Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 października 2019
w Esensji w Esensjopedii

Jordsjø
‹Nattfiolen›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNattfiolen
Wykonawca / KompozytorJordsjø
Data wydania24 maja 2019
Wydawca Karisma Records
NośnikCD
Czas trwania39:59
Gatunekrock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Håkon Oftung (Dauinghorn of Jordsjø), Kristian Frøland, Håkon Knutzen, Ståle Langhelle, Christian Meaas Svendsen, Vilde Mortensen Storesund, Geir Opdal
Utwory
CD1
1) Ouverture01:20
2) Stifinner07:52
3) Solens sirkulære sang07:39
4) Septemberbål01:49
5) Mine Templer II06:30
6) Til våren09:03
7) Ulvenatt05:46
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Patrząc w przeszłość, iść przed siebie
[Jordsjø „Nattfiolen” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
To było rażące niedopatrzenie! Parokrotnie pojawiał się już w „Esensji” zespół Tusmørke, a jeszcze ani razu Jordsjø, inny projekt wokalisty, gitarzysty i klawiszowca Håkona Oftunga. Na szczęście teraz pojawił się dobry pretekst, aby choć trochę nadrobić zaległości w tym temacie. Norwegowie wydali bowiem właśnie drugi (a w zasadzie trzeci) oficjalny album – „Nattfiolen”.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Patrząc w przeszłość, iść przed siebie
[Jordsjø „Nattfiolen” - recenzja]

To było rażące niedopatrzenie! Parokrotnie pojawiał się już w „Esensji” zespół Tusmørke, a jeszcze ani razu Jordsjø, inny projekt wokalisty, gitarzysty i klawiszowca Håkona Oftunga. Na szczęście teraz pojawił się dobry pretekst, aby choć trochę nadrobić zaległości w tym temacie. Norwegowie wydali bowiem właśnie drugi (a w zasadzie trzeci) oficjalny album – „Nattfiolen”.

