Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 8 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Strachy Na Lachy
‹Dodekafonia›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDodekafonia
Wykonawca / KompozytorStrachy Na Lachy
Data wydania22 lutego 2010
Wydawca S.P. Records
NośnikCD
Czas trwania54:54
Gatunekfolk, pop, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Utwory
CD1
1) Chory na wszystko3:58
2) Nieuchwytni buziakowcy4:13
3) Twoje oczy lubią mnie 3:21
4) Ostatki - nie widzisz stawki3:45
5) Cafe sztok4:35
6) Dziewczyna o chłopięcych sutkach6:11
7) Ten wiatrak, ta łąka5:47
8) Spacer do Strefy Zero4:01
9) Żyję w kraju4:42
10) doDekafonia5:36
11) Radio Dalmacija8:39
Wyszukaj / Kup

Nie zamierzam się stąd ruszać. Tu mi dobrze
[Strachy Na Lachy „Dodekafonia” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Po pięcioletniej przerwie Strachy Na Lachy prezentują na „Dodekafonii” kawałki, nie będące coverami. Zapewne wielu słuchaczy zastanawiało się, jak wypadł zespół – i w jakiej formie jest drugi po Kaziku publicysta polskiego rocka.

Jakub Stępień

Nie zamierzam się stąd ruszać. Tu mi dobrze
[Strachy Na Lachy „Dodekafonia” - recenzja]

Po pięcioletniej przerwie Strachy Na Lachy prezentują na „Dodekafonii” kawałki, nie będące coverami. Zapewne wielu słuchaczy zastanawiało się, jak wypadł zespół – i w jakiej formie jest drugi po Kaziku publicysta polskiego rocka.

Strachy Na Lachy
‹Dodekafonia›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDodekafonia
Wykonawca / KompozytorStrachy Na Lachy
Data wydania22 lutego 2010
Wydawca S.P. Records
NośnikCD
Czas trwania54:54
Gatunekfolk, pop, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Utwory
CD1
1) Chory na wszystko3:58
2) Nieuchwytni buziakowcy4:13
3) Twoje oczy lubią mnie 3:21
4) Ostatki - nie widzisz stawki3:45
5) Cafe sztok4:35
6) Dziewczyna o chłopięcych sutkach6:11
7) Ten wiatrak, ta łąka5:47
8) Spacer do Strefy Zero4:01
9) Żyję w kraju4:42
10) doDekafonia5:36
11) Radio Dalmacija8:39
Wyszukaj / Kup
Pidżama Porno wpisała się w kanon polskiego rocka lat 90 ubiegłego wieku. To wtedy Krzysztof „Grabaż” Grabowski nagrywał z kolegami swoje najlepsze numery i wydał kilka niezłych, choć i parę słabszych płyt. Dynamiczne punkowe kawałki, songi w rytmie reggae oraz bezkompromisowe teksty były znakiem rozpoznawczym poznańskiej kapeli i tym, czym zespół porwał buntownicze dusze. Dziś Grabaż jest liderem Strachów Na Lachy, kapeli grającej łagodniej, opierającej kompozycje częściej na miejskim folku niż punk rocku, a dorobek twórców „Styropianu” stał się inspiracją dla młodszych kolegów, z Happysad na czele. Również styl, przekaz i maniera wokalna Grabaża znalazły wielu naśladowców. Szkoda, że sam „guru” także zaczął kopiować swoje dokonania sprzed lat. Może dlatego ostatnie dwa wydawnictwa Strachów nie zawierały premierowych nagrań (raz były to utwory Kaczmarskiego, raz piosenki bardziej i mniej znanych kapel z lat 80.), lecz i te w większości, podobnie do debiutu i „Piła Tango”, wpadały jednym uchem, wypadały drugim. Teraz Panowie powracają z kompletnie nowym materiałem, który jest niestety tylko kontynuacją dwóch poprzednich autorskich albumów.
Stylistycznie nic się nie zmieniło. Proste melodie raz spokojnie rozbujane („Chory na wszystko”), raz z bardziej energicznym rytmem („Twoje oczy lubią mnie”) i chwytliwe linie wokalne pasują w sam raz do zaśpiewania przy ogniskowym piwku. Czasem więcej jest rockowej energii („Ostatki – nie widzisz stawki”), lecz całość jest raczej spokojniejszym podkładem dla refleksji lidera. Niestety momentami żal słuchać, jak dobrze zapowiadający się utwór zamienia się w schematyczną, nieskomplikowaną piosenkę („Żyję w kraju”). Najlepiej wypadają fragmenty mniej typowe dla Strachów, choćby bardziej epicki „Radio Dalmacija”, który mimo długości nie nuży, a sam Grabaż przypomina w nim kilka starszych tekstów wymieszanych niczym w dostrajanym radioodbiorniku, czy „Dziewczyna o chłopięcych sutkach”, z wypełniającymi tło gitarowymi dźwiękami i urzekającym wokalem znanej z Happy Pills Natalii Fiedorczuk. Ten drugi to zarazem najciekawszy literacko kawałek na płycie, nie będący pseudo-poetycką publicystyką, choć niektóre zwroty i metafory mogą drażnić banalnością. Ogólnie teksty i puenty w nich zawarte są bardziej pesymistyczne niż na wcześniejszych autorskich albumach Strachów, więcej w nich smutku, zawodu, a nawet jadu. Niestety, zbyt często popadają w banał oraz powielają znane „grabażowe” schematy, przez co stają się bardzo przewidywalne. Szczególnie słabo wypadają pidżamowe wersy w „Żyję w kraju” i to nie tylko z powodu wulgaryzmów. Lider Strachów zjada swój własny ogon – typowe dla niego zabawy rymem, słowem i podtekstami nie są już ani odkrywacze ani zaskakujące, a większość melodii można wrzucić do szuflady z napisem „gdzieś to słyszałem”.
Krzysztof Grabowski nigdy nie zachwycał wokalnie, lecz jego maniera, barwa głosu i przede wszystkim przekazywane słowa wyróżniały go w rockowym środowisku. Głos się nie zmienił, maniera również. Niestety tematy (choć zmieniło się spojrzenie na niektóre kwestie) i sposób ich przedstawiania także (a, jeżeli już, to na gorsze), co uwidacznia, że artysta stoi w miejscu, w którym grunt wydeptał sobie dawno temu. W miejscu po prostu bezpiecznym, zapewniającym stałe i wierne audytorium – i, co tu kryć, kontrolowany dopływ finansów (więc chyba można go zrozumieć). Jeżeli spełnia tym swoje artystyczne ambicje, to pozostaje życzyć wszystkiego najlepszego. Najnowszą płytą Strachy Na Lachy mnie nie przekonały i zaczynam tracić nadzieję by jeszcze kiedyś Grabaż wrócił do formy z lat 90 i zaproponował coś wybijającego się na tle innych płyt nagrywanych w tym kraju. „Dodekafonia” ani przez chwilę nie jest w stanie porwać słuchacza, dostarczyć mu prawdziwych emocji i pozwolić się nad czymkolwiek na dłużej zadumać – poza dwoma wspomnianymi już wyjątkami oraz „Cafe Sztok”, w którym kubańskie rytmy naprawdę mogą się podobać. A także „Ten wiatrak, ta łąka” z mocnym, transowym basem i ciekawie budowanym nastrojem. Cztery kawałki to trochę mało na całą płytę, pozostałe to porcja dźwięków, które wybrzmią zapewne na niejednej szkolnej imprezie, lecz nic więcej.
Strachy Na Lachy uparcie idą obranym na początku szlakiem, który może i za pierwszym razem był do strawienia, a nawet mógł porwać niejednego fana muzyki, w prosty sposób łącząc punk, reggae i folk, ale powielany po raz kolejny nuży okrutnie. Fakt, kapeli nie można zarzucić braku profesjonalizmu, kompozycje trzymają poziom, do jakiego Strachy nas przyzwyczaiły, płyta jest dobrze zrobiona – tylko po co? Sam Grabaż, tak kiedyś się wybijający, dziś razem z zespołem jest tylko jednym z wielu.
koniec
20 kwietnia 2010

