Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 13 sierpnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Miejsca, które warto odwiedzić: Zamek, choć nie zamek

Esensja.pl
Esensja.pl
Na wstępie wyjaśnijmy: Zamek Rycerski w Sobkowie zamkiem nie jest. Już w XVIII wieku przebudowany został na pałac. Ale w niczym to nie umniejsza zasług, jakie właściciele włożyli w restaurację otaczającej go fortalicji z wieku XVI.

Wojciech Gołąbowski

Miejsca, które warto odwiedzić: Zamek, choć nie zamek

Na wstępie wyjaśnijmy: Zamek Rycerski w Sobkowie zamkiem nie jest. Już w XVIII wieku przebudowany został na pałac. Ale w niczym to nie umniejsza zasług, jakie właściciele włożyli w restaurację otaczającej go fortalicji z wieku XVI.
Ruiny pałacu, ogród i rekonstrukcja fortalicji<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Ruiny pałacu, ogród i rekonstrukcja fortalicji
Fot. Wojciech Gołąbowski
Prawo lokacyjne dla Sobkowa (położonego 12 km od Jędrzejowa) uzyskał w 1563 roku za króla Zygmunta Augusta właściciel tego terenu, Stanisław Sobek, starosta małogoski i podskarbi wielki koronny, który wzniósł również zamek. Na przestrzeni wieków grunty i zamek zmieniały właścicieli, aż w XVIII wieku przeszły na własność rodu Szaniawskich, którzy przebudowali zamek na pałac (według projektu Francesco Placidiego). Wiek później Szaniawscy pozbyli się części swego mienia (w tym majątek Sobków) na rzecz Henryka Nakwaskiego, który jednak nie był zainteresowany podupadającymi zabudowaniami ani miasteczkiem (w 1869 Sobków utracił prawa miejskie), więc wkrótce sprzedał go Ignacemu Dobrosławskiemu herbu Nałęcz. Zarówno on, jak i jego rodzina miała kłopoty ze spłatą długów zaciąganych u chęcińskich Żydów, toteż ostatecznie majątek trafił w ich ręce. W czasie I wojny światowej w 1915 osada została doszczętnie spalona, natomiast u progu wybuchu II wojny światowej pozostałości posiadał Szlama Kaminer z żoną Lipą oraz Judka Rozentrauch. Szerzej o historii tego miejsca przeczytać można tutaj.
Mapa poglądowa czasów świetności<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Mapa poglądowa czasów świetności
Fot. Wojciech Gołąbowski
W każdym razie w roku 1997 ruinę pałacu i otaczającej go fortalicji będącej w opłakanym stanie (bez zadaszenia oraz stolarki okiennej i drzwiowej) kupili małżonkowie Andrzej i Alicja Borkowscy. Rozpoczęli remont (być może częściowo korzystając z opracowanej w latach 60. dokumentacji projektowej – planowany był tu ośrodek wypoczynkowy dla mieszkańców Kielc), tworząc obiekt turystyczny. W roku 2020 na miejscu, pod nazwą Zamek Rycerski w Sobkowie funkcjonuje niewielki hotel (dla maksymalnie 50 osób), restauracja serwująca dania kuchni staropolskiej, stajnia rycerska (w tym hotel dla koni). W ofercie są turnusy konne (dla chętnych o różnym stopniu zaawansowania w jeździe na tym zwierzęciu), przejażdżki bryczką (w wozowni stoi kilka stylowych pojazdów, w tym karoca) czy – w zimie – saniami krytymi zwierzęcymi skórami, „królewskie” wesela oraz inne imprezy okolicznościowe, a także spływy kajakowe lub gondolowe rzeką Nidą. Niewątpliwą atrakcją są również ptaki drapieżne (w tym amerykański myszołowiec oraz puchacz europejski) – ich obloty i karmienie na wolnym powietrzu.
Wejścia do ruin strzeże armata<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Wejścia do ruin strzeże armata
Fot. Wojciech Gołąbowski
Odbudowana fortalicja stanowi prostokąt zamknięty z trzech stron parterowymi zabudowaniami mieszczącymi pokoje hotelowe, restaurację, kuchnię, stajnię, powozownię i pomieszczenia własne. Pośrodku terenu wznoszą się malownicze ruiny pałacu – do których wstępu właściciele nie zachęcają z uwagi na ich stan. Czwarta ściana prostokąta otwiera się na dworski ogród (pielęgnowany, przystrzyżony, ze współczesnymi rzeźbami ogrodowymi stylizowanymi na antyczne posągi oraz fontanną) oraz niewielki staw, na którym zauważyliśmy między innymi łabędzia. Tuż za stawem płynie rzeka Nida – prawdopodobnie właśnie w tym miejscu kilka wieków wcześniej był bród, przez który tabory przeprawiały się przez Nidę zdążając w kierunku królewskiego zamku w Chęcinach.
A może zwiedzimy pięterko?<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
A może zwiedzimy pięterko?
Fot. Wojciech Gołąbowski
Wnętrza zabudowań są stylizowane na zabytkowe, właściciele zgromadzili w nich także stosowne akcesoria – jak zbroje rycerskie, ubiory szlacheckie, oręż czy chorągwie. W restauracji podziwiać można także szeroki na ponad cztery metry i wysoki na prawie trzy obraz „Władysław IV pod Smoleńskiem 1633 roku”, wykonany przez rekonstruktora dzieł Jana Matejki Piotra Walerskiego z zaginionego w czasie II wojny światowej szkicu olejnego mistrza. Serwowane posiłki są pyszne i w przystępnej cenie (można płacić kartą). Dostępne są również pamiątki – jak informator oraz – własne! – magnesy. Chętnie tam kiedyś powrócę.


