Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 września 2019
w Esensji w Esensjopedii

Alms
‹Act One›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAct One
Wykonawca / KompozytorAlms
Data wydania8 czerwca 2018
Wydawca Shadow Kingdom Records
NośnikCD
Czas trwania33:51
Gatunekmetal
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Bob Sweeney, Jess Kamen, Danny McDonald, Andrew Harris, Derrick Hans
Utwory
CD1
1) Dead Water07:09
2) The Toll04:53
3) For Shame06:22
4) The Offering05:37
5) Deuces Low04:41
6) Hollowed05:08
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: W poszukiwaniu zamierzchłej przeszłości
[Alms „Act One” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Chociaż nie jest to żadna gorąca nowość, to jednak album na tyle wartościowy, że warto zwrócić na niego uwagę nawet ponad rok po publikacji. Wyszedł spod ręki amerykańskiego kwintetu Alms, a powinien zadowolić wszystkich wielbicieli psychodelicznego doom metalu. Zwłaszcza jeśli na dodatek gustują oni w muzyce rodem z lat 70. XX wieku. Zapamiętajcie zatem nazwę zespołu i tytuł ich płytowego debiutu – „Act One”.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: W poszukiwaniu zamierzchłej przeszłości
[Alms „Act One” - recenzja]

Chociaż nie jest to żadna gorąca nowość, to jednak album na tyle wartościowy, że warto zwrócić na niego uwagę nawet ponad rok po publikacji. Wyszedł spod ręki amerykańskiego kwintetu Alms, a powinien zadowolić wszystkich wielbicieli psychodelicznego doom metalu. Zwłaszcza jeśli na dodatek gustują oni w muzyce rodem z lat 70. XX wieku. Zapamiętajcie zatem nazwę zespołu i tytuł ich płytowego debiutu – „Act One”.