Komentarze

15 II 2019   22:41:19

Panie Stepień. Tak zjechać jedną z najlepszych płyt polskiego rocka ostatnich 20 lat? Nie wspomnieć nic o genialnym utworze tytułowym? Przecież Grabaż podsumował tą płytą całą sytuację naszego kraju po tzw. transformacji. Fakt - skomentował gorzko i to bardzo. No ale Pana porywają pewnie piosenki w stylu "Dzień dobry, kocham cię". Coś trudniejszego i poważniejszego już nie wchodzi? Totalnie nietrafiona i odosobniona w swej wymowie recka.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: W mroku zrodzone…
Sebastian Chosiński

7 XII 2021

Biografia młodego duńskiego gitarzysty jazzowego Teisa Semeya jest równie fascynująca jak jego twórczość. Uporawszy się dzięki muzyce ze swoimi demonami, wyszedł na prostą i rozpoczął profesjonalną karierę, która za kilka lat powinna wynieść go na szczyty. Wydany w ubiegłym miesiącu trzeci solowy album artysty – „Mean Mean Machine” – jest kolejnym dowodem na jego nieprzeciętny talent kompozytorski i wykonawczą wirtuozerię.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Paryski spleen
Sebastian Chosiński

18 XI 2021

Nie znacie Alco Frisbass? Nie przejmujcie się tym. Ja też do niedawna ich nie znałem. Ale kiedy już poznałem – polubiłem. Jak pewnie powinni polubić to francuskie trio wszyscy, którzy gustują w rocku symfonicznym z lat 70. XX wieku. Jeżeli bowiem o ciarki na plecach przyprawiają Was wszechobecne w muzyce rockowej syntezatory – album „Le mystère du Gué Pucelle” okaże się stworzony wprost dla Was.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Dobrzy rzemieślnicy z Mexico City
Sebastian Chosiński

16 XI 2021

Można odnieść wrażenie, że meksykański gitarzysta (i nie tylko) Carlos Bolivar to bardzo niespokojny duch. Co rusz tworzy nowe projekty, z którymi nagrywa kolejne płyty. Ten najnowszy to… Klochard – trochę (neo)progresywny, trochę metalowy, w najmniejszym stopniu krautrockowy. „Mundus est Domus” na kolana nikogo nie rzuci, ale zapewni czterdzieści minut ciekawej muzycznej podróży.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nie tacy gorsi
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Strrrrrraszny punk rock
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tam, gdzie kurwy, grzyby i krasnale
— Marek Staszewski

Tegoż autora

Anioły są na ziemi. Diabły też
— Jakub Stępień

Fanom – fani
— Jakub Stępień

Jeszcze jedno muzyczne podsumowanie 2011
— Jakub Stępień

Ta Nosowska
— Jakub Stępień

Już nie taki „Antypop”
— Jakub Stępień

…a będzie coraz lepiej
— Jakub Stępień

Wieści z wariatkowa
— Jakub Stępień

Mgiełki (z) Dzikiego Zachodu
— Jakub Stępień

Wycinanki i wyklejanki
— Jakub Stępień

Niektóre rzeczy się nie zmieniają
— Jakub Stępień

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.