Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 grudnia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Myopia
‹Biomechatronic Intervention›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBiomechatronic Intervention
Wykonawca / KompozytorMyopia
Data wydania11 stycznia 2009
NośnikCD
Gatunekmetal
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Utwory
CD1
1) Introx
2) Mechanoth
3) RCS01
4) Mechatronic Robotics
5) Biocybermedical Alterations
6) Supermegagrid
7) Malfunction
8) Destabilization
9) Re-control
Wyszukaj / Kup

Wbrew logice

Esensja.pl
Esensja.pl
W dzisiejszych czasach, gdy zdaniem wielu zagrano już wszystko, zespoły pokroju Myopii jawią się jako panaceum na powszechną miałkość. Choć swoim najnowszym albumem „Biomechatronic Intervention” grupa nie odkrywa przysłowiowej Ameryki, poprzez swoją skomplikowaną muzykę stoi w wyraźnej opozycji do pozbawionej kreatywności masy kapel.

Jacek Walewski

Wbrew logice

W dzisiejszych czasach, gdy zdaniem wielu zagrano już wszystko, zespoły pokroju Myopii jawią się jako panaceum na powszechną miałkość. Choć swoim najnowszym albumem „Biomechatronic Intervention” grupa nie odkrywa przysłowiowej Ameryki, poprzez swoją skomplikowaną muzykę stoi w wyraźnej opozycji do pozbawionej kreatywności masy kapel.

Myopia
‹Biomechatronic Intervention›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBiomechatronic Intervention
Wykonawca / KompozytorMyopia
Data wydania11 stycznia 2009
NośnikCD
Gatunekmetal
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Utwory
CD1
1) Introx
2) Mechanoth
3) RCS01
4) Mechatronic Robotics
5) Biocybermedical Alterations
6) Supermegagrid
7) Malfunction
8) Destabilization
9) Re-control
Wyszukaj / Kup
Darzę bardzo dużym szacunkiem zespoły pokroju Myopii. Dla ich członków liczy się tylko muzyka. Bo co innego mogłoby? W to, że w naszym kraju można zarobić na graniu „pokręconych” dźwięków, nie wierzą już chyba nawet najwięksi optymiści. Corocznie rozdawane Fryderyki w kategoriach Rock i Metal trafiają przeważnie do muzyków, którzy posiadają sprawnych managerów, rzadko zaś otrzymują je artyści tworzący muzykę trudną w odbiorze i łamiącą schematy. Na kilkucyfrowe wpływy na konto i nominację Myopia zapewne więc nie liczy. Na powszechny poklask też chyba nie. Pozostaje im granie zgodnie z własnymi ambicjami oraz dla wąskiej grupy odbiorców. To jednak, zamiast ich deprymować, raczej dopinguje, czego najlepszym dowodem jest „Biomechatronic…”.
Główną inspiracją Myopii pozostaje Voivod. Wizjonerzy thrash metalu nie przestają pobudzać wyobraźni, próba zmierzenia się z ich stylistyką nie jest jednak łatwa. Myopii po raz kolejny udało się wykreować atmosferę podobną do tej panującej na krążkach Kanadyjczyków. Przez wszechobecny mrok, odhumanizowanie i mechaniczną surowość można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia raczej z soundtrackiem do schizofrenicznego horroru science fiction, a nie z albumem metalowym. Generowane przez muzyków dźwięki trudno zresztą jednoznacznie zaszufladkować. Przesterowane, ciężkie gitary wskazywałyby na metalowe korzenie, ale aranżacje utworów kojarzyć się mogą momentami nawet z jazzem. Próżno szukać tutaj riffów w zwykłym tego słowa znaczeniu. Robert Słonka idzie śladami zmarłego Denisa D’Amoura i wydobywa ze swojego instrumentu paletę niestandardowych dźwięków. Podobnie perkusista Bogdan Kubica. Budując szkielet rytmiczny utworów, stosuje liczne skomplikowane przejścia i rozwiązania, przez co przy pierwszym kontakcie muzyka Myopii może się wydawać niezrozumiałą kakofonią. Słuchacz dopiero z czasem zauważa różne „smaczki”, zaczyna odnajdywać ukryte w aranżacjach riffy i dźwięki. Przez to płyta zyskuje na żywotności, a obcowanie z nią przypomina rozwiązywanie zagadki, odkrywanie sensu kompozycji.
Osobną kwestię stanowi wokal. Odnoszę wrażenie, że dla niektórych może on być najmniej strawną częścią twórczości zespołu. Aby dopasować go do konceptu muzyki – nie wiem, czy za sprawą jakichś efektów w studiu, czy po prostu Robert Kocoń potrafi tak śpiewać – głos wokalisty został zarejestrowany w taki sposób, że brzmi równie nieludzko jak instrumenty. Przy pierwszym kontakcie można poczuć konsternację. Czy jednak cała płyta od początku nie odrzuca?
„Biomechatronic…” pokazuje, że w naszym krajowym podziemiu, z dala od mainstreamu, powstaje muzyka nieszablonowa, niebanalna i potrafiąca zaskoczyć. Ciekawi mnie tylko, ile osób sięgnie po ten krążek. A ilu słuchaczy faktycznie wgłębi się w niego i poczuje satysfakcję z możliwości obcowania z „łamańcami” granymi przez grupę?
koniec
29 kwietnia 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Ile jest jazzu w jazz-rocku?
Sebastian Chosiński

