Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 maja 2018
w Esensji w Esensjopedii

Kari Amirian

ImięKari
NazwiskoAmirian
WWW

Spisane historie twórczego życia

Esensja.pl
Esensja.pl
Kari Amirian
Niedzielny koncert młodej i niezwykle utalentowanej Kari Amirian w ramach „City Sounds” był nie tylko okazją do wysłuchania materiału z jej debiutanckiego krążka. Stanowił także sposobność, by dowiedzieć się, co artystka myśli o wrocławskiej publiczności albo choćby skąd czerpie inspiracje.

Kari Amirian

Spisane historie twórczego życia

Niedzielny koncert młodej i niezwykle utalentowanej Kari Amirian w ramach „City Sounds” był nie tylko okazją do wysłuchania materiału z jej debiutanckiego krążka. Stanowił także sposobność, by dowiedzieć się, co artystka myśli o wrocławskiej publiczności albo choćby skąd czerpie inspiracje.

Kari Amirian

ImięKari
NazwiskoAmirian
WWW
Przemysław Pietruszewski: Przede wszystkim chciałbym pogratulować świetnego koncertu we Wrocławiu i od razu zapytać – jak oceniasz wrocławską publikę?
Kari Amirian: Wrocławska publiczność jest cudowna. Jest niesamowicie skupiona, słuchająca, znająca materiał, chętnie wchodząca w interakcję. To było naprawdę niesamowite przeżycie, a Puzzle to bardzo inspirujące miejsce!
PP: Kiedy zdecydowałaś, że warto zaprezentować wrocławianom nowy, improwizowany utwór, zaśpiewany w elfickim języku?
KA: Decyzje podjęłam na spontanie, za kulisami. Zastanawialiśmy się, który utwór zagrać na bis i stwierdziliśmy, że to odpowiedni czas, aby odpłynąć z muzyką w coś zupełnie nieoczekiwanego.
PP: Zauważyłem, że jeśli chodzi o waszą płytę, to jest to zwarty monolit, a na scenie pozwalacie sobie na więcej eksperymentów. Wyraźnie było to słyszalne w przypadku improwizowanego przez Wojtka Traczyka wstępu do „Stronghold”, ale także „Paint the Sky” był dłuższy i więcej było w nim drgań, rzekłbym nawet neoprogresywnych.
KA: Moja muzyka od jakiegoś czasu ewoluuje. Mija czas, ja się zmieniam, inspirują mnie nowe rzeczy. Stąd większa ilość improwizacji, być może trochę mocniejszego brzmienia, którego na płycie nie usłyszymy. Koncerty mają to do siebie, że można sobie na więcej pozwolić i to mnie strasznie kręci! Można zmienić formę, aranż, dodać instrument. Proces nagrywania płyty jest bardzo zamknięty, przemyślany, w moim przypadku – bardzo precyzyjny. A proces koncertowania to czas wchodzenia w nieznane.
PP: Na jakim etapie stwierdziłaś, że to jest TEN skład, że właśnie tak on będzie wyglądał i tworzycie już taką muzykę, która w 100% ci odpowiada?
KA: Muzycy, z którymi występuję, zostali zaproszeni do nagrania płyty. Zespół nie istniał wcześniej. To są wspaniali muzycy sesyjni, o których uczestnictwie na płycie marzyłam. Zaczęliśmy nagrywać i tak naprawdę stworzyliśmy brzmienie w studio. Wtedy też postanowiliśmy, że ten materiał będziemy grać w identycznym składzie na żywo.
PP: Odnośnie inspiracji na „Daddy Says I’m Special”, patrząc na twoje bogate doświadczenie muzyczne, wyczuwam w tej płycie ducha Briana Eno czy nawet Esbjörn Svensson Trio. Na ile przeważa tęsknota za wyżej wymienionymi muzykami, a na ile próbujesz inkorporować własne pomysły do albumu i tych, które zamierzasz stworzyć w przyszłości?
KA: U mnie dzieje się to w niekontrolowany sposób. To naturalne, że to, czym się inspirujemy, siłą rzeczy przechodzi do tego, co tworzymy. Pierwiastek tego, czego słucham, niewątpliwie przenika do sposobu, w jaki komponuję, ale sama nie za bardzo umiem analitycznie spojrzeć na swoją muzykę. Kieruję się emocją.
PP: Co było dla ciebie punktem zwrotnym, co było głównym motywem, który popchnął cię do tworzenia takich, a nie innych dźwięków?
KA: Wszystko zmieniło się, kiedy poznałam Stinę Nordenstam, kiedy odkryłam jej „proste” śpiewanie… Śpiewanie, które jest pozbawione, w moim odczuciu, niepotrzebnych ozdobników, dodatkowych wibracji i innych technikaliów. To ciche nucenie pod nosem rozpoczęło we mnie proces szukania w sobie naturalnych, niezmanierowanych dźwięków. Poczułam, że to jest droga, którą chciałabym podążać.
PP: Nagrywanie płyty dla własnej wytwórni, Nextpop, zupełnie was nie ogranicza. W tym momencie pewnie możecie sobie nawet pozwolić na różne fanaberie. Wy decydujecie o tym, jak następne płyty będą wyglądać. W związku z tym – jak myślisz, czy wpłynie to pozytywnie na waszą promocję na Zachodzie?
KA: To zawsze jest loteria. Wydaje mi się, że zawsze, jeśli robi się coś w zgodzie ze sobą i w prawdziwy sposób, to jest to bogate w wartość i siłę. Jak piszę piosenkę, nigdy nie zastanawiam się, czy się da ją wypromować, czy nie. Nie zależy mi na tym. Wydaje mi się, że to jest właśnie siłą naszego projektu. Nie staram się nic kreować sztucznie. Jeśli ktokolwiek miałby mnie zauważyć na Zachodzie, to tylko dzięki prawdzie, której staram się strzec. Bycie prawdziwym nas wyróżnia, bo wtedy wydobywa się nasza niepowtarzalność. Tworzę muzykę po to, żeby poruszyć drugiego człowieka. A czy poruszę wielką wytwórnię na Zachodzie, czy garstkę ludzi w niewielkim polskim klubie, ma w tym momencie drugorzędne znaczenie.
PP: Dziękuję bardzo za szczery wywiad i życzę również międzynarodowych sukcesów.