Alms
‹Act One›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAct One
Wykonawca / KompozytorAlms
Data wydania8 czerwca 2018
Wydawca Shadow Kingdom Records
NośnikCD
Czas trwania33:51
Gatunekmetal
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Bob Sweeney, Jess Kamen, Danny McDonald, Andrew Harris, Derrick Hans
Utwory
CD1
1) Dead Water07:09
2) The Toll04:53
3) For Shame06:22
4) The Offering05:37
5) Deuces Low04:41
6) Hollowed05:08
Wyszukaj / Kup
Historia Alms zaczęła się jeszcze w poprzedniej dekadzie, kiedy to w położonym na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych Baltimore (około sześćdziesięciu kilometrów od Waszyngtonu) gitarzysta Danny McDonald powołał do życia zespół Oak. Stylistycznie łączył on doom z elementami death metalu i drone music. Pod koniec dekady wydał dwie płyty, których tytuły nie porażały oryginalnością: „Oak” (2009) oraz „II” (2010). Ale zapewne nie tylko z tego powodu nie zapewniły grupie rozgłosu. Dwa lata po wydaniu ostatniej z nich dołączył do Oak wokalista i gitarzysta Bob Sweeney, mający już za sobą pewne doświadczenie zdobyte w thrashmetalowym Inure (album „Inure” z 2004 roku) oraz doomowym Moonshine („Moonshine”, 2005). Wydawało się, że nowe otwarcie sprawi, iż formacja zaatakuje ze zdwojoną siłą i teraz już na pewno przebije się do szerszej publiki. Prawda: „wydawało się”. Od tamtej pory bowiem nie wydała, jak dotąd, żadnej nowej płyty. Oficjalnie wciąż jej nie rozwiązano, lecz czy jeszcze żyje – można chyba mieć uzasadnione wątpliwości.
W każdym razie, nie bacząc na inercję Oak, McDonald i Sweeney w 2016 roku postanowili pójść odrębną ścieżką i założyli nową grupę – The Offering, która po roku została przechrzczona na Alms. Jej skład uzupełnili: wokalistka grająca jednocześnie na organach Jess Kamen, basista Andrew Harris (niegdyś w thrashowym Warhawk, z którego odszedł po wydaniu trzech kaset demo i przed rejestracją profesjonalnego debiutanckiego albumu) oraz perkusista Derrick Hans (udzielający się również w blackmetalowym Cemetery Piss). W styczniu 2017 roku, wzorem lat 80. i 90. ubiegłego wieku, wydali na kasecie – zawierające zaledwie dwa utwory – „Demo Vol. 1” („The Offering” i „Dead Water”). I, jak się okazało, chwyciło. Przynajmniej na tyle, aby podpisać kontrakt z niezależną wytwórnią Shadow Kingdom Records z pensylwańskiego Pittsburgha. Jego pierwszym owocem okazał się wydany w czerwcu 2018 roku album „Act One”. Swoją drogą dość krótki, bo zawierający zaledwie trochę ponad trzydzieści trzy minuty muzyki.
Cztery dekady temu spokojnie wystarczyłoby to na longplay, dzisiaj często klasyfikowane jest jako minialbum. Najistotniejsze jest jednak to, jak materiał ten traktują sami artyści, a dla nich jest to… pełnowymiarowy debiut. W sumie siedem kompozycji, które łączą jak najbardziej współczesny doom metal z klasyczną psychodelią i rockiem progresywnym. We wkładce do płyty znalazła się adnotacja, że jest on skierowany głównie do wielbicieli Wishbone Ash, Scorpions, kanadyjskiego Blood Ceremony, holenderskiego The Devil’s Blood oraz brytyjskiego Pagan Altar. I te wskazówki wyjaśniają praktycznie wszystko! Z jedną zasadniczą różnicą – że w składzie Alms znajduje się kobieta, która nie tylko odpowiada za partie organów, ale również tworzy ekscytujący duet wokalny z Bobem Sweeneyem. Do wyżej wymienionych grup dodajcie więc smaczek w postaci żeńskiego wokalu – i to nie tylko pojawiającego się w chórkach.
Na pierwszy ogień Amerykanie wybrali „Dead Water”. To nowa wersja utworu, który znalazł się wcześniej na kasecie demo i powstał jeszcze w czasach, kiedy zespół nazywał się The Offering. Otwiera go powolny pochód perkusji, do której najpierw dołączają sprzężone, drażniące uszy organy, a dopiero potem stonerowo-doomowa gitara. Jako ostatni daje o sobie znać wokalista, dysponujący potężnym – w tym gatunku inaczej zresztą być nie może – głosem. W części instrumentalnej uwagę przykuwają zwłaszcza dwa elementy – melodyjna solówka Kamen na organach oraz grające unisono dwie gitary (co stanowi dziedzictwo Wishbone Ash) – oba wywodzące się z lat 70. XX wieku. Dzięki temu muzyce Alms nie brakuje, nie zawsze charakterystycznej dla doomu, lekkości. Chociaż finał „Martwej wody” jest tak wspaniały i monumentalny, że bez problemu można by nim kruszyć mury Jerycha. „The Toll” jest – dla odmiany – zagrany, przynajmniej w początkowej fazie, w szybszym tempie. Później zespół zwalnia tempo, by stylistycznie nawiązać do wczesnego Black Sabbath.
To zarazem pierwsza z kompozycji, w której możemy podziwiać śpiewających w duecie Boba i Jess. Pojawienie się Kamen w tej roli oczywiście sprawia, że utwór nabiera eteryczności, ale z drugiej strony w żaden sposób nie odbiera mu to mocy czy energii. Dużo lżejszy i bardziej zadziorny jest pod tym względem „For Shame”, który, gdyby tylko zespoły doommetalowe dbały w szczególny sposób o promocję na listach przebojów, mógłby zostać wydany na singlu. Problemem dla stacji radiowych byłby jednak fakt, że trwa on ponad sześć minut. Krótszy, cięższy, ale za to bardzo stylowy jest za to „The Offering”, w którym kapitalne, majestatyczne organy towarzyszą rozpędzonym gitarom Danny’ego i Boba – dzięki tym zabiegom do samego końca udaje się utrzymać słuchaczy w stanie podwyższonej adrenaliny. Sposób, w jaki gra Jess, pod wieloma względami przypomina to, co we wczesnych latach 70. wyprawiał na Hammondach Ken Hensley. Z jedną tylko różnicą – musiałby to być Hensley wspomagany przez psychodeliki.
„Deuces Low” brzmi natomiast, jakby naprawdę nagrany został prawie pięć dekad temu. To klasyczny hard rock ze wstawkami doomowymi i – w trochę mniejszym stopniu – stonerowymi. Numer ten spokojnie mógłby znaleźć się w ówczesnym repertuarze Uriah Heep, Deep Purple czy Lucifer’s Friend, a to już jest wystarczająca rekomendacja, prawda? Na finał płyty Amerykanie wybrali „Hollowed”, w którym ponownie na plan pierwszy wybijają się organy. To od nich wszystko się zaczyna i to one narzucają narrację, dzięki czemu – mimo zmian tempa i nastroju – utwór nabiera bardzo podniosłego charakteru. Do tego dochodzą jeszcze – im bliżej końca, tym wyraźniej słyszalne – nawiązania do Wishbone Ash (ponownie gitarowy duet McDonalda i Sweeneya) oraz Scorpions (z czasów „Fly to the Rainbow” i „In Trance”). Wszystko, co zostało przez muzyków obiecane w okładkowym opisie „Act One”, zostało więc przez nich dopełnione. Słuchacze, którzy sięgną po krążek z pełną świadomością tego, do jakiego dziedzictwa odnoszą się artyści z Baltimore, po zaznajomieniu się z nim powinni być w stu procentach usatysfakcjonowani.
koniec
10 września 2019
Skład:
Bob Sweeney – śpiew, gitara elektryczna
Jess Kamen – śpiew, organy
Danny McDonald – gitara elektryczna
Andrew Harris – gitara basowa
Derrick Hans – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Olbrzym, którego nie należy się bać
Sebastian Chosiński