Jordsjø
‹Nattfiolen›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNattfiolen
Wykonawca / KompozytorJordsjø
Data wydania24 maja 2019
Wydawca Karisma Records
NośnikCD
Czas trwania39:59
Gatunekrock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Håkon Oftung (Dauinghorn of Jordsjø), Kristian Frøland, Håkon Knutzen, Ståle Langhelle, Christian Meaas Svendsen, Vilde Mortensen Storesund, Geir Opdal
Utwory
CD1
1) Ouverture01:20
2) Stifinner07:52
3) Solens sirkulære sang07:39
4) Septemberbål01:49
5) Mine Templer II06:30
6) Til våren09:03
7) Ulvenatt05:46
Wyszukaj / Kup
Określiłem „Nattfiolen” mianem drugiej – względnie trzeciej – oficjalnej płyty zespołu, a i tak nie mam pewności, czy słusznie. Równie dobrze mógłbym bowiem stwierdzić, że to jego piąte wydawnictwo – i też bym się wybronił przed sądem. Historia zespołu jest trochę zagmatwana, co znalazło również odzwierciedlenie w dyskografii norweskiej formacji. Spróbujmy zatem na początek ustalić pewne rzeczy. Grupa powstała jesienią 2014 roku z inicjatywy dwóch przyjaciół. Głównym motorem napędowym jest wokalista, gitarzysta i klawiszowiec Håkon Oftung, udzielający się jednocześnie w kilku innych projektach, spośród których najsłynniejszym i najbardziej popularnym – zarówno w Skandynawii, jak i poza nią – jest Tusmørke („Elektriske skrekkøgler og forhistoriske framtidsfabler”, „Ført bak lyset”, „Hinsides”, „Fjernsyn i farver”). Od samego początku wspomaga go perkusista Kristian Frøland, którego stopień zaangażowania w powstawanie kolejnych płyt był jednak zmienny (choć można go usłyszeć na wszystkich wydawnictwach Jordsjø).
Od początku istnienia Håkon i Kristian wierni są tej samej stylistyce, starając się w swojej twórczości łączyć wpływy progresu z elementami skandynawskiego folku. W efekcie przypomina to dokonania Jethro Tull wymieszane z twórczością takich klasyków rocka pochodzących z Europy Północnej, jak norweskie Prudence i Kerrs Pink czy szwedzkie Kebnekajse, Ragnarök i Berits Halsband. Zadebiutowali w 2015 roku wydaną własnym sumptem kasetą demo „Jordsjø” (na gitarze zagrał tam dodatkowo Håkon Knutzen); rok później ukazała się druga kaseta – „Jordsjø II” (tu z kolei usłyszeć można drugiego bębniarza Torego Flatjorda oraz wspomagającą Oftunga w chórkach Vilde Mortensen Storesund), a po pięciu kolejnych miesiącach trzecia – „Songs from the Northern Wasteland” (tym razem będąca splitem z elektronicznym projektem Breidablik), do nagrania której zaproszony został perkusista Tusmørke Martin Nordrum Kneppen (znany też jako HlewagastiR). Mając już całkiem sporo materiału w ręku, Håkon i Kristian postanowili zainteresować nim którąś z profesjonalnych wytwórni płytowych. Padło na mającą siedzibę w Bergen Karisma Records.
Podpisanie kontraktu z prawdziwego zdarzenia sprawiło, że szybko zaczęły ukazywać się oficjalne płyty zespołu: najpierw „debiutanckie” – rozumiecie ten cudzysłów, prawda? – „Jord” (2017), powstałe z pomocą basisty Roberta Dalla Frøsetha z grupy Spectral Haze, a następnie „Jordsjø” (2018), które było kompilacją nagrań z trzech pierwszych kaset formacji. Wydając ten drugi krążek, można uznać, że grupa wyszła na prostą; ocaliła swoje undergroundowe dokonania i teraz mogła wreszcie śmiało spojrzeć w przyszłość. Efektem tego „śmiałego patrzenia” okazało się „Nattfiolen”, opublikowane przez Karisma Records 24 maja tego roku. Podstawowy skład ponownie tworzyli Oftung i Frøland, ale nie zabrakło także gości, wśród których byli zarówno starzy znajomi – vide chórzystka Vilde Mortensen Storesund i Håkon Knutzen, tym razem grający na perkusjonaliach – jak i nowi przyjaciele zespołu: kontrabasista Christian Meaas Svendsen (udzielający się między innymi w takich freejazzowych formacjach, jak Jon Rune Strøm Quintet, Large Unit i Momentum) oraz dwaj klawiszowcy, Ståle Langhelle i Geir Opdal (kojarzony z eksperymentalno-ambientowych grup BOK, BIO bądź Untermensch).
Dzięki zaproszeniu do studia gości muzyka Jordsjø zdecydowanie zyskała na brzmieniu, które stało się znacznie bogatsze. Ale nie zapominajmy o tym, że i bez nich Håkon Oftung zapewne by sobie poradził, skoro jest nadzwyczaj zdolnym i pojętnym multiinstrumentalistą. Chodziło jednak o wpuszczenie do krwioobiegu zespołu świeżej krwi. I jeśli o to chodzi, zabieg zakończył się pełnym sukcesem. Na czterdziestominutowe „Nattfiolen” składa się pięć pełnoprawnych kompozycji oraz dwie miniatury; od jednej z nich – zatytułowanej adekwatnie do pełnionej roli „Ouverture” – album się zaczyna. Jest to początek nadzwyczaj delikatny, znaczony głównie dźwiękami dwóch instrumentów, które także później będą odgrywać pierwszoplanową rolę, czyli fletu i fortepianu. W kontrze do „Uwertury” rozbrzmiewa otwarcie „Stifinner” – dynamiczne, mocno progresywne, ale z folkowymi naleciałościami zahaczającymi o inspiracje muzyką dawną (kłaniają się Jethro Tull i Gryphon!). Po energetycznym początku z czasem grupa łagodnieje, na co wpływ ma również wykorzystanie przez Håkona gitary akustycznej. Ale nawet gdy sięga po gitarę elektryczną, nadal skupia się głównie na budowaniu nostalgicznego nastroju.
A że Oftung ma szczególny dar do tworzenia pięknych i smutnych jednocześnie melodii, nic dziwnego, że „Stifinner” skręca w tę właśnie stronę. By jednak nie było tylko uroczo, nadchodzi taki moment (w sumie około dziewięćdziesięciu sekund), w którym muzycy zaczynają mocno kombinować – zarówno w warstwie rytmicznej, jak i aranżacyjnej. Trzeci w kolejności utwór „Solens sirkulære sang” nie wnosi nic nowego, ugruntowuje za to wszystko, co poznaliśmy wcześniej. Z tą różnicą, że w większym stopniu wykorzystywane są w nim syntezatory – i we fragmentach spokojniejszych (gdy towarzyszą fletowi i gitarze akustycznej), i tych dynamiczniejszych. Dzięki nim także w finale robi się coraz dostojniej i majestatyczniej. Chciało się wręcz rzec: dworsko – w nawiązaniu do inspiracji muzyką dawną. Której echa rozbrzmiewają również w drugiej z miniatur, opartym na gitarze akustycznej „Septemberbål”. To udany przerywnik, po którym następuje „Mine Templer II” z istotnym nowym elementem w postaci organów, które dołączają do fortepianu i syntezatora (tym razem odpowiadającego za sprzężone dźwięki). Sekcja rytmiczna z kolei – to tutaj Kristiana wspiera na kontrabasie Christian Meaas Svendsen – dba o progresywny rozmach.
Opus magnum wydawnictwa jawi się natomiast dziewięciominutowy „Til våren” – najdłuższy i najbardziej zróżnicowany. Obecne są w nim wszystkie te elementy, za które już wcześniej chwaliłem Jordsjø, czyli delikatne partie akustyczne (flet, fortepian, gitara) sąsiadujące z pełnymi rozmachu sekwencjami rockowymi (w których szczególnie dużo pracy mają bębniarz i gitarzysta). Nad wszystkim góruje jednak piękny motyw zagrany na flecie, które repryza pojawia się również w końcowej fazie kompozycji. Co ciekawe, ewoluuje on do tego stopnia, że w finale nabiera nieco posępnego charakteru. Jakby muzycy chcieli nas przed czymś przestrzec… Równie dobrze „Nattfiolen” mogłoby się w tym momencie skończyć (tak zresztą sugerowałaby dramaturgia), lecz wtedy mielibyśmy do czynienia z płytą zdecydowanie zbyt krótką i najprawdopodobniej pozostawiającą słuchacza z uczuciem niedosytu. Dlatego po „Til våren” pojawia się jeszcze „Ulvenatt” – stonowany i minimalistyczny w środkach, wolny i dostojny, wykorzystujący przez pięć minut ten sam wątek. Po to, by wyciszyć emocje i przygotować do tego, co nieuchronne – godnego pożegnania.
koniec
30 maja 2019
Skład:
Håkon Oftung – śpiew, flet, gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara basowa, elektryczne organy, mellotron, klawinet, syntezator, fortepian
Kristian Frøland – perkusja, trójkąt, instrumenty perkusyjne
Gościnnie:
Håkon Knutzen – instrumenty perkusyjne
Ståle Langhelle – syntezator (2)
Christian Meaas Svendsen – kontrabas (5)
Vilde Mortensen Storesund – chórki (6)
Geir Opdal – syntezator (7)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: W hołdzie Wielkiemu Szefowi
Sebastian Chosiński