Relację z wrocławskiego występu Kari Amirian znajdziecie tutaj.
koniec
24 października 2012

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zawsze oczekiwałam od sztuki wzruszeń, a teraz pragnę ich dostarczać
Anna Przybył

9 V 2017

Debiutancka płyta Anny Przybył ma być powiewem świeżości na polskiej scenie lirycznego popu i piosenki poetyckiej. Artystka pod koniec kwietnia wydała „Pragnienia”, album nagrany we współpracy z kierownikiem produkcji i twórcą większości aranży Jackiem Hoduniem oraz realizatorem dźwięku, siedmiokrotnym laureatem Fryderyka, Leszkiem Kamińskim. Z młodą wokalistką, kompozytorką i poetką rozmawiamy o znaczeniu emocji, „Podwójnym życiu Weroniki” i Halinie Poświatowskiej.

więcej »

Traktuję jazz jako muzykę świecką…
Maciej Fortuna

18 XII 2014

Jest jednym z najaktywniejszych muzyków na polskiej scenie jazzowej, choć wiele jego projektów wykracza znacznie poza nawet szeroko rozumiany jazz. Nie tak dawno światło dzienne ujrzała, wysoko oceniona w „Esensji”, płyta nagrana przez Macieja Fortunę z artystami zza Oceanu – „The Last of the Beboppers”.

więcej »

Proces twórczy to dość tajemnicza sprawa
Marta Bałaga

17 VIII 2014

Podczas koncertu na tegorocznym Flow Festival amerykańska piosenkarka Marissa Nadler przez cały czas stoi na palcach. Jest malutka, o wiele drobniejsza niż wskazywałyby na to materiały promocyjne usiłujące zrobić z niej drugą Ditę Von Teese. Jest też nieśmiała – z zamkniętymi oczami koncentruje się na muzyce prawie nie odzywając się do publiczności. Od czasu do czasu poprawia tylko czerwoną sukienkę.

więcej »

Polecamy

Szalony świat smutnego clowna

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Szalony świat smutnego clowna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Szwajcaria dla świata
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapela ze wsi Szczecin
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miałem 10 lat…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Podglądanie kochanków
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pośpiewajmy razem w podróży
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Leży w zsypie pijany cieć Mieciek
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bieszczadzcy metale
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W oczekiwaniu na nową płytę Toola
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dzień dobry, digliśmobry
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.