Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 września 2019
w Esensji w Esensjopedii

Piotr Dmochowski

ImięPiotr
NazwiskoDmochowski
WWW

Advocatus diaboli

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 3 »
Piotr Dmochowski – z wykształcenia prawnik, z zamiłowania kolekcjoner dzieł sztuki. Urodził się 27 czerwca 1942 r. w Warszawie. W 1964 r. wyemigrował do Francji. Od 23 lat wielbiciel twórczości Zdzisława Beksińskiego, którą promuje zawsze i wszędzie. Przez sześć lat prowadził w Paryżu galerię „Galerie DMOCHOWSKI, musée-galerie de BEKSINSKI”. Może pochwalić się bogatą kolekcją obrazów, zarówno swojego ulubionego twórcy, jak i artystów rosyjskich, bułgarskich czy francuskich. Autor krótkometrażowego filmu „W hołdzie Beksińskiemu” oraz książki „Zmagania o Beksińskiego”.

Piotr Dmochowski

Advocatus diaboli

Piotr Dmochowski – z wykształcenia prawnik, z zamiłowania kolekcjoner dzieł sztuki. Urodził się 27 czerwca 1942 r. w Warszawie. W 1964 r. wyemigrował do Francji. Od 23 lat wielbiciel twórczości Zdzisława Beksińskiego, którą promuje zawsze i wszędzie. Przez sześć lat prowadził w Paryżu galerię „Galerie DMOCHOWSKI, musée-galerie de BEKSINSKI”. Może pochwalić się bogatą kolekcją obrazów, zarówno swojego ulubionego twórcy, jak i artystów rosyjskich, bułgarskich czy francuskich. Autor krótkometrażowego filmu „W hołdzie Beksińskiemu” oraz książki „Zmagania o Beksińskiego”.

Piotr Dmochowski

ImięPiotr
NazwiskoDmochowski
WWW
Magdalena Jurowicz: Dlaczego profesor prawa zainteresował się sztuką? Kiedy to się stało i w jakich okolicznościach?
Piotr Dmochowski: Na to, by pokochać sztukę i być wrażliwym na piękno, nie ma zawodu. Sztuką interesowałem się już w liceum – chodziłem na wagary do łódzkiego muzeum sztuki. Potem w Paryżu, co niedziela, (bo wtedy wstęp był bezpłatny) chodziłem do Luwru. Lecz tak naprawdę pokochałem sztukę po spotkaniu z malarstwem Beksińskiego.
MJ: Kiedyś powiedział Pan: „Są przecież inne kryteria jakości sztuki poza jej nowatorstwem i inspiracją dla młodzieży. Muzea też nie są jedynymi arbitrami wielkości twórców”. Czym jest dla Pana sztuka? I jakie jest w niej według Pana miejsce dla krytyków?
PD: Dla krytyków zawodowych nie ma tu absolutnie miejsca. Ci ludzie piszą krytyki, tak jak urzędnicy zarządzają administracją lub inżynierowie budują drogi. Na ogół są to ludzie, którym sztuka jest obojętna i tylko przypadek sprawił, że się w niej odnaleźli. Jeśli zada Pani pytanie krytykowi, dlaczego skończył wydział historii sztuki, to, jeśli jest uczciwy, odpowie: „Bo nie było już miejsc na prawie ani na medycynie”.

Ci ludzie uczyli się z tych samych podręczników, na tych samych studiach, u tych samych profesorów, przez lata, powoli, codziennie – że wszystko jest do wymiany, że na to, by sztuka zasługiwała na miano sztuki, musi, jak nauka i technika, codziennie przeć do przodu; że wszelka refleksja artystyczna nad tym, co uniwersalne i permanentne, jest zła, bo statyczna, przebrzmiała i przestarzała.
Pisali o tym prace magisterskie, potem artykuły do prasy i książki. Zainwestowali tysiące godzin indywidualnej i kolektywnej pracy, żeby wpoić ludziom wizję sztuki jako promotora postępu. 1)