18 XII 2018

Analizując płyty tria norweskiej gitarzystki Hedvig Mollestad, można odnieść wrażenie, że każda kolejna jest w coraz mniejszym stopniu jazzowa, a w coraz większym rockowa. Choć oczywiście jazzowe korzenie formacji wciąż jeszcze są słyszalne. Wciąż dobijają się do uszu słuchaczy poprzez psychodeliczny i progresywny jazgot. Kto nie wierzy, powinien konieczne sięgnąć po najnowszą produkcję grupy z Oslo – „Smells Funny”.

więcej »

Mrok w afrykańskim słońcu
Sebastian Chosiński

13 XII 2018

„Radio Tree” międzynarodowego (choć z dominującym elementem polskim) projektu Owls Are Not to kolejna, po albumie Tonga Boys, propozycja z katalogu warszawskiej niezależnej wytwórni 1000Hz. Tym razem stoi za nią szef firmy – Piotr Cichocki, który do współpracy zaprosił artystów z Malawi, Tanzanii i Japonii. Robi wrażenie, prawda?

więcej »

Mrowienie w czaszce
Sebastian Chosiński

11 XII 2018

Wiecie, gdzie dokładnie leży Malawi? Znacie jakieś zespoły muzyczne pochodzące z tego kraju? Jeżeli nie, właśnie nadarza się okazja, aby ten stan rzeczy (czy też raczej niewiedzy) zmienić. Wszystko za sprawą niezależnej warszawskiej wytwórni płytowej 1000Hz, która w październiku wydała dwie nowe płyty, na których pojawiają się artyści malawijscy: „Vindodo” grupy Tonga Boys i „Radio Tree” międzynarodowego projektu Owls Are Not. Dzisiaj piszemy o pierwszej z nich.

więcej »

Polecamy

Zapach muzyki

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Zapach muzyki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Życie o świcie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rockabilly dżungli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wieś gra i śpiewa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ani w PZU, ani w PKP...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zagraj to jeszcze raz Stan
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Seria z karabinu maszynowego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dobra humppa, tylko z Finlandii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mrok i przerażenie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Potszebujesz krifi
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Tegoż autora

Wielki ranking płyt Slayera
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jacek Walewski

Porażki i sukcesy 2014
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Jarosław Robak, Grzegorz Fortuna, Jacek Walewski, Konrad Wągrowski, Krystian Fred, Kamil Witek, Miłosz Cybowski, Adam Kordaś

30 utworów na Halloween
— Jacek Walewski, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Diabeł z jasełek pokazuje rogi
— Jacek Walewski

Boska cząstka
— Jacek Walewski

Niechęć do nieśmiertelności i lęk przed śmiercią
— Jacek Walewski

Iluminacja… czyli znalazłem debiut roku!
— Jacek Walewski

Nieoszlifowany diament
— Jacek Walewski

Matematyczny łamaniec głowy
— Jacek Walewski

Bękarty wydawnicze
— Jacek Walewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.