17 X 2019

Współpraca amerykańskiego saksofonisty Joego McPhee i norweskiego perkusisty Paala Nilssen-Love’a rozpoczęła się siedemnaście lat temu. Zaowocowała w tym czasie wieloma koncertami i całkiem sporą liczbą płyt. Ta najnowsza – zawierająca zapis występu z grudnia 2017 roku – ukazała się na początku października i nosi tytuł „Song for the Big Chief”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Wieża Babel w Oslo i Sztokholmie
Sebastian Chosiński

15 X 2019

Perkusista Paal Nilssen-Love to tytan pracy. Wciąż w ruchu. Przemierzający świat wzdłuż i wszerz. Pojawiający się na koncertach w różnych konstelacjach personalnych i liczbowych – od zespołów kameralnych po big bandy. Jego nowy projekt, Fish & Steel, zalicza się do tych pierwszych. Jest bowiem triem, w którym oprócz Norwega grają jeszcze dwaj Szwedzi – Per-Åke Holmlander i Mats Äleklint.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Spełnione marzenia mają swoją cenę
Sebastian Chosiński

10 X 2019

Ten album SBB miał już kilka edycji winylowych i kompaktowych. Pod koniec października przypomniano go po raz kolejny. Tym razem zrobiła to wytwórnia GAD Records. Jak się okazało, po następnym remasteringu „Follow My Dream” – oryginalnie wydane czterdzieści jeden lat temu – brzmi bardzo nowocześnie i na tyle interesująco, że warto po niego sięgnąć. Zwłaszcza jeżeli nie poznało się go w latach 70. XX wieku.

więcej »

Polecamy

Na ulicach Babilonu gaz

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Na ulicach Babilonu gaz
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Lament zniewolonego ludu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.