – godnego pożegnania.
koniec
30 maja 2019
Skład:
Håkon Oftung – śpiew, flet, gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara basowa, elektryczne organy, mellotron, klawinet, syntezator, fortepian
Kristian Frøland – perkusja, trójkąt, instrumenty perkusyjne
Gościnnie:
Håkon Knutzen – instrumenty perkusyjne
Ståle Langhelle – syntezator (2)
Christian Meaas Svendsen – kontrabas (5)
Vilde Mortensen Storesund – chórki (6)
Geir Opdal – syntezator (7)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Trio, które staje się duetem
Sebastian Chosiński

14 VI 2019

Każda akcja rodzi reakcję. W 1977 roku SBB działało tak intensywnie, koncertując i nagrywając, że fizycznie i psychicznie nie wytrzymał tego najmłodszy z muzyków Apostolis Anthimos. W efekcie musiał zrobić sobie przerwę; dwaj pozostali postanowili jednak wypełnić wcześniejsze zobowiązania i przez kilka tygodni Józef Skrzek i Jerzy Piotrowski grali w duecie. Między innymi na sopockim festiwalu Pop Session, co dokumentuje wznowiony niedawno materiał.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: „Coraz więcej szklanych oczu…”
Sebastian Chosiński

13 VI 2019

W 1977 roku trio SBB zarejestrowało tyle muzyki, że starczyło jej w sumie na sześć (sic!) płyt długogrających. Ukazały się one później – w tym samym lub następnym roku - w Polsce, Czechosłowacji oraz w obu państwach niemieckich. Za najlepszą z całego grona należy – z perspektywy ponad czterech dekad – uznać opublikowane przez czeski Supraphon „SBB”, przez wielbicieli zespołu zwany potocznie „Wołaniem o brzęk szkła”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Dzicy i nieskrępowani
Sebastian Chosiński

6 VI 2019

Tropiques to kolejny projekt, w jaki zaangażował się szwedzki trębacz – i tym razem także klawiszowiec – Goran Kajfeš. Pierwsza płyta zespołu ujrzała światło dzienne dwa lata temu. Przyznam, że byłem przekonany, iż będzie ona zarazem płytą ostatnią. A tymczasem w tym roku spotkała nas wielka niespodzianka – album „Into the Wild”. Który od debiutu nie różni się w zasadzie tylko jednym – poziomem. Jest tak samo porywający jak „Enso”.

więcej »

Polecamy

Echa – suplement

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Echa – suplement
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Prawdziwe talenty znajdziemy na ulicy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Melinda na kwasie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tango z Morskiego Oka (w Warszawie)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Cała ta miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Stylowe, jak Chevrolet El Camino z 1968
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dajesz Rudolf, dajesz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.