PD: Czym jest sztuka? Dyscypliną, która wyzwala zachwyt i potężną dozę przyjemnej euforii. Inaczej jej sformułować nie można. Nie jest więc dla mnie sztuką pisotiera Duchampa ani gówno artysty w konserwie Manzoniego, czy wreszcie męski członek wiszący na krzyżu Kozyry. Te wzbudzają we mnie raczej wstręt taki, jaki wzbudzają fekalia.
MJ: Chciałabym jeszcze zapytać o malarstwo. Jaki typ malarstwa ceni Pan najbardziej? Jaka tematyka i artyści są Panu najbliżsi i dlaczego?
W rozmowie z Beksińskim, Warszawa<br/>Źródło: www.DmochowskiGallery.net
W rozmowie z Beksińskim, Warszawa
Źródło: www.DmochowskiGallery.net
PD: Nie mam jednego gatunku malarstwa, który bym preferował. Ale najbliższe mi jest to, które niesie za sobą uczucia. Malarstwo zimne mniej mnie pociąga. Chyba że jest mistrzowsko wykonane. Wtedy wzbudza mój podziw dla rzemiosła, lecz nie zachwyt nad pięknem. Zachwycam się z reguły malarstwem, w którym kryje się wielkie przeżycie. Moimi ideałami są: Bacon, Mathieu, Cezar, Hyquily, Henry Moore, Lucien Freud, Odd Nerdrum, Kandynski, Michel Henricot, José Hernandez, Russev, Vladimir Velicovich etc., ale również dawni mistrzowie, jak w pierwszym rzędzie Malczewski (który jest dla mnie jednym z największych geniuszów malarskich w historii sztuki), Wojtkiewicz, Edward Munch, Böcklin, Kaspar Dawid Friedrich, niektórzy symboliści belgijscy (Degouve de Nuncqes, Spiliaert) lub francuscy (Puvis de Chavannes), ale również Douanier Rousseau etc.
Zdziwię Panią zapewne pisząc, iż ogromnie lubię amerykańskich romantyków, których zresztą wystawiałem w zeszłym roku w mojej galerii internetowej.
Mogę również zacytować malarzy bardzo sławnych, których uważam za niedzielnych pacykarzy: Chagall, Bonnard, Matisse, Dufy… Gdyby mi ich prace wpadły w ręce, natychmiast bym je sprzedał za jak najlepszą cenę, by kupić sobie na to miejsce prawdziwe malarstwo. Po prostu zbiera mi się na wymioty, gdy widzę te bazgroły.
MJ: Czy mógłby Pan jeszcze powiedzieć, dzieła jakich twórców – oprócz Beksińskiego, Pan kolekcjonuje?
PD: Kolekcjonuje artystów, którzy tworzą prace pełne uczucia, tragizmu, lęku. Mam wiele obrazów Russeva, który jest sławą w Bułgarii. Mam kilkanaście obrazów Francuza Michela Henricot, który jest twórcą w duchu Beksińskiego i równie wielkim mistrzem jak on. Zbieram polskich artystów takich jak Józef Szajna, którego mam wiele prac i którego wystawiałem w mojej galerii w Paryżu. Tak samo posiadam kilkanaście pięknych prac Starowieyskiego, w tym duże formaty olejne i pastelowe. Mam prace innych polskich artystów takich jak Morawetz, Mroz, Szurek, Jocz, francuskiego rzeźbiarza Hyquily etc etc.
No i mam sporą, bo liczącą chyba z pięćdziesiąt obrazów czasem wielkiego formatu, kolekcję radzieckiego socrealizmu. Te ostatnie zamierzam wiosną pokazać w częstochowskiej Miejskiej Galerii Sztuki.
MJ: Jak powstała „Galerie DMOCHOWSKI, musée-galerie de BEKSINSKI"? Skąd wziął się pomysł?
Galerie Valmay, wystawa prac Beksińskiego, 1985, z ambasadorem Polski we Francji p. Stefańskim oraz z dziennikarzem p. Kołodziejczykiem<br/>Źródło: www.DmochowskiGallery.net
Galerie Valmay, wystawa prac Beksińskiego, 1985, z ambasadorem Polski we Francji p. Stefańskim oraz z dziennikarzem p. Kołodziejczykiem
Źródło: www.DmochowskiGallery.net
PD: Pomysł galerii zrodził się w momencie, gdy moja znajoma, która była trochę moją sekretarką, znalazła na znanej z galerii sztuki ulicy Quincampoix wolny lokal. Bo wtedy był boom i o lokale na galerie było trudno.
A poza tym był to moment, w którym, po szeregu wystaw Beksińskiego w Paryżu w wynajętych galeriach, było logicznym, żebym sam takową otworzył i był nareszcie niezależnym od galerzystów. Bo trochę dreptałem w miejscu. Po zrobieniu albumu Beksińskiego i filmu o jego sztuce (pod tytułem „Hommage a Beksinski”) nie pozostawało nic innego, większego, bardziej nośnego, jak otworzenie własnej galerii, która byłaby jemu poświęcona. Tak jak wreszcie po galerii logicznym było przekroczenie wyższego stopnia i otworzenie (z pomocą miasta Częstochowy) jego muzeum. Jest to w pewnym wymiarze ukoronowaniem moich wysiłków.

