Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 marca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Peter Quilter
‹Boska!›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBoska!
Tytuł oryginalnyGlorious!
Teatr Teatr Polonia
AutorPeter Quilter
ReżyseriaAndrzej Domalik
ScenografiaDorota Kołodyńska
ObsadaKrystyna Janda, Maciej Stuhr, Wiktor Zborowski
Data premiery27 kwietnia 2007

Opowieść o zwyczajnej boskości
[Peter Quilter „Boska!” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Boska!” w inscenizacji warszawskiego Teatru Polonia to oparta na faktach komedia o najgorszej śpiewaczce świata, Florence Foster Jenkins, która albo była głupia, albo zaślepiona i narcystyczna. Mimo znakomitej roli Krystyny Jandy i obecności innych gwiazd po obejrzeniu sztuki odczuwałem spory niedosyt.

Michał Hernes

Opowieść o zwyczajnej boskości
[Peter Quilter „Boska!” - recenzja]

„Boska!” w inscenizacji warszawskiego Teatru Polonia to oparta na faktach komedia o najgorszej śpiewaczce świata, Florence Foster Jenkins, która albo była głupia, albo zaślepiona i narcystyczna. Mimo znakomitej roli Krystyny Jandy i obecności innych gwiazd po obejrzeniu sztuki odczuwałem spory niedosyt.

Peter Quilter
‹Boska!›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBoska!
Tytuł oryginalnyGlorious!
Teatr Teatr Polonia
AutorPeter Quilter
ReżyseriaAndrzej Domalik
ScenografiaDorota Kołodyńska
ObsadaKrystyna Janda, Maciej Stuhr, Wiktor Zborowski
Data premiery27 kwietnia 2007
Nie ukrywam, że Krystyna Janda wzbudza we mnie bardzo ambiwalentne uczucia. Z jednej strony cenię jej role w takich filmach jak „Przesłuchanie” Ryszarda Bugajskiego, i podziwiam, że odważyła się zagrać w znakomitym spektaklu Teatru Telewizji pod tytułem „Porozmawiajmy o życiu i śmierci”, ale z drugiej pominę milczeniem to, co pokazała chociażby w „Dyrygencie” Andrzeja Wajdy. Przykładem pomysłu Jandy, który nie wzbudził wielkiego aplauzu niżej podpisanego, jest właśnie „Boska!”. Zamiast rzetelnej biografii publiczność zobaczyła komedię pomyłek. Coś, co przywodzi mi na myśl filmy o inspektorze Clouseau. Przypominam, że mimo nieuleczalnej głupoty udawało się mu rozwiązywać najtrudniejsze nawet sprawy. Siłą rzeczy nasuwa mi się też skojarzenie z kreskówkami opowiadającymi o losach „genialnego” inspektora Gadżeta, któremu w rozwiązywaniu spraw pomagali pies i jego, bodajże, siostrzenica. Nie wiem, czy madame Jenkins była idiotką, i nie mnie to oceniać, ale takie właśnie odniosłem wrażenie po obejrzeniu tej sztuki.
Fot. Teatr Polonia
Fot. Teatr Polonia
Jeszcze bardziej irytuje to, jak papierowe są w „Boskiej!” wszystkie postacie. Jak ślepo wierzą w swój talent, kochają tytułową pseudodiwę lub szczerze jej nie cierpią. Na tym tle wyróżnia się jedynie grany przez Macieja Stuhra akompaniator Cosme McMoon. To jedyna postać dynamiczna – tylko w nim zachodzi przemiana. Początkowo towarzyszy swojej pracodawczyni jedynie dla dużych pieniędzy, by potem autentycznie zafascynować się i zarazić jej pasją. Ale abstrahując od tego faktu, doprawdy denerwujące jest mało zgrabne przejście owego człowieka od współczucia do jako takiego szacunku. Szkoda, że nie zachowuje się bardziej dwuznacznie. Nie pożąda jej pieniędzy. Po prostu zwyczajnie nie chce mi się wierzyć, że wokół takiej bogaczki nie było stada hien. Ja tych hien w sztuce zwyczajnie nie widziałem. Byli jedynie dobrzy przyjaciele, którzy nawet jeśli trochę na niej żerowali, to jednocześnie szczerze ją kochali. Doprawdy? Zaraz się popłaczę.
Z drugiej strony Jandzie nie można odmówić jednego – zagrała naprawdę znakomicie i autoironicznie. Powtarzam tylko: spodziewałem się bardziej złożonej i skomplikowanej postaci. Postaci, która jest świadoma swoich niedoskonałości. Uważam również, że gdyby autentyczna Boska zaakceptowała siebie taką, jaka jest, to odniosłaby nad innymi moralne zwycięstwo. Także nade mną – złośliwym krytykiem. Tymczasem, jak już wspomniałem, Jenkins została ukazana jako narcystyczna idiotka. Nie zgadzam się z tymi wszystkimi, którzy uważają, że udowodniła, iż warto mieć odwagę za wszelką cenę realizować swoje marzenia, bo dzięki temu osiągnie się sukces. Udowodniła najwyżej, że aby zaliczyć występ przed pełną publicznością, trzeba mieć na to pieniądze. Albo władzę, tak jak magnat prasowy Hearts, który wcielał w życie kaprysy jednej ze swoich kochanek, także niemającej ani krzty talentu.
Fot. Teatr Polonia
Fot. Teatr Polonia
Skłaniam się do postawienia następującej tezy: Krystyna Janda dała do zrozumienia, że nie przejmuje się i nie zamierza przejmować opiniami innych, i będzie dalej robić, co jej się żywnie podoba. Ma do tego prawo i jeśli przyniesie to satysfakcje tej skądinąd boskiej aktorce, to niech robi, co chce. Nie oznacza to jednak, że rezultaty tej pracy będą się podobały innym, chociażby mnie. Swoją drogą przed rokiem obejrzałem inny spektakl Teatru Polonia, „Szczęśliwe dni” według mojego ukochanego Becketta. I co zobaczyłem? Znakomitą, dojrzałą Jandę, która została świetnie poprowadzona przez świetnego reżysera, Piotra Cieplaka. Sęk w tym, że nie każdemu reżyserowi udaje się nad nią zapanować. Poskromić ową złośnicę. Podobnie jak ona ma z tym problem, gdy równocześnie gra i reżyseruje.
Mimo że „Boska!” ma świetną obsadę i jest chwilami zabawna, odczuwałem po niej niedosyt. Zamiast tragikomicznej rozprawy o cienkiej granicy oddzielającej artystę od amatora i pytania o definicję pojęcia „artysta”, obejrzałem błahą komedyjkę, która jeszcze na dodatek miejscami zupełnie niepotrzebnie próbowała przemienić się w dramat. Wszystko to było drętwe i naciągane. Aż kusi mnie, by zacytować klasyka: „Krystyno Jando! I ty reżyserze! Nie idźcie tą drogą!”.
koniec
16 kwietnia 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Fot. za zygmunthubner.pl

