Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 13 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
‹Don’t Try›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDon’t Try
Wykonawca / KompozytorŁukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
Data wydania21 czerwca 2022
Wydawca For Tune
NośnikCD
Czas trwania54:23
Gatunekjazz, noise
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
Utwory
CD1
1) Which Bowie are You Talkin’ About?05:52
2) Barszcz, Part 106:00
3) Walcz06:58
4) Eraserhead06:12
5) Don’t07:16
6) Barszcz, Part 206:37
7) No escape from My Cage15:28
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Nie próbuj. Ale jak nie spróbujesz – to pożałujesz!
[Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler „Don’t Try” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Trzech polskich jazzmanów i improwizatorów, którzy jednak nie stronią od grania nieco lżejszej gatunkowo muzyki, umówiło się na wspólne spotkanie w studiu nagraniowym. Spędzili w nim jeden dzień, rejestrując niemal godzinę muzyki, która przekracza granice gatunkowe. Sięgając po „Don’t Try” Łukasza Korybalskiego, Wojciecha Traczyka i Huberta Zemlera, przygotujcie się na soczystą mieszankę free jazzu, awangardy i noise’u.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Nie próbuj. Ale jak nie spróbujesz – to pożałujesz!
[Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler „Don’t Try” - recenzja]

Trzech polskich jazzmanów i improwizatorów, którzy jednak nie stronią od grania nieco lżejszej gatunkowo muzyki, umówiło się na wspólne spotkanie w studiu nagraniowym. Spędzili w nim jeden dzień, rejestrując niemal godzinę muzyki, która przekracza granice gatunkowe. Sięgając po „Don’t Try” Łukasza Korybalskiego, Wojciecha Traczyka i Huberta Zemlera, przygotujcie się na soczystą mieszankę free jazzu, awangardy i noise’u.

Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
‹Don’t Try›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDon’t Try
Wykonawca / KompozytorŁukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
Data wydania21 czerwca 2022
Wydawca For Tune
NośnikCD
Czas trwania54:23
Gatunekjazz, noise
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk, Hubert Zemler
Utwory
CD1
1) Which Bowie are You Talkin’ About?05:52
2) Barszcz, Part 106:00
3) Walcz06:58
4) Eraserhead06:12
5) Don’t07:16
6) Barszcz, Part 206:37
7) No escape from My Cage15:28
Wyszukaj / Kup
Chyba w żadnej innej muzyce panująca między artystami „chemia” nie jest tak istotna, jak w… jazzie improwizowanym. Tam, gdzie najistotniejsze są nie tylko emocje i wzajemne zrozumienie, ale przede wszystkim – intuicyjne poszukiwanie wspólnej drogi. Pomaga w tym oczywiście wykonawcza perfekcja, ale ona nie zastąpi „siódmego zmysłu”, który pozwala złapać w mig intencje partnera. Jeżeli tego zabraknie, pozostanie chaos – muzyka, to prawda!, improwizowana, ale czy na pewno będzie ją można określić mianem jazzu? Zapewne świetny wykład teoretyczny mogliby wygłosić na ten temat panowie Łukasz Korybalski, Wojciech Traczyk i Hubert Zemler, których najnowsza płyta – wydany w drugiej połowie czerwca przez wytwórnię For Tune album „Don’t Try” (tytuł zdecydowanie można uznać za przekorny) – jest najlepszym przykładem tego, jak powinno się kolektywnie improwizować.
Trzej polscy jazzmani spotykali się już wcześniej w różnych konfiguracjach, mieli więc czas, aby nastroić się na tę samą częstotliwość fal. Kiedy więc przed niespełna dwoma laty doszło do ich kolejnego spotkania – miało to miejsce 4 listopada 2020 roku w warszawskim studiu W Dobrym Tonie – całą sprawę mogli zamknąć w ciągu zaledwie jednego dnia. Grający na trąbce i skrzydłówce oraz wykorzystujący efekty elektroniczne Korybalski jest absolwentem Wydziału Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach. Prawie dwie dekady temu współpracował z Traczykiem w ramach formacji Timeless („Total Time”, 2004), aczkolwiek później udzielał się głównie jako muzyk sesyjny. W tej roli wystąpił między innymi na płytach Smolika, Ani Dąbrowskiej, Marii Peszek, Natalii Kukulskiej oraz Maryli Rodowicz – jak więc widać, przeszedł niezłą szkołę popową.
Takich doświadczeń, a przynajmniej aż tak intensywnych, nie mają ani kontrabasista Traczyk ani perkusista Zemler. Ten pierwszy wprawdzie wspiera swym talentem Warszawskie Combo Taneczne, lecz jednak dużo więcej czasu poświęca na granie jazzu (vide album Purushy „Cosmic Friction” z 2015 roku). Na tej drodze bardzo często spotykał się zresztą z Zemlerem, chociażby w składach Zebry a Mit („Laumés”, 2007), Marcin Olak Trio („Simple Joy”, 2008; „Crossing Borders”, 2012), Kapacitron („Kapacitron”, 2009) czy Wacław Zimpel To Tu Orchestra („Nature Moves”, 2014). Bębniarz z kolei jest muzykiem nadzwyczaj wszechstronnym. Świetnie odnajduje się w zespołach o proweniencji postrockowej, jak Slalom („Slalom”, 2013; „Wunderkamera”, 2015) czy LAM („LAM”, 2016), projektach zahaczających o elektroniczny krautrock – vide duet z Felixem Kubinem („Cel”, 2020), a nawet mocno skręcających w stronę folku czy world music, co miało miejsce chociażby w przypadku jego kooperacji z Shy Albatross („Woman Blues”, 2016) bądź Diomede („Przyśpiewki”, 2020).
O ile dobrze prześledziłem losy wszystkich trzech muzyków, to do momentu nagrania „Don’t Try” Korybalski i Zemler nie mieli okazji pracować ze sobą w studiu (choć głowy uciąć sobie za to nie dam). Za to Traczyk doskonale poznał jednego i drugiego, można więc chyba uznać, że to on był głównym katalizatorem ich współpracy. Na co panowie się umówili? Na pełną swobodę twórczą i brak ograniczeń. Na przekraczanie granic stylistycznych, dzięki czemu w ich improwizowanej twórczości pojawiają się zarówno elementy free jazzu, jak i awangardy, muzyki konkretnej i noise’u. Przy czym artystom nie brakuje też poczucia humoru ani dystansu do siebie (widocznego na przykład w tytułach poszczególnych kompozycji). Wiedzą doskonale, że album, jaki nagrali, nie jest dla wszystkich, że przebrną przez niego jedynie najwytrawniejsi konsumenci, a wobec takich mogą pozwolić sobie na więcej. Głównie: więcej od nich wymagać.
Otwierającemu płytę „Which Bowie are You Talkin’ About?” ton nadaje monotonny rytm kontrabasu, który starają się wytrącić z równowagi przetworzone elektronicznie dźwięki syntezatora (zgrzyty, szumy, świsty), co jednak się nie udaje. Z czasem do Traczyka dołącza Zemler, jako ostatni robi to natomiast Korybalski. Od tego momentu to kontrabasista stara się trzymać wszystko w garści, podczas gdy jego koledzy, a zwłaszcza bębniarz, pozwalają sobie na karkołomne kombinacje. W części pierwszej „Barszczu” od początku intensywność jest większa, a przodują w tym Zemler oraz „zabawiający” się klawiszami i elektroniką Korybalski. Trąbka pełni tu funkcję „mistrza drugiego planu”: jej powłóczysta partia najpierw niesie ukojenie, później – w ostatnich minutach utworu – staje się rytmicznym, porządkującym kontrapunktem dla wypełniających plan pierwszy noise’owych zgrzytów i wpisujących się w tę rozedrganą emocjonalnie narrację bębny.
Trzeci w kolejności „Walcz” to chyba najbardziej „poukładana” kompozycja na „Don’t Try”. Od pierwszych sekund jednostajny rytm, najpierw generowany elektronicznie, następnie przez perkusistę, wprowadza w trans. Kiedy ten obowiązek przejmuje na siebie Zemler, Korybalski zyskuje więcej swobody, pozwala więc sobie na syntezatorowe improwizacje, na które z czasem nakłada jeszcze partię trąbki. Zgodnie z tytułem utwór zyskuje na mocy i zadziorności, dążąc prostą drogą do przesilenia, po którym następuje szybkie wyciszenie. Po takiej dawce emocji na pewno każdemu słuchaczowi, ale pewnie także muzykom (zakładając, że będą ten materiał prezentować również podczas koncertów), przyda się lekkie „schłodzenie”. Stąd pojawienie się znacznie subtelniejszego „Eraserhead”, z kolejnym powłóczystym motywem dęciaka, po którym niemal od razu trio przystępuje do mocnego uderzenia.
Tyle że nie trwa ono zbyt długo. Po intensywnym otwarciu „Don’t” następuje, przynajmniej w warstwie rytmicznej, uspokojenie. Z czym jednak nie zgadza się Korybalski, który zgłasza wobec kolegów zdanie odrębne i postanawia udowodnić, że trąbka to znakomity ku temu instrument. Swoją emocjonalnością szybko zresztą zaraża Traczyka i Zemlera, którzy synchronizując rytm, zaczynają grać bardzo pulsacyjnie. Doszedłszy do wniosku, że zrobił swoje, w tym momencie trębacz postanawia wyciszyć emocje. W drugiej części „Barszczu” muzycy płynnie przechodzą od stylu do stylu, jakby trudno było im się zdecydować na jedną formę. W efekcie mamy tu i nastrojową trąbkę, i noise’ową elektronikę, ale przede wszystkim pełną energii partię kontrabasu, na którym Traczyk gra smyczkiem. Album wieńczy utwór najdłuższy – ponad piętnastominutowy „No Escape from My Cage”, którego niepokojący tytuł znajduje odzwierciedlenie w dźwiękach. Całość od strony konstrukcyjnej przypomina samozamykającą się pułapkę: im bardziej dajemy się ponieść muzyce, tym mniejszą mamy szansę na to, aby po dobrnięciu do finału uwolnić się od niej. Dla artystów to dobra nowina. A dla słuchaczy? Cóż, jeszcze lepsza!
koniec
5 lipca 2022
Skład:
Łukasz Korybalski – trąbka, skrzydłówka, modular synthesizer
Wojciech Traczyk – kontrabas
Hubert Zemler – perkusja, instrumenty perkusyjne