W 1989 zdecydowałem, iż należy posunąć się dalej, i na to, by więcej nie zależeć od innych osób, otworzyć własną galerię, w której obrazy Beksa byłyby wystawiane permanentnie i gdzie moglibyśmy z Anią [żona P. Dmochowskiego – MJ] wystawiać również innych artystów ekspresywnych, których lubiliśmy i podziwiali. Znalazłem lokal na ulicy Quincampoix, w bardzo dobrym miejscu, bo tuż obok Centrum Pompidou. Była to ruina od wielu dziesiątków lat nie zamieszkała. Dokonałem wszelkich potrzebnych prac i otworzyłem galerię jesienią 1989 r. wystawą Beksa na dwóch poziomach (w podziemiu i na parterze). Po czym podziemie zostało zarezerwowane na zawsze dla jego obrazów, a na parterze odbywały się wystawy malarzy, rzeźbiarzy i fotografików ekspresywnych.
[…] Beks, dla przyczyn, które tylko on sam zna, w końcu 1994 r. zerwał nasz układ. […]Wraz z zerwaniem umowy na wyłączność znikła pierwsza racja istnienia naszej galerii w Paryżu.

MJ: A w jaki sposób zetknął się Pan ze Zdzisławem Beksińskim i jego twórczością? Dlaczego postanowił Pan ją spopularyzować?
PD: Z malarstwem Beksińskiego spotkałem się przypadkowo podczas bytności w Polsce na wakacjach z moja żoną, chyba w 1976 roku. Przechadzając się ulicą Piotrkowską, wstąpiliśmy do miejskiej galerii sztuki, w której właśnie on był wystawiany. Było to największe przeżycie artystyczne, jakiego kiedykolwiek doznałem. Byłem porażony, i nie jest to przesadne słowo.
Osoba zajmująca się wystawą nie potrafiła mi wiele powiedzieć o twórcy. Toteż od tego czasu w wielu rozmowach z różnymi ludźmi wspominałem o tym artyście, nawet nie pamiętając jego nazwiska. Do czasu, aż ktoś znajomy w Paryżu powiedział mi, kto to jest, jak się nazywa i że on sam posiada dwa obrazy tego artysty.
Od tej chwili minęło zaledwie kilka dni, a ja już byłem w Warszawie, żeby złapać kontakt z Beksińskim. Najpierw przez galerię, która nie chciała mi dać namiarów na niego, a potem po prostu przez książkę telefoniczną. Bo na szczęście w tych chudych socjalistycznych latach miał telefon.
Od razu też kupiłem kilka obrazów w wyżej wymienionej galerii, a w kilka miesięcy potem przyjechałem do samego Beksińskiego, żeby mu zaproponować współpracę.
Otwarcie Galerie Dmochowski, Musée-Galerie de Beksiński, 1995<br/>Źródło: www.DmochowskiGallery.net
Otwarcie Galerie Dmochowski, Musée-Galerie de Beksiński, 1995
Źródło: www.DmochowskiGallery.net
MJ: Które dzieło Beksińskiego darzy Pan największym sentymentem? Czy są jakieś, za którymi niespecjalnie pan przepada?
PD: Jest wiele obrazów Beksińskiego, za którymi nie przepadam. Często nie są one gorsze od tych, które lubię, lecz po prostu mi się nie podobają. Sądzę, że około połowa produkcji Beksińskiego nie podobała mi się i nadal nie podoba. Jest szereg obrazów, które po prostu kocham jak własne (zaadoptowane) dzieci. Lecz najbardziej cenie obraz, który nazywam „Katyń” oraz obraz, który kupiłem od Beksińskiego tuż przed jego śmiercią. Nie ma takiego obrazu Rembrandta czy Tycjana, który wzbudzałby we mnie równe poczucie zachwytu i euforii, jak te dwa obrazy Beksińskiego. Lecz powtarzam, że jeśli co najmniej połowa produkcji Beksińskiego jest mi bardzo bliska i żyję otoczony nią, bo na naszych ścianach wisi ich wiele, to wielu obrazów nie lubię.
MJ: Jak wyglądały Pańskie „zmagania o Beksińskiego"? Z czym miał Pan najwięcej trudności?
PD: Najwięcej trudności miałem (i nadal mam) z establishmentem kulturalnym, i to niezależnie od Państwa i narodowości. O ile publiczność, nawet jeśli te obrazy przerażają ją, wali tłumem na jego wystawy, o tyle establishment (krytycy sztuki, urzędnicy ministerstwa kultury, kustosze muzeów etc.) albo nie cierpią tej sztuki, albo jest im obojętna. Ja tego nigdy tak naprawdę nie zrozumiałem.
Oczywiście wiem, że obrazy malowane klasycznie, cienko, dokładnie, obrazy figuratywne, a na dodatek fantastyczne są w świecie establishmentu niemodne. Ale to nie wyjaśnia w pełni stosunku tych ludzi do Beksińskiego. To jest dla mnie stała enigma.
1 2 3 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jacek Sikora, TOO MUCH OF YOU, acrylic on canvas, 80×100cm, 2016

W końcu wiem, co chciałbym pokazać
Jacek Sikora

1 XII 2016

Jacek Sikora – malarz, aktor, podróżnik. Twórca sennych krajobrazów, nostalgicznych portretów, monochromatycznych aktów. Jego twórczość sytuuje się na pograniczu figuratywności i abstrakcji, statyczności i dynamiki, subtelności i ekspresji. Esencją jego prac, w których temat podporządkowuje się kompozycji, jest niezmiennie rozedrgana materia oraz gra świetlnych refleksów. O ewolucji warsztatu malarskiego, wpływu podróży na charakter sztuki oraz plany związane z dalszą działalnością artystyczną (...)

więcej »
Fot. za facebook.com

Ukryte znaczenia
Jadwiga Maj

30 IX 2016

O swoim malarstwie artystka rozmawia z Różą Jachyra.

więcej »

Cyniczna chęć uczynienia świata bezpieczniejszym
Andrew Bovell

29 X 2014

„Po jedenastym września utraciliśmy zdolność do rozpoznawania niewinności. Jesteśmy zbyt podejrzliwi” – mówi australijski dramaturg i scenarzysta, Andrew Bovell, autor scenariusza do filmu „Bardzo poszukiwany człowiek” i dramatu „Językami mówić będą”.

więcej »

Polecamy

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia

Miejsca, które warto odwiedzić:

Wielka historia i jeszcze większa nie-historia
— Wojciech Gołąbowski

Palisada nad Olzą
— Wojciech Gołąbowski

Małysz w drewnie i czekoladzie
— Wojciech Gołąbowski

Jurajskie Betlejemowo
— Wojciech Gołąbowski

Co dwa młyny to nie jeden
— Wojciech Gołąbowski

Dziewczyna z końskim ogonem w garści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Skrawek Japonii na ziemi oświęcimskiej
— Wojciech Gołąbowski

Osiemset lat w 4½ godziny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fauna i flora morska na Podbeskidziu
— Wojciech Gołąbowski

Tajemnice wschodniej strony Wisły
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.