Ruiny pałacowego frontu...<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Ruiny pałacowego frontu...
Fot. Wojciech Gołąbowski


...i widok na ogród ze schodów<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
...i widok na ogród ze schodów
Fot. Wojciech Gołąbowski


Ruiny pałacu widziane od strony stajni<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Ruiny pałacu widziane od strony stajni
Fot. Wojciech Gołąbowski


Główna sala restauracji<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Główna sala restauracji
Fot. Wojciech Gołąbowski


Mniejsza, ale jeszcze bardziej klimatyczna sala jadalni<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Mniejsza, ale jeszcze bardziej klimatyczna sala jadalni
Fot. Wojciech Gołąbowski


Niewypłacalni goście mogą liczyć na specjalne traktowanie<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Niewypłacalni goście mogą liczyć na specjalne traktowanie
Fot. Wojciech Gołąbowski


Czujna płomykówka<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Czujna płomykówka
Fot. Wojciech Gołąbowski


Powóz, jak sądzę, weselny<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Powóz, jak sądzę, weselny
Fot. Wojciech Gołąbowski


W oczekiwaniu na zimę<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
W oczekiwaniu na zimę
Fot. Wojciech Gołąbowski


Ruiny z bliska<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Ruiny z bliska
Fot. Wojciech Gołąbowski


Widok z ulicy nie zapowiada wnętrza<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski
Widok z ulicy nie zapowiada wnętrza
Fot. Wojciech Gołąbowski
koniec
2 sierpnia 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Za drzwiami sieni widać sklepienie krzyżowe.<br/>Fot. Wojciech Gołąbowski

Miejsca, które warto odwiedzić: Mieszkać na swoim
Wojciech Gołąbowski

26 VII 2020

Zwykle gdy ktoś oznajmia, że „mieszka na swoim”, oznacza to, że wyprowadził się od rodziców – czasem do wynajmowanej (czyli mimo wszystko nie „swojej”) kawalerki, czasem do własnościowego mieszkania, czasem wreszcie – że wybudował dom i tam się przeprowadził. W przypadku pewnej rodziny z Koniecpola oznacza to ni mniej, ni więcej, a opiekę nad parterową kamienicą, której są właścicielami od… siedemnastego wieku.

więcej »

10 teorii spiskowych odnośnie pandemii koronawirusa
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 IV 2020

Celowe działanie Amerykanów? Błąd chińskich naukowców? Wpływ promieniowania sieci 5G? A może celowe działania wymierzone w emerytów? Ja tego nie wymyśliłem. Te teorie naprawdę krążą w necie.

więcej »

Na Bieszczady nie ma rady…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

30 III 2020

…chciałem sobie pokowboić, a tu trzeba krowy doić. Tej piosenki co prawda nie odśpiewano, za to wysłuchaliśmy wielu innych – zarówno znanych poetów (Kaczmarski, Gintrowski) jak i uczestników konkursu. Do tego można było obejrzeć wystawę malarstwa, kupić szydełkowany naszyjnik albo tomik poezji, jednym słowem – zanurzyć się w klimatach artystycznych. Było też sporo humoru i Kapowniczek Achiki został zapisany bardziej, niż na niejednym konwencie.

więcej »

Polecamy

Zamek, choć nie zamek

Miejsca, które warto odwiedzić:

Zamek, choć nie zamek
— Wojciech Gołąbowski

Mieszkać na swoim
— Wojciech Gołąbowski

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia
— Wojciech Gołąbowski

Palisada nad Olzą
— Wojciech Gołąbowski

Małysz w drewnie i czekoladzie
— Wojciech Gołąbowski

Jurajskie Betlejemowo
— Wojciech Gołąbowski

Co dwa młyny to nie jeden
— Wojciech Gołąbowski

Dziewczyna z końskim ogonem w garści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Skrawek Japonii na ziemi oświęcimskiej
— Wojciech Gołąbowski

Osiemset lat w 4½ godziny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Z tego cyklu

Mieszkać na swoim
— Wojciech Gołąbowski

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia
— Wojciech Gołąbowski

Palisada nad Olzą
— Wojciech Gołąbowski

Małysz w drewnie i czekoladzie
— Wojciech Gołąbowski

Jurajskie Betlejemowo
— Wojciech Gołąbowski

Co dwa młyny to nie jeden
— Wojciech Gołąbowski

Dziewczyna z końskim ogonem w garści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Skrawek Japonii na ziemi oświęcimskiej
— Wojciech Gołąbowski

Osiemset lat w 4½ godziny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fauna i flora morska na Podbeskidziu
— Wojciech Gołąbowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.