12 IX 2019

Aż trudno w to uwierzyć, ale petersburski Piknik (Пикник) obchodził w ubiegłym roku czterdziestolecie istnienia. Co ciekawe, do dzisiaj w składzie grupy nie pozostał już ani jeden z jego założycieli; nie był nim nawet pełniący nieprzerwanie funkcję lidera od 1981 roku wokalista i gitarzysta Edmund Szklarski. Najnowszy album formacji, „В руках великана”, jest jej dwudziestym trzecim wydawnictwem z premierowym studyjnym materiałem.

więcej »

Parabola
Piotr Nyga

5 IX 2019

Nareszcie jest! Długo wyczekiwany, zapowiadany od lat nowy album Toola „Fear Inoculum”, ujrzał w końcu światło dzienne. Dla wiernych fanów był jak spełnienie marzeń, niczym prezent od Świętego Mikołaja.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Diabeł tkwi w szczegółach i mieszka w Skandynawii
Sebastian Chosiński

3 IX 2019

Skandynawski – a szwedzki w szczególności – doom metal po wsze czasy kojarzyć będzie się przede wszystkim z formacją Candlemass. Nie oznacza to jednak, że w tym regionie Europy nie ma już miejsca na inne grupy, które podążałyby tym samym szlakiem. Doskonale rozumieją to chociażby muzycy zespołu Isole, którzy od piętnastu lat pielą swój domowy ogródek i z roku na rok wychodzi im to lepiej. O czym przekonuje najnowszy album – „Dystopia”.

więcej »

Polecamy

Perwersyjna poezja miłosna

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Perwersyjna poezja miłosna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gruby cover
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Z sąsiedzkim pozdrowieniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hardkorowa terapia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ino wpierw ciulnę ją sztachelką
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ups… tak im wyszło
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Do góry, kangury!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Który miś dla której dziewczyny
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Jesteś moim sercem, jesteś moją duszą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To jest Gość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.