Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 grudnia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Magdalena Kozak
‹Pędziwiatr›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
AutorMagdalena Kozak
TytułPędziwiatr
OpisNad wyglądem świata po wielkim BUM zastanawiało się już wielu pisarzy, poetów, scenarzystów i reżyserów. Większość na poważnie. Na szczęście powstała też „Seksmisja”, a niniejszym prezentujemy „Pędziwiatra”.
GatunekSF

Pędziwiatr

No, a co było naprawdę. Lasy były, nieduże, ale za to piękne. Z drzewami, poszyciem, mszakami, skrzypami, widłakami, paprociami, grzybami, wszystko, jak trza: jak z lekcji biologii. Świergotały ptaki, turkotały dzięcioły. Żabki kumkały od czasu do czasu leniwie. Mrówy zaś, jak to mrówy, zapieprzały bezwstydnie, żeby potem innym gatunkom oczy wykłuwać swoją legendarną, ha, ha, pracowitością. Mówiąc między nami: kujony, lizusy i… i faszystki. Ot, co. A jak do takiej podejść, to jak ugryzie, małpa jedna…

Magdalena Kozak

Pędziwiatr

No, a co było naprawdę. Lasy były, nieduże, ale za to piękne. Z drzewami, poszyciem, mszakami, skrzypami, widłakami, paprociami, grzybami, wszystko, jak trza: jak z lekcji biologii. Świergotały ptaki, turkotały dzięcioły. Żabki kumkały od czasu do czasu leniwie. Mrówy zaś, jak to mrówy, zapieprzały bezwstydnie, żeby potem innym gatunkom oczy wykłuwać swoją legendarną, ha, ha, pracowitością. Mówiąc między nami: kujony, lizusy i… i faszystki. Ot, co. A jak do takiej podejść, to jak ugryzie, małpa jedna…