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Jak na kozetce u psycho(delicznego)analityka
Sebastian Chosiński

11 VIII 2022

Przyznam, że nie wiem, jakie mają wykształcenie czterej muzycy tworzący Svenska Psykvänner. Może naprawdę mieli bądź wciąż jeszcze mają coś wspólnego z psychologią? Jakby nie było, dotąd jednak znacznie więcej rozgłosu przynosi im działalność artystyczna, zwłaszcza że trzech z nich współtworzy jednocześnie jeszcze popularniejszy zespół Kungens Män. Ale dzisiaj nie o nim. Dzisiaj o „Böjda Toner” – drugim wydawnictwie Svenska Psykvänner.

więcej »

Człowiek z duszą i sercem
Sebastian Chosiński

9 VIII 2022

Zaledwie miesiąc temu ukazała się nagrana przez Neila Younga z towarzyszeniem Crazy Horse płyta „Toast” (trafiły na nią utwory zarejestrowane na przełomie lat 2000-2001), a już pojawił się w sprzedaży nowy krążek Kanadyjczyka. „Noise & Flowers” to koncertowy zapis jego europejskiej trasy, jaka miała miejsce przed trzema laty z towarzyszeniem amerykańskiego kwintetu Promise of the Real.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: (Bez)senność we trzech
Sebastian Chosiński

4 VIII 2022

Na świecie pewne są trzy rzeczy: podatki, śmierć i to, że Hawkwind wyda co roku nową płytę. Owszem, to ostatnie jest trochę naciągane, ale biorąc pod uwagę fakt, że od 2016 roku tak właśnie się dzieje, można chyba trochę – dla chwały Dave’a Brocka – naciągnąć rzeczywistość. Gorzej, że nowe produkcje brytyjskiej formacji nie zachwycają. I dotyczy to również tej, jak dotąd, najnowszej – wydanego we wrześniu ubiegłego roku krążka „Somnia”.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.