Ulisses: Everyman, czyli rzecz o inscenizacji Zygmunta Hübnera
Paweł Kozłowski

30 VIII 2015

„Ulisses”, monumentalna powieść Jamesa Joyce’a, w 1970 roku została wyreżyserowana przez Zygmunta Hübnera i wystawiona na deskach gdańskiego Teatru Wybrzeże.

więcej »

Scena za ciasna na Lód
Karolina „Nem” Cisowska

3 V 2014

Wystawienie „Lodu” Jacka Dukaja na scenie wydawało się pomysłem tak szalonym, trudnym w realizacji i niezrozumiałym, że oczywiste było, iż sama ciekawość przyciągnie do teatru na Woli w Warszawie widzów zarówno z obozu fantastycznego, jak i mainstreamowego. I sama ciekawość została zaspokojona.

więcej »

O monologach romantyków
Miłosz Cybowski

13 IV 2014

Jak dowodzą „Towiańczycy. Królowie chmur” Jolanty Janiczak, na temat polskiego romantyzmu, polskich wieszczów i ich życia można powiedzieć bardzo dużo. Szkoda tylko, że wystawiony na deskach Teatru Starego w Krakowie spektakl w reżyserii Wiktora Rubina wygląda raczej jak nieskoordynowany monolog.

więcej »

Polecamy

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia

Miejsca, które warto odwiedzić:

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia
— Wojciech Gołąbowski

Palisada nad Olzą
— Wojciech Gołąbowski

Małysz w drewnie i czekoladzie
— Wojciech Gołąbowski

Jurajskie Betlejemowo
— Wojciech Gołąbowski

Co dwa młyny to nie jeden
— Wojciech Gołąbowski

Dziewczyna z końskim ogonem w garści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Skrawek Japonii na ziemi oświęcimskiej
— Wojciech Gołąbowski

Osiemset lat w 4½ godziny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fauna i flora morska na Podbeskidziu
— Wojciech Gołąbowski

Tajemnice wschodniej strony Wisły
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Tegoż autora

„Interstellar” jak marmolada pomarańczowa
— Michał Hernes

Tina, królowa talk show
— Michał Hernes

„Operetka” jest naga
— Michał Hernes

Grzech nie zobaczyć
— Michał Hernes

Klęska „Baala”
— Michał Hernes

Bluesowa trylogia
— Michał Hernes

Masz talent?
— Michał Hernes

Politycznie poprawne poprawianie
— Michał Hernes

Sens życia według Cohena
— Michał Hernes

Tysiące pojedynczych słów
— Michał Hernes

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.