Magdalena Kozak
‹Pędziwiatr›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
AutorMagdalena Kozak
TytułPędziwiatr
OpisNad wyglądem świata po wielkim BUM zastanawiało się już wielu pisarzy, poetów, scenarzystów i reżyserów. Większość na poważnie. Na szczęście powstała też „Seksmisja”, a niniejszym prezentujemy „Pędziwiatra”.
GatunekSF
Kurier powiódł wzrokiem po zebranych i zaczął nawijać:
– No, to słuchajcie, jak u nas było. Pewnie u was było tak samo, ale i tak wam powiem. Jakby coś było inaczej, mówcie od razu, dobra?
Podobno Pierwsi Starzy, jak już wreszcie wytknęli nochale spoza swojego bezpiecznego, niezniszczalnego Kretowiska, powiedzieli rzecz brzydką i straszną. Taką, że żaden słownik wulgaryzmów nie odważył się jej zamieścić, żaden, rozumiecie?! Ani stary ani nowy! I wasz na pewno też nie!
No bo postawcie się na ich miejscu: sami też byście się trochę zdziwili, nie? Pomyślcie, siedzą ocaleni w schronach, nie wiadomo ile czasu. Siedzą, piją, lulki palą. Na tańce, hulanki i swawole za mało miejsca w Kretowisku. Tu przecież rządzi tradycyjny przydział Gomułkowski, po 2m2 na osobę – to niemalże apartament. No to co mają robić, siedzą i jedzą tłuste kiełbasy. Zapasy się kończą, czas mija, tylko nie wiadomo, kiedy i ile. Okazyjnie kupione zegarki na dalekowschodnich podzespołach dawno szlag trafił. Te super drogie wojskowe w bazie też, ale to z zupełnie innej przyczyny. Nie wolno mówić, jakiej, więc wróćmy do wątku. Siedzą więc i siedzą. No i się pomalutku wkurwiają, no bo ileż tego siedzenia jeszcze będzie? Za co ten wyrok za całą ludzkość, co?
Dobra, oszczędźmy sobie szczegółów ówczesnego życia codziennego. Macie chęć, to se sami doczytajcie. Ewentualnie dokształćcie się ponadprogramowo. Co, uczeni, myśleliście, że nie potrafię nawijać po waszemu? Wielkie mi co, każdy by umiał…
No i jak się ci Starzy wreszcie wygrzebali z Kretowiska na zewnątrz, to poza niecenzuralnym tekstem niczego więcej z siebie nie wydobyli. Gapili się i gapili. No bo jak to? Wielka wojna, taka strasznie wielka wojna, a tu wokół co?
No pomyślcie. Powinna być rozpacz i gniew, trwoga i pożoga, popiół i diament, ruiny i zgliszcza. Toutes proportiones gardees, naturalnie. Rzym płonie, Atlantyda tonie. Balans jest? Jest. Płonie Wieżowiec, tonie Titanic, płonie Piąta Rzeźnia w Dreźnie a topione bądź spławiane są czarownice hurtowo to tu, to tam i to by było na tyle w kwestii równowagi.
Wróćmy więc do: a tu wokół co? Bo się kapniecie, jak nic, że mi się już język… znaczy, żem jest nieco dygresyjnym mówcą…
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
A tu wokół, no proszę, nic takiego! Na Zachodzie Bez Zmian! Zwykły lasek. Słonko świeci, drzewka rosną, kwiatki kwitną, ptaszki śpiewają, dobra: starczy tej landryny, już wiecie, o co chodzi, nie? A geigery… nic! Nawet nie tyrknie jeden z drugim, posłali liczniki na dół na wymianę, bo myśleli, że zepsute, ale te nowe też cicho siedzą, jakby im poprzednie zapowiedziały, że dostaną po mordzie, jak się tylko odezwą, łamistrajki jedne. Ciekawe, gdzie taki geiger ma mordę?
No to co mieli Starzy robić, wyleźli na urra. Paru malkontentów zostało na wszelki wypadek. Powiedzieli, że za sto lat wrócą straszyć, jako zombie. Mało kto się tym przejął. Obrazili się więc, gnojki, jeszcze bardziej i zaraz zamknęli za sobą właz, na nowy kod. Żebyśmy się już z nimi nie integrowali. A pies ich trącał i małe pieski…
No i właśnie, doszliśmy do sedna sprawy. A gdzie pieski? Porozglądali się nasi Starzy, porozglądali, stwierdzili, że nie ma. Żadnych piesków, sobakow niet, no dogs, pas des chiens, Hunde raus! Część kobitek nawet jakby się tym faktem ucieszyła. Porozglądały się jednak i one i minki im dość szybko zrzedły. Kotów bowiem nie było też. To już samo w sobie było katastrofą. Pal sześć Wielką Wojnę, ale Świat Bez Kotów? Natychmiast wybuchła seria przypadków ostrej histerii.
Rozleźli się więc nasi Przodkowie po tym lesie Grupami Zwiadowczymi. Każdy najpierw został odpytany ze znajomości kluczowych elementów kina grozy. Wiecie, u nas to one są podstawowym przewodnikiem szkoły przetrwania, pod warunkiem, że się postępuje dokładnie odwrotnie, niż występujący w filmach bohaterowie. Na przykład: po prostu stuka coś za ścianą. Jak by było w filmie? Idzie jeden i nie wraca długo, reszta się trochę niepokoi, ale nie bardzo, potem nieco bardziej, potem wreszcie idą do sąsiedniego pokoju i na widok masarni kiwają w osłupieniu głowami, że „tak dogłębnie tośmy nigdy Antosia nie poznali”.
Ekstrawertyzm fajna rzecz, nie powiem, ale trzeba zachować umiar. Toteż członkowie Grup Zwiadowczych zaprzysięgli się wzajemnie, że dołożą wszystkich starań, aby trzymać się w kupie i że będą uzewnętrzniać się jedynie w formie werbalnej, o ile oczywiście to będzie od nich zależało.
Poszli, to poszli. Wrócili potem cali i zdrowi, wychwalając niektóre horrory pod niebiosa jako skarbnicę wiedzy w temacie „czego nie należy robić”. Poza tym, co znaleźli, to znaleźli. Napisali o tym, jak wiecie Główną Ówczesną Wiedzę Naszego Obejścia. W pięciu tomach. Zestawcie je sobie po kolei na półce (wykluczam możliwość, że nie macie tego szlachetnego dzieła, Towarzystwo Księgi na pewno już tu było), spojrzyjcie bokiem na pierwsze litery oprawek i sami zobaczcie, co ona zawierała, jaką treść.
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
No, a co było naprawdę. Lasy były, nieduże, ale za to piękne. Z drzewami, poszyciem, mszakami, skrzypami, widłakami, paprociami, grzybami, wszystko, jak trza: jak z lekcji biologii. Świergotały ptaki, turkotały dzięcioły. Żabki kumkały od czasu do czasu leniwie. Mrówy zaś, jak to mrówy, zapieprzały bezwstydnie, żeby potem innym gatunkom oczy wykłuwać swoją legendarną, ha, ha, pracowitością. Mówiąc między nami: kujony, lizusy i… i faszystki. Ot, co. A jak do takiej podejść, to jak ugryzie, małpa jedna…
Nie, nie. Tak tylko powiedziałem. Małp nie było. Ani wiewiórek, zajęcy, sarenek, tygrysów, hipopotamów, słowem, żadnej z tej swołoczy, co to się zwykle szwenda między drzewami. I tylko patrzy, jakby chytrze zrobić komuś jakieś małe albo całkiem duże kuku…
No przecież to jasne, kukułki są, jak i wszystkie ptaszyska. O, właśnie, przypomniałem sobie: ptaszyska. No cóż, ja tam nie na wszystkich płaszczyznach osiągnąłbym z panią Annie Wilkes porozumienie, ale tu się akurat stuprocentowo zgadzamy. PTASZYSKA! To słowo samo w sobie brzmi jak przekleństwo.
Nie, żeby były wredne, są po prostu głupie. Żadne tam eskadry wróbli bojowych, czy te popaprane mewy, jak na jednym z klasyków…
No co się czepiacie! Nam się filmoteka spaliła, i ocalał tylko jeden dział! Tak, ten z horrorami! Wy macie wszystkie inne? Tak? No, to zazdroszczę i gratuluję. A my i tak mogliśmy trafić gorzej. Sąsiedniemu miastu zostały same radzieckie propagandówki!
Do rzeczy jednak, kochani, do rzeczy. Niech tylko to moje cholerne ptaszysko poziaja sobie trochę, a ja opowiem, co mam do opowiedzenia.
Zresztą, do tej pory powinniście się już kapnąć, co nas bolało: nie było żadnych ssaków! Nie dasz już rady pożądać krowy, wołu, kozy, owcy ani osła bliźniego swego, choćbyś nawet bardzo chciał zgrzeszyć w ten nieprzystojny sposób! Możesz co najwyżej podpitolić mu kurę na rosół, ale powiem wam szczerze: ja już na ten drób patrzeć nie mogę.
No to się wybrałem w drogę, jak i inni ochotnicy. Może te całe ssaki zmieniły adres ze względów czysto estetycznych i bawią akurat gdzie indziej? Przywlokło by się ich nieco do nas, nawet i na siłę, porozmnażało trochę, no i dało by się żyć… Mówię wam, najczęstszy występujący u nas typ nerwicy nazywa się „syndrom schabowego z kapustą”. Kapustę, co prawda, mamy. Ale bez schabowego traci cały swój urok.
To jak jest tu u was? Widzieli jakieś czworonożne kopytne mniam?
Nie… Hmmm, nie to nie. Będę jechał dalej. Przecież gdzieś muszą być, no po prostu muszą. To nie może tak być, żeby tylko te ptaszyska i ptaszyska…
No i właśnie, do cholery, ludziska, czego się dalej tak gapicie na Leona? Już w tym momencie wszystko powinno być dla was jasne, jak na dłoni.
No bo jak ja się, u diabła, miałbym tu dostać? Piechotą drałować? Toż chyba wiecie, że po tym generalny remoncie planety wszystko się tak jakby pokiciało, nie? Lądy do kupy zusammen, druga Pangea nam się zrobiła. Woda słodka rozchlapana to tu, to tam, ale za to słonej wszędzie naokoło. A na ziemi beznadziejnie pusto, zaraz, zaraz, pani się tak nie patrzy. Nie mówię pustynia przecież. Są jakieś tam kępki na pół zdechłej trawy, albo i krzaki jakie… Da się wyżyć, jak już koniecznie trzeba. Nie mdleć mi tu proszę, nie jestem lekarzem, tylko kurierem.
A do tego, to tu, to tam porozrzucane są te kępki lasu, niczym krowie placki (Boże, jak ja tęsknię za wołowiną, może być wściekła, wszystko jedno). Bardzo standardowe, wasz lasek pewnie też jest taki. W środku źródełko, ze źródełka biegnie rzeczka, poi lasek i w ogóle uszczęśliwia wszystko wokół, po czym bez zapowiedzi pędzi jak ta głupia na pustynię i usycha. Co, trafiłem? No pewnie… A jak wy nazywacie waszą rzeczkę? Bo my naszą Ofelia. Głupio, co? Też tak uważam, z Ofelią to powinno być odwrotnie… Ale to nie my, to Starzy wybierali.
Dobra, wszyscy już przynieśli te swoje gryzmoły? Załadowane na Leona?
O nie, kochany, taki wór to możesz swojej babci na kark władować, a nie mojemu zwierzątku. Listy, mówiłem, listy to takie papierowe karteczki i to najwyżej kilka. A ty mi co tu przyniosłeś za skorupy? Będziesz się musiał oduczyć pisma klinowego i przejść na międzynarodowy, niestety.
No, są jeszcze jakieś pytania? Ty, mały, coś chcesz wiedzieć? Koniecznie? Dobra, nie mów, sam zgadnę. Słuchaj, nie wyglądasz na pytanie sięgające poza: co jest najtrudniejszym momentem w życiu kuriera? No co, zgadłem? Haaa, wiedziałem. Czekaj, muszę się poprawić w siodle, bo ten cholernik zawsze to akurat usłyszy. Ileż już mi nabił guzów w ten sposób. A paru kolegów pożegnało się wręcz z tym światem. Gotowi… Dobra.
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
Ilustracja: Michał 'VoNd' Bagiński
Otóż najtrudniejszym momentem w życiu kuriera jest chwila, w której to cholerne ptaszysko postanawia schować łeb w piasek i to już.
Haaa, widzieliście go? Nabrał się i zrobił to! Myślał, że mnie spektakularnie zrzuci, a tu sam przyrąbał dzióbskiem o kamienną posadzkę. Wiesz co, Leon? Po tylu razach mógłbyś się już nauczyć, co z ciebie za zawodowiec?
No dobra, Leoś, nie bocz się. Wiesz, że ja tylko tak… Nudzi nam się w tej podróży, nudzi nam się obu, co nie? Powinniśmy odpocząć…
No, nareszcie pojęliście aluzję, a już myślałem, że będę tak tu konwersował z moim ptaszyskiem do usranej śmierci. To gdzie mamy się udać? Dom Burmistrza, Honorowi Goście, daleko to? Sto kilometrów, eee tam, żaden problem dla nas dwóch. No to do zobaczenia państwu! Szykujcie następne listy.
Leon, gotowy? No, to dosiad, ej, poczekaj, no teraz dosiad i w drogę! Adieu! Arivederci! Praszczaj! Auf Wiedersehen! Goodbye! Saionara!
– Mik mik! – dołączył się do tego struś.
I popędzili.
koniec
31 lipca 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Fotoilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Pocztówka ze Sztokholmu
Joanna Krystyna Radosz

24 XI 2018

Mogła nie znać środowiskowych plotek, nie wiedzieć, kto się ożenił, a kto rozwiódł, ani który klub wyszkolił najwięcej juniorów, ale doskonale znała daty meczów, szczególnie tych ważnych. Za kilkanaście godzin Paweł i Marcin mieli poprowadzić swoje drużyny w boju o finał Ekstraligi. Na razie jednak wciąż trwała noc, a niedawni i przyszli rywale jedli zgodnie z jednej tacy.

więcej »
Ilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Rozstaje
Agnieszka Osikowicz-Chwaja

20 X 2018

Znał go pan wcześniej. Dusza towarzystwa, wiecznie chętny do żartów i zabawy. Postanowił żyć tak, jak dotąd, nie przejmując się zakazami, Horeną i całym tym gnojem. Dlatego major kazał dać mu nauczkę. Pewnego dnia Mats zniknął i nie było go kilka dni.

więcej »
Ilustracja: <a href='mailto:rafal.wokacz@gmail.com'>Rafał Wokacz</a>

Ryż
Leon Baar

8 IX 2018

Musisz mnie posłuchać. Wypuść mnie, wynagrodzę ci. Uciekniemy. Wszystko ci powiem, bo widzę, że jako jedyny masz łeb nie tylko po to, żeby ci deszcz przez szyję nie padał. Fort nie nazywa się Santa Eva. To martwy brzeg. Statki dopływają tu w jedną stronę.

więcej »

Polecamy

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja czyta: Sierpień 2016
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Marcin Osuch, Joanna Słupek

Telenowela transylwańska
— Michał Foerster

Krwiopijcy znad Wisły
— Cyryl Twardoch

Wampiry w służbach specjalnych
— Małgorzata Klimowicz

Świeczka
— Magdalena Kozak

Strój
— Magdalena